Alternatieve titel: Winter Break, 31 december 2025, 12:02 uur
Op basis van de samenvatting, poster en setting niet een film waar ik ooit zin in had. Totdat mijn vrouw zei: laten we een kerstfilm kijken. In het lange rijtje zoetsappige kerstromkoms en Hallmark misbaksels stond ineens deze er tussen.
En in het land der blinden is éénoog koning, dus was nu de keuze snel gemaakt.
En wat een positieve verrassing! Want The Holdovers levert veel meer dan je aan de buitenkant afziet. De personages zijn geestig en dat halverwege de halve cast verdwijnt is ook een leuke twist. We leren interessante personages steeds een beetje beter kennen. Het beste aan de film is de eloquente geestigheid: "he was so dumb, he couldn't pour piss out of a boot". .
Het minste is toch wel dat Angus, een slungel die minimaal 28 jaar oud oogt, een knul van 15 moet spelen. Zowel zijn uiterlijk, als zijn gedrag, als zijn dialoog, als zijn keuzes, passen totaal niet bij die leeftijd. Zet dat even opzij en het is een goede film. Maar ik zet het niet opzij. Daarom 3,5 sterren waar het 4 hadden kunnen zijn.
Harry Potter and the Chamber of Secrets (2002) 3,0
Alternatieve titel: Harry Potter en de Geheime Kamer, 20 december 2025, 15:59 uur
Mijn 11-jarige zoon heeft de boeken gelezen en wilde de films graag zien - een prima gelegenheid voor mij om mee te kijken nadat ik de hele Potter hype 25 jaar langs me heen heb laten gaan.
De kinderen uit het eerste deel hebben duidelijk acteerles gehad. Ze zijn wat ouder en wat minder irritant om naar te kijken. Maar het is nog altijd verre van goed. Hermelien kan nog altijd niet meekomen en wordt godzijdank halverwege de film op een zijspoor gezet. Die geblondeerde gladjakker, Malfoy jr, krijgt hier meer schermtijd en gebruikt dat om heel erg hard door de mand te vallen. In de scène dat Potter en die mini Ed Sheeran undercover zijn, en hij een paar monologen mag houden, doet hij het met de houterigheid die past bij de musical van groep 8 van de Springplank te Zaltbommel.
Ook in dit deel wordt - opvallend in een film over tovenarij - erg weinig getoverd. Een duel in de eetzaal waarbij personages een soort Streetfighter hadouken bliksems op elkaar afvuren is zo ongeveer het enige. Verder is het vooral rennen, springen en gillen. Veel gillen. Mini Ed Sheeran was in het eerste deel goed te doen maar doet hier niks anders dan bang krijsen. Bats op z'n rooie bakkes moet ie hebben. Man man.
De special effects zijn wel enorm verbeterd ten opzichte van het eerste deel. Dus dat was goed. Ook fijn dat ze hier Alan Rickman wat meer te doen geven, die man is altijd een genot om naar te kijken en te luisteren.
Nog altijd niet mijn ding. Slecht is het niet te noemen, het is goed door te komen, maar niet bijzonder.
3 sterren
Alternatieve titel: Harry Potter and the Philosopher's Stone, 20 december 2025, 15:59 uur
Wat vliegt de tijd. Het lijkt gisteren dat de boeken en de eerste Potter-film een hype waren maar over anderhalve week is dat maar liefst 25 jaar geleden.
Ik ben zelf geen fantasy-fan en als het moet, dan liever een film dan een boek. Zo heb ik me 25 jaar kunnen onttrekken aan deze kindversie van Jan Peter Balkenende - tot mijn zoon, nu 11, de boeken verslonden heeft en me vroeg of we toch niet alsjeblieft ook de films konden gaan kijken. Nou, vooruit.
En was de hype terecht? Nee. Het is enigszins origineel dat een wereld van tovenaars wordt verweven met de 'echte' wereld zoals wij die kennen. Dus geen geleuter over Midden-Aarde. Tot zover prima. Maar het pakte me gewoon niet echt.
