Meningen

Zo echt. Zo dichtbij. En zo ongelofelijk welgemeend. Dat is wat Cashback is. Het is een film die naar waarschijnlijkheid semi-autobiografisch is. De manier waarop de regisseur bepaalde gevoelens, bepaalde emoties weet over te brengen is iets wat je niet in elke film ziet. Hij heeft daarbij de hulp van een aantal zeer getalenteerde acteurs, en wat mooie cameratrucjes. Die worden prima gebruikt om een verhaal te vertellen dat recht uit het hart komt. Een verhaal dat geniale scenes bevat, maar ook niet bang is een scene voorbij te laten komen waarvan het nut niet direct duidelijk is, en die misschien kinderachtig en flauw overkomen. Feit is dat de film zonder deze scenes toch heel wat minder goed zou zijn geweest. Het geeft de film extra realisme mee.

Ik snap heel goed dat veel mensen enkel de flauwe humor zien. De flauwe humor die het echte leven nou eenmaal ook echt bevat. En dat is wat deze film wil laten zien. Natuurlijk, het tijd-stilzetten aspect draagt niet bij aan het realisme, maar om Ben's situatie zo echt mogelijk over te laten komen moet deze humor aanwezig zijn. Dat is tenminste hoe het op mij overkwam. En daarom is mijns inziens geen van de flauwe scenes misplaatst.

Cashback is een van de weinige films die mij echt heeft weten raken. Zodra een film dat doet vind ik het moeilijk om echt heel objectief (qua kwaliteit) te kunnen zijn, maar dat is in zo'n geval ook niet echt meer belangrijk vind ik. Zoals A.I. dat deed, en zoals ook Garden State en Before Sunrise dat deden heeft Cashback mij ontroerd, laten lachen, en laten meeleven. En ik kwam de zaal uit met een voldaan gevoel, met het gevoel dat ik iets heb gezien wat echt 100% welgemeend is. Wat recht uit het hart komt. En daarvoor kan je niet veel minder geven dan een 4,5* En wie weet maak ik er binnenkort wel 5* van.

Herzien, nadat ik de film zag toen hij net uit was (2004 dus) was ik allereers niet zo superenthousiast. Langzamerhand begon ik mijn rating wel steeds wat te verhogen, maar ik vond toch dat ik de film nog maar eens moest kijken om er zeker van te zijn. Ik ben blij dat ik dat heb gedaan, want de tweede keer is Closer een flink stuk beter.

De acteerprestaties zijn werkelijk fenomenaal, vooral Clive Owen en Julia Roberts zijn geweldig, maar ook Natalie Portman en Jude Law doen het erg goed. De dialogen die duidelijk uit het theater afkomstig zijn werken prima op het grote scherm, en mede doordat de film alleen op deze vier personen focust kan er echt goed op de personages in worden gegaan, wat voor veel intensere 'encounters' zorgt.

Met Closer heeft Nichols een geweldige toneelverfilming gemaakt, het subtiele gebruik van muziek en het geweldige The Blowers Daughter aan het begin van de film maken dat Closer een flink stuk hoger in mijn waardering komt te staan. Niets dan hulde!

4,5* nog even, al zit ik dicht bij 5*

Planet Terror was helemaal geslaagd, en zelfs meer dan ik ervan had verwacht, maar daardoor, en door de commentaren van anderen was ik wel enigzins huiverig geworden voor Death Proof. Het concept leek briljant, maar de uitwerking werd door velen afgekraakt. Gelukkig viel het alles mee. Planet Terror en Death Proof vormen samen een geweldige Grindhouse double feature. Planet Terror als het compleet horrorwaardige deel, en Death Proof als de actiethriller in Tarantino-stijl. Want dat is het zeker. Verwacht geen aaneenschakeling van actiescenes zoals dat in PT het geval was, maar lange, leuke, grappige en soms geniale dialogen zo nu en dan versneden met wat geweldige achtervolgingsscenes. Death Proof is een geweldige film geworden, en viel alles mee.

Ook 4* , na al het gedoe rondom Grindhouse ben ik blij dat ik toch zo van deze twee heerlijke films heb kunnen genieten, en waarschijnlijk zelfs zo als de bedoeling is geweest.

Had deze film een aantal maanden geleden al eens gezien maar wist toen nog niet wat ik nou moest stemmen.

