Meningen

Deze film is zeer scherp, zeer zeer scherp. Als eerste meteen al de regie over de lensen van de camera’s. Weinig scherpte/diepte, dus veel messcherpe focussen en een vage omgeving. Daarmee is de beleving van deze Ben X al neergezet, focussen op alle ontelbare blaadjes van de boom. En de boom, de boom is wazig Je kunt goed op een spijkerbed liggen, nagenoeg iedereen ligt er op. Maar een BenX voelt iedere spijker afzonderlijk en wordt gek. Voor mij is dat gegeven de krukas in deze film. En dat wordt uitzonderlijk goed verbeeld. De dialogen, de monologen. Sommige quotes zijn echte parels. Het licht, de muziek……..de totale sfeer en gevoelens. Als je er als kijker op let, dan zijn er zo ontelbaar veel details. Om dat er als regisseur in te stoppen, ik zou bijkans gek worden van uitputting. Ik denk dat ik 95% van de bedoelingen gezien heb. Spijtig dat deze film in Belgie is geboren en niet via grotere kanalen is gebaard.

Natuurlijk is het een zoete film, hij is een beetje TE mooi. Maar hij had me toch een paar keer te pakken, even een doekje. Ik koos willekeurig de film van mijn mediaspeler, wist niet wat het was. Vanaf het begin kon ik de film niet meer loslaten. Maar de grootste verrassing was het einde toen er een andere "acteur" de troffee in ontvangst kwam nemen. Krijg nou wat, het is een echt gebeurd verhaal. Op Youtube wat gekeken naar de echte Michael Ohen. Het maakte de film voor mij nog mooier. Als je de echte mensen ziet, dan kan ik alleen maar zeggen dat het erg sterke rollen waren.

Mmmm. Dubbel gevoel. Verhaal is goed, begint goed. Snel verteld, duidelijke personages. Maar het laatste kwartier (dus 4/4 van de film), verliest het al de opgebouwde spanning en verwachtingen. Hoewel van de "Liefde" in de film vanaf de eerste seconde al in te vullen is dat deze niet pluis is. Is een liefde van twee nachten sterker dan 10 miljoen dollar? Hoe een verwachtingsvolle film toch eindigt in een "Deception". Verhaal is niet slecht, de uitvoering daarvan bepaald wel.

Toch wel een bijzondere film die vooral best snel verteld is. NIet storend omdat de essentie nimmer verloren is gegaan. Alles in deze film was van hoge kwaliteit. Beeld, geluid, sfeer, het verhaal, spel en de weinige spelers. De afloop vond ik een beetje jammer, maar iedere andere afloop was een slechtere geweest. En wat eigenlijk ook heel fijn is.....als je de trailer ziet dan heb je de hele film eigenlijk al gezien. Eindelijk eens geen trailer waar gehusseld is met allerlei fragmenten. En als je deze trailer gezien hebt, dan wil je de film zien.

In de meeste meningen kan ik me hier wel vinden. Genua wordt prachtig neergezet, de acteurs spelen mooie rollen. Camerawerk laat de kijker de sfeer goed voelen. Het grootste minpunt is het verhaal. Rommelig, onsamenhangend en na anderhalf uur stopt de film zomaar, alsof je er een volgend muntje in moet gooien. Eigenlijk slaat deze film helemaal nergens op.

Le Homme du Train

Soms heb je van die films op de plank liggen waarvan je weet dat hij goed moet zijn, alleen het verhaal vergt een juist moment om te kunnen waarderen. “Man on the Train” is zo’n film. En nu ik hem eindelijk gezien heb voldoet hij precies zoals ik wenste, overtreft hem zelfs zeeer ruimschoots. De koppen van de twee mannen konden niet beter gecast worden. Een sukkelig mannetje die best een stoer hart heeft, en een ruige boef met gevoel voor sentiment en poezie. Normaal luister ik via de speakers van de TV. Als ik mooi geluid verwacht, dan luister ik over mijn (bovengemiddelde) stereo van Arcam en JK-Acoustics. Halverwege deze film heb ik de stereo aangezet. Ik ben van mening dat het geluid de helft van de film bepaalt. En in deze film was het geluid en de sfeer van de muziek zo…zo…..minitieus gevoeld in emoties. Wat een klasse! Over de personen in de film al gerept, maar dan de dialoogjes en monoloogjes. Het waren stuk voor stuk verrassingen, en dat in zo’n kleine film!