Dat komt ook doordat de namen in het Nederlands veranderd zijn. Dumbledore heet Perkamentus en zo nog 20 namen. Heel erg hinderlijk.
Voor een film over tovenaars wordt er ook best weinig getoverd. Ik zou het liefst die vreselijk slecht acterende Hermelien / Hermioine / Hermafrodiet uit de film toveren. Dat kind kan echt niks. Ze heeft een mooie bos haar waar Tina Turner in haar hoogtijdagen jaloers op zou zijn, maar elke zin spreekt ze uit met een tenenkrommende dictie.
Sommige scènes sloegen ook nergens op. Neem nou het schaakspel, waarbij die mini Ed Sheeran op zo'n paard zit en zich opoffert? Waarom? Hij kon er ook af springen toch?
Tot slot de special effects - niet heel erg goed. Nu waren films rond 2001 nog niet enorm CGI-heavy, maar het ging in die tijd wel snel. Deze eerste Harry Potter film liep wat dat betreft een beetje achter bij de ontwikkelingen van toen.
Gisteren stelde ik aan mijn 11-jarige zoon voor om een Kerstfilm te kijken. Ik zei: "een man bezoekt een kerstfeest in het kantoor van zijn vrouw, en dan gebeurt er iets onverwachts". NEE! Was het antwoord. Ik zei dat hij me moest vertrouwen. Het vertrouwen werd niet beschaamd.
Niet alleen voor hem was het een feest, maar ook voor mij. Ik heb deze klassieker zeker 6 of 7 keer gezien, maar de laatste keer is jaren terug. Wat me nu opviel is dat deze film na 37 jaar nog amper gedateerd is. De cinematografie, belichting, beeldkwaliteit, stunts, explosies - alles had gisteren gemaakt kunnen zijn.
De film was echt zijn tijd ver vooruit. Zelfs met de casting: heel wat African Americans maken hun opwachting, iets dat men vandaag de dag ineens afdwingt met een quotum. Het enige dat Die Hard echt 80s maakt is het ontplofte-föhn-kapsel van Holly, de vrouw van John McClane.
In zoveel meer opzichten is de film geniaal. Het is de grondlegger van een eigen genre (een leger katten jaagt op een vindingrijke muis), maar vooral Bruce Willis levert hier, achteraf bezien, zijn magnum opus af. De smalende blik, die hij tot vervelens toe in al zijn films heeft waardoor elk gevoel van spanning de nek om wordt gedraaid, werkt hier wèl perfect. Hoe hij zich met sarcasme en lef blootvoets door de film heen knokt is geweldig.
Vooral omdat de keuze om hem - destijds bekend als comedy acteur - te casten in een actiefilm, destijds erg controversieel was. Overigens net zoals dat gold voor Michael Keaton in Batman, een jaar later.
Willis lachte uiteindelijk het laatst en legde hiermee de basis voor zijn hele carrière waarin hij zelden iemand speelde die significant afweek van John McClane. Wetende dat hij nu zwaar dementerend is en nooit meer zal worden wie hij was, geeft het een donker randje om hem zo, op de top van zijn kunnen, te zien schitteren.
Een slotwoord wil ik wijden aan Alan Rickman, die inmiddels niet meer onder ons is. Ook hij zette iets nieuws neer: een intelligente, belezen, kalme, maar tegelijkertijd meedogenloze schurk. Iedere zin en elke beweging van "Hans Gruber", zelfs de meest subtiele mimiek, is een genot om naar te kijken.
One Battle after Another is een film die ik niet, of hooguit heel laat, gekeken zou hebben als Leonardo DiCaprio niet de hoofdrol zou spelen. Want de regisseur is Paul Thomas Anderson, die mij ooit tweeënhalf uur van mijn leven ontnam met het vreselijke There Will Be Blood. Enkele jaren later viel ik alleen al bij de trailer van Phantom Thread in slaap, dromend van het definitieve pensioen van die onuitstaanbare, pretentieuze Daniel Day Lewis. Boogie Nights herinner ik mij nog wel als sfeervol drama, maar Magnolia was dan weer behoorlijk vergezocht.