Het eerste deel van de film vind ik prachtig gedaan, de kijker krijgt een ongelofelijk realistische introductie in het leven van de scholieren en hoe het er dagelijks op de school uitziet. Je kunt je identificeren met de personen en je bouwt sympathie voor ze op. De lange shots van de camera (ER-stijl) die met de scholieren meeloopt/meekijkt af en toe met bescheiden muziek op de achtergrond waren razend mooi en deden je geloven dat je ook deel ging uitmaken van het geheel. Ik werd meteen helemaal meegesleept in de film.

Dan begint het, na een prachtig shot van de lucht die langzaam betrekt maken we kennis met de twee waar het om draait. Vanaf hier ging het voor mij bergaf met de film, Gus van Sant komt meteen aandraven met minstens 5 redenen die door verschillende mensen genoemd werden (bij het echte incident) waardoor de twee tot deze gruwelijke daad kwamen. De redenen worden niet subtiel genoemd/gefilmd, nee, ze liggen er dik bovenop. Hitler, gepest worden, de onzekerheid over de geaardheid, etc etc. Ik denk dat het best wel mogelijk is dat één/meerdere van deze dingen er mee te maken heeft/hebben. Maar ze worden en zo overduidelijk doorheen gedrukt dat het wel lijkt of Van Zant persé wil dat je gelooft dat het zo is. Alle ruimte tot eigen interpretatie valt weg.

En het werd alleen maar erger, zodra de twee op de school aankomen is al het gevoel dat eerst nog in de film zat verdwenen. Er wordt een aaneenschakeling van vreselijke, kille beelden getoond waarvan ik kippenvel kreeg. (en dat bedoel ik niet positief). Waar Gus van Sant eerst te veel redenen gaf laat hij hier te veel open, de manier waarop het incident in beeld werd gebracht verpeste voor mij de hele film.
De laatste scene was het toppunt, het verschrikkelijke ieny-meany-miny-mo gooit alles wat de film daarvoor heeft opgebouwd in een keer omver. Het enige wat nog overblijft is een film over twee sadistische kinderen die lijken te denken zich in een 'shooter' te bevinden. Alle logische redenen worden in een keer verworpen en maken de film tot de oppervlakkige, eenzijdige kijk op Columbine die het nu is.

Wat een doodzonde,

1*

(maar ja, dat is dan natuurlijk alleen maar mijn mening )

Wow. Eindelijk weer eens een film waar ik echt van onder de indruk ben. Ben moet voortaan maar blijven regisseren, dit is duidelijk wat meer zijn ding.

Deze prachtig sobere film schittert niet alleen door het mooie, oprechte, ingehouden optreden van Casey (die eindscene waar hij alleen maar staat te kijken als de politie het meisje komt ophalen bij Freeman, zo intens!), maar de hele cast is bovengemiddeld. Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten van deze film en heb lang getwijfeld of ik 'm echt wilde zien, maar niks aan Gone Baby Gone had ook maar iets van het dertien in een dozijn drama wat ik had verwacht.

Intense acteerprestaties, sobere cinematografie, heerlijke muziek en een einde wat nu eens niet alleen een ontknoping is waar je U tegen zegt. Maar ook een einde dat je een gewetensvraag voorschotelt waar je nog flink lang over kan zitten nadenken.

Al met al een prachtige film. Niets dan hulde!

4,5*

Ik zag dat er hiervoor nogal wat mensen waren die vroegen om een uitleg waarom zoveel mensen deze film zo goed vonden. Nou ja hier is 'ie dan...

"Man on Fire." Ik moet toegeven, nadat ik de previews, trailers, en de titel had gezien/gelezen was de enige reden waarom ik deze film zou willen zien omdat ik zin had in wat Jean-Claude van Damme achtige actie. Op een bepaalde manier was ik dus een beetje teleurgesteld.

De film was alles behalve wat ik dacht dat het was. Zoals bijna iedereen die deze film ging zien dacht ik dat ik een film voorgeschoteld zou krijgen met een slecht verhaal, weinig karakterontwikkeling etc. En vooral veel actie. Maar, Man on Fire is een van de beste uit z'n genre die ik in een lange tijd gezien heb.

Met tweevoudig Oscar-genomineerde, eenvoudig oscar-winnaar en een van mijn persoonlijke favorieten: Denzel Washington als John Creasy, een constant dronken ex-CIA agent, ingehuurd om de dochter van een rijke mexicaanse businessman te bewaken. Ray, aardig geacteerd door Christopher Walken, tipt hem over deze baan.