“Niets wordt zo snel vergeten als de Tuinman”, het barst van dit soort opmerkingen. Echt geniaal. “Alles wat hij wil is sex, en geen gelul over je zoon”, “En wat wilt U?”………..”Ik zet alleen de puntjes op de i”. Hoe langer ik er over pieker, hoe hoger gaat mijn waardering worden. Dit is toch echt minimaal een 4.0, ik twijfel over een 4,5.

Het gebeurt dan af en toe nog eens. Dat je aan het einde van een film zegt tegen je geliefde. "Goh, dat is een tijd geleden dat ik een mooie film heb gezien". Erg Engels, erg subtiel.

Toevallig ingehaakt op de televisie, was net 5 minuten bezig en ik herkende Krabbé. Oh, is dat die film waar Krabbeé voor aan tafel zat bij DWDD? Over de vader van een grote familie die Alzheimer heeft? Jawel dus. Vond hem gaandeweg steeds overtuigender worden. Steeds serieuzer, steeds mooier. En uiteindelijk ronduit prachtig. Deze film gaat de geschiedenis is in als een mooi tijdsbeeld van deze jaren. Dat ze in 2040 zeggen, “Kijk, toen was de baard nog in”. Erg mooi in beeld gebracht. Mooi genoeg om moeiteloos te kunnen overtuigen in buitenlandse Arthouse-kringen. En het einde was mooi, dat stille moment aan tafel met aan het hoofd daarvan de vader…met Alzheimer. Vanuit toeval naar tranen deze film gezien. Zo moeilijk als de familie diep kan praten, zo moeiteloos kan de kijker die diepte zien. Zeer mooi gemaakt.

Wauw, wat een flutfilm. Raakt kant nog wal en er zijn belangrijke stukjes uit de puzzel weg. Opent er een scene dat die detective weet dat die ene pot een geheim heeft. Zomaar....uit het niets weet hij dat. Het niveau is werkelijk niet anders dan een aflevering van "The Dukes of Hazard". Alleen is 95 procent in deze film homo. Dit is gewoon een Nickelodeon-film.

Ooit eens begonnen met kijken, maar de DVD haperde al in de eerste minuten. Nu nogmaals bekeken, en ik kon alleen maar janken. Wauw, wat een herkenning. Geeft me geld of de positie, en ik ben net zo. Op het moment van dit tikken is driekwart van de film gepasseerd. Films die me raken geven me altijd wel een jank-moment. Soms een druppel, soms een doekje nodig. Maar gedurende deze “Seven Pounds” was ik continu emotioneel. Natuurlijk een Hollywood-productie, meesters in het valse sentiment. Maar nu even niet. Ik probeer een film te vinden die ik hoger waardeer. “La Finesta di Fronte” is heel erg hoog. “Das Leben der Anderen”, Il ladro di bambini”, “City of no limits” ook nabij de tien. Allen Europees materiaal. Maar deze film……alles klopt. De casting, de muziek, het licht, de sfeer, het tempo, de ogenblikken…….alles niet te verbeteren. Het hoogste cijfer op deze Moviemeter is een vijf. Als het kon, dan gaat deze “Seven Pounds” daarover heen. En…..”What’s in a name”

Muziek, casts, sfeer, regie, camerawerk. En bovenal, de one-liners. Deze film is domweg Ge-Ni-Aal. Ik keek deze film voor de tweede keer. Als ik een film kijk onthoud ik nooit de details, alleen mijn eigen "rating". Sincity was goed, zo herinnerde ik me. Nu voor de tweede keer bekeken.......er zijn zoveel kleine en grote details. Van make-up, tot licht-effecten, tot drollen in de plee of hardheid in lijfelijk geweld. ALLES klopt. JUST EVERYTHING.