Zo'n hekel als aan Noah Baumbach heb ik niet aan deze meneer Anderson, maar fan ben ik dus allerminst.
Ik hoopte dat de pretenties en interessantdoenerij door de aanwezigheid van blockbusterkanon DiCaprio wat naar de achtergrond zouden verdwijnen, maar dat is het eerste uur zeker niet het geval. We zien een fragmentarische flashback van een stel ultralinkse terroristen. Pas na een uur krijgt het verhaal eindelijk enige vorm en richting en begint het meer te boeien.
Maar het is dan al te laat.
Alle hoofdpersonen zijn linkse terroristen, zonder baan of duidelijke bron van inkomsten. Wat mij betreft werden ze allemaal direct achter gaas gezet en hop, aftiteling. Ik kan me niet inleven in dit soort gezagsondermijnende kraakpand types. Hun lot interesseert me niet. Ik kan me niet inleven in DiCaprio die een relatie begint met een vreselijk lelijke kortpittige zwarte vrouw.
En ik kan me ook niet inleven in de antagonist: een autistische legerofficier met een raar loopje die zich, balancerend tussen Colonel Decker uit The A-Team en Forrest Gump, koste wat kost wil aansluiten bij een duister clubje.
Het levert een wat vervreemdende, haast kafkaëske kijkervaring op. Je zoekt als kijker onwillekeurig naar een plekje op een tribune om één van beide teams aan te moedigen. Maar het lukt niet. Zowel het uit- als het thuisvak voelen vreemd aan.
Je kijkt naar figuren wiens lot je niet interesseert, die soms redelijk willekeurige dingen doen, begeleid door pianomuziek van de Jostieband. En ja, ik wist uit ervaring: ergerlijke achtergrondmuziek is het handelsmerk van Anderson, maar de irritatie was er niet minder om.
Maar de film levert ontegenzeggelijk wel kwaliteit. Visueel is het schitterend. De auto-achtervolging tegen het einde vond ik gaaf gefilmd, met een zoomlens die briljant gebruik maakt van de glooiing van het landschap. Actiescènes zijn overzichtelijk. Alle acteurs storten zich vol overgave in hun rol. DiCaprio doet wat je van hem mag verwachten. De vertwijfeling waarmee hij steeds probeert grip te krijgen op de situatie - van begin tot eind in dezelfde badjas - en baalt dat hij zijn halve brein tot moes heeft geblowd, levert een glimlach op. Sean Penn is compleet over the top en desondanks memorabel (en na zijn 60e fysiek nog indrukwekkend opgepompt, zie die biceps!).
Een uitzondering is Del Toro, die nogal ongeïnteresseerd door de film slofte. Hij speelt een uitgezakte karate leraar die er allerminst sportief uitziet en ondertussen tientallen illegalen huisvest. Ook weer zo'n typisch, raar vervreemdend personage.
Is er dan een boodschap die we hieruit moeten destilleren? Thema's: de zin en onzin van verzet. Racisme. Moreel kompas. Ik gooi maar wat op tafel. Maar Anderson blijft wel wat ambigu, wat mij betreft.
De linkse terroristen dreigen weliswaar steeds met vuurwapens, maar gebruiken ze niet. En zodra iemand dit wel doet, wordt die persoon ook hard gestraft. Hun tegenstander, het gezag, is een enorme karikatuur: het nietsontziende personage van Penn schiet helemaal door naar het absurde, doordat hij lid wil worden van een white power-clubje van de ergste soort (white supremacist èn buitengewoon rijk en machtig).
Beide kampen lijken een extreme, over the top uitvergroting van hun tegenhangers uit de realiteit, met extremer gedrag. Meer haal ik er niet uit.