Washington zet Creasy aan het begin van de film neer als een man zo diep in de put zit dat hij elke hoop heeft opgegeven. Hij is bijna continu dronken en op zoek naar een plek en manier om zijn leven te beeindigen.
Wanneer hij Pita ontmoet, ontstaat er meteen een voor hem ongewone relatie en; in Ray's woorden "she showed him that it's okay to live again.".
Dakota Fanning, misschien wel het beste 'kidactor-tje' dat op dit moment veel te zien is (samen met Freddie Highmore). Ze zet Pita dan ook neer als een intelligent en grappig meisje met een hoog aaibaarheidsgehalte. Mede hierom komt de (toch wel voorspelbare ) kidnapping als een hardere klap aan.

Het grote contrast tussen Creasy en Pita zorgt voor de nodige chemie. Eerst lukt het Pita totaal niet om 'vrienden' met Creasy te worden; "You pay me to protect her, not to be friends with her". Uiteindelijk lukt het haar toch, en Creasy wordt een soort tweede vader voor Pita. Deze sterke band zorgt er voor dat Creasy, na twee maanden in het ziekenhuis te heben gelegen, de kidnappers achterna gaat.

Vanaf dat moment begint Creasy's karakterontwikkeling echt. Van de scene: "I'm gonna kill 'em. Anyone that was involved. Anybody who profited from it. Anybody who opens their eyes at me", tot het einde krijgen we de echte Creasy te zien. Een 'killing machine' die niet te stoppen is tot dat hij zijn doel heeft bereikt.

Dit gegeven is misschien wel de film z'n echte sterkte. Man on Fire is niet als andere revenge-films, Creasy leert niet dat moorden verkeerd is, hij ontdekt niet dat het leven waardevol is. Hij moordt en moordt en moordt totdat hij z'n doel bereikt heeft. Toch blijven we sympathie met hem houden, we zijn het eens met wat hij doet omdat de zogenaamde 'professionals' dat lieve kleine meisje gekidnapped hebben.

Ook de cinematografie was geweldig. Regisseur Tony Scott heeft -hoewel misschien een beetje teveel- gebruik gemaakt van aparte montage, filters en textures. Dit past prachtig bij de kleuren van Mexico City en geeft de film z'n eigen look. Het revolutionaire gebruik van ondertitels was ook om van te smullen.

4,5*

Ik heb er een tijdje tegenaan gehikt, maar vandaag heb ik 'm dan toch maar gekeken. North by Northwest was niet het meesterwerk wat ik had verwacht, en haalt het m.i. niet bij mijn eerste, en from this moment on 'favoriete' Hitchcock Rear Window, maar was desondanks weer heerlijk om naar te kijken.

Wat me bij alletwee de Hitchcocks (Rear Window en deze) opviel was dat ze, in tegenstelling tot andere films uit deze tijd, en zelfs later, nergens echt heel gedateerd overkomen. Zo zag ik laatst de film Novecento, die toch van 17 jaar later is, maar die film kwam veel 'ouder' over. De acteerprestaties waren zo geënsceneerd, zo overduidelijk nep (overdreven gebaren, elkaar uit laten praten etc.), in tegenstelling tot de twee Hitchcocks waarin ze veel echter, veel menselijker overkomen.

North by Northwest is een heerlijke mix van James Bond achtige 'thriller' een vleugje 'actie' en een flinke dosis 'comedy'. Ik zet het tussen aanhalingstekens omdat de kracht van al deze genres na zo'n 48 jaar wel wat is afgenomen, 'thriller' moet je dus ruim opvatten, de film kende niet veel momenten waar ik echt op het puntje van m'n stoel zat, zo ook met 'actie' (al vond ik de vliegtuigcrash zeer overtuigend). De comedy werkt na al die jaren nog prima, al vond ik de 'verborgen' verwijzingen naar sex (bijv. in de trein) na een tijdje wel irritant worden (zo omslachtig omschreven, was natuurlijk nogal edgy voor die tijd, maar hoe moeilijk kun je doen zeg...).

Al met al is North by Northwest een heerlijke mengeling van James Bond-achtige 'actiethriller' met wat comedy erdoorheen, het enige waar de film echt onder lijd, is de toch echt wel veel te lange speelduur, maar ook de finale vond ik wat hoog gegrepen waardoor net wat van z'n geloofwaardigheid kwijtraakte. Ondanks dat heb ik me bijna geen moment verveeld en ben ik blij dat ik er weer een Hitchcock op heb zitten, op naar de volgende!

