De getalenteerde filmmaker Bobby Boermans heb ik hoog zitten sinds het fenomenale Het Gouden Uur. Ook van Invasie heb ik genoten. Dit nieuwste baksel van hem sluit vooral bij het laatste: inhoudelijk wat mager, maar technisch buitengewoon sterk.
Boermans laat zien hoe je het maximale kunt persen uit een vrij simpele, korte gijzeling die iedereen nog op zijn netvlies heeft omdat het bijna gisteren nog in het nieuws was, inclusief de geniale, on-nederlands coole afloop ervan. Van de spanning moet de film het dan ook niet hebben, al zal dit voor een internationale Netflix-abonnee die de toedracht en afloop niet kent wellicht anders (positiever!) zijn. Maar het is wel interessant om te zien hoe het Nederlands politieapparaat werkt, schakelt en opschaalt en dat we ondanks een nijpend tekort aan mankracht, toch nog best een daadkrachtige sterke arm der wet hebben - als het moet.
Ook opvallend is het extreme gebruik van Engels jargon. Bij de strijdkrachten snap ik het nog, in het kader van onontkoombare internationale samenwerking met ons piepkleine uitgeklede legertje, maar dat dit ook bij de Nederlandse politie heeft toegeslagen wist ik niet. In die zin ook best leerzaam. Naar wat ik heb gelezen is de scenarioschrijver van iHostage parttime schrijver en parttime politieman, dus dat verklaart het.
Al met al een boeiend, vakkundig filmpje met helaas een te oppervlakkig bronmateriaal. Over de motieven van de dader is namelijk niks bekend, de Bulgaar was destijds vrij snel pleite naar zijn thuisland en alle Apple medewerkers mochten met niemand praten. Dus mede daarom zijn de karakters inhoudelijk flinterdun en dat is jammer.
Desalniettemin overheerst, net als bij Invasie, de bewondering voor de kloten van Boermans om gewoon iets cools en Hollywoodesque te maken, zonder die typische Nedercinema-clichés als onfunctioneel blote tietjes en kokosmatkutjes, moeilijke getormenteerde personages die willekeurige weirdo shit doen en dat eeuwige tweedewereldoorlogtrauma.
Ga zo door, met een goed script komt er nog wel een keer een metersdik internationaal succes voor deze man.
De game zonder doel of enig beloningsysteem was al niet aan mij besteed. Daarom verbaas ik me over het fanatisme waarmee mijn twee zoontjes (7 en 10) dit spelen. Geen doel, voortgang of stimulans om iets te doen. Gewoon een beetje bouwen en aanklooien. Het zal wel. Maar goed, ieder zijn ding.
Dus zodoende werd ik meegesleept naar de bios. En de film op zich was nog wel te doen. Een game-verfilming in zijn meest simpele vorm. Het is visueel aantrekkelijk: de computer heeft weer goed zijn best gedaan om mooie achtergronden op de greenscreens te toveren. Geen enkele acteur wordt echt uitgedaagd, al is het wel leuk om Momoa zichzelf en zijn stoere imago te zien persifleren. Sowieso weer een klassieke, veilige cast met uiteraard een big mama als excuusnegerin, nerd jongetje, zeurzus en stoere kerel die helemaal niet stoer is. Maar goed, toe maar.
Maar de echte beleving van de film zit in de bioscoopzaal. Van tevoren had ik al gelezen dat het internationaal een rage is om de bios te verbouwen en op zijn minst met popcorn te smijten. Dat viel wel mee, maar het (veelal puber-)publiek joelde en applaudisseerde bij de meest willekeurige dingen. Van "I am Steve" tot en met "chicken jockey" en op het laatst, bij het obligatoire eindgevecht, bij letterlijk iedere rake klap of succesvolle actie van een hoofdpersoon.
Een hele rare belevenis, zowel surrealistisch als ergerlijk.
