Big Trouble in Little China is me me ooit aangeraden toen ik de loftrompet stak voor They Live. Een legendarisch, komisch-gewelddadige jaren 80 actiefilm - met wat humor en een cameo van Al Leong, door mij en mijn vrienden steevast De A-Team Chinees genoemd.
Ook hier komt Al Leong weer opdraven - zoals altijd als naamloze henchman. Maar