4,5* (voorlopig, binnenkort misschien een halfje minder)

Wow.

Even bijkomen. Ik wilde Notes on a Scandal al een tijd zien, maar het was er nooit van gekomen. Tot op heden was ik ervan overtuigd dat Helen Mirren de oscar voor beste actrice dik had verdiend, maar na het zien van Notes on a Scandal denk ik daar toch ietsje anders over. Ik heb in geen tijden meer zo'n geweldig goede film gezien, en dat kwam grotendeels door de acteerprestatie van Dame Judi Dench.

De film begint meteen met de geweldige narratie van Dench, de manier waarop ze 'het verhaal' vertelt heeft iets heerlijk edgy's over zich. Ik was, op z'n zachtst gezegd 'instantly hooked'. Zodra Cate Blanchett op het doek verscheen begon het feest helemaal, vanaf de eerste scene waarin de twee dames met elkaar in beeld zijn is de chemie werkelijk fenomenaal, het spat van het scherm.

Alhoewel het verhaal nou niet meteen het meest realistische verhaal is dat je kunt bedenken, wordt het zo ongelofelijk overtuigend gebracht dat je er geen moment aan gaat twijfelen. De personages zijn stuk voor stuk van vlees en bloed en vooral aan het eind van de film (lees: bijv. de scene waarin de man van Sheba uitvind wat er is gebeurd.) komt dat geweldig naar voren.

Het is heerlijk en tegelijkertijd tenenkrommend om te zien hoe Barbara Sheba in haar macht houd. Dench speelt één van haar beste rollen ooit, maar alle acteurs zijn in topvorm en iedereen blinkt uit.

Toen ik begon te kijken zat ik al snel op een dikke 4 sterren, maar zo halverwege kon ik al niet meer om de 5 heen. Notes on a Scandal is de beste film die ik in tijden heb gezien. Wie weet staat 'ie binnenkort in m'n top tien. Voor nu:

5*

Wow! Mijn mede bioscoopgangers vonden het allemaal wat ver gaan, maar ik geloof dat het 'expres over de top'-gedeelte ze wat ontgaan is want ik was onder de indruk. Ik verwachte een vermakelijk horrorfilmpje dat je even tussendoor meepikt, goed voor een kleine 2* en veel vermaak, maar Planet Terror is meer dan dat.

Van het begin af aan (de Machete trailer; oh my ) is Planet Terror goed bezig, met de dansscene en de daaropvolgende kleedkamerscene wordt de toon voor de film gezet en vanaf dat moment is PT een grote rollercoaster door alle clichés van het genre, en dan nog eens tot de 5e macht.

Geweldige rollen van Marley Shelton en Rose McGowan, maar ook van Josh Brolin en Freddy Rodriguez die allemaal geweldige types neerzetten. Ik zeg types omdat ze nou niet bepaald uitgediept worden, maar ach, waar is dat ook voor nodig in een film als deze. In dat rijtje behoort dan ook wel de fenomenale rol(/cameo) van Bruce Willis. In zijn korte screentime zet hij een geweldig personage neer dat bovendien heerlijk aan z'n einde komt.

De film gaat verder dan ver, maar blijft altijd komisch, hier en daar was ik even bang dat het allemaal net wat te lang door zou gaan, maar altijd kwam er wel weer een nieuwe gimmick om de hoek kijken; de meskunsten van El Wray, de slappe handjes, het geweerbeen, ga zo maar door.

Met een geweldig overdreven en hilarische laatste 2 minuten komt PT tot een goed horrorwaardig einde. Het was veel meer dan ik ervan verwacht had, nu Death Proof nog zien!

4*

Wow, wow, wow en nog eens wow. Prachtige Australische western. Al in de eerste 5 à 10 minuten wordt de toon gezet voor een sfeervolle film, vieze, zweterige hoofden, overal vliegjes, er is geen ontkomen aan. Ondersteund door Australische folk en mooie instrumentale nummers zijn de mooie beelden van Australië al genoeg voor een 4. De acteerprestaties van vooral Hurt en Pearce maar ook de rest van de voorbeeldige cast komen daar nog bij. Het door Nick Cave geschreven script mag er ook wezen, de referenties naar Pekinpah en Heart of Darkness vliegen je om de oren.

The Proposition is een lust voor oog en oor. Geweldige sfeer, goede muziek en mooie beelden samen in een rauwe western.

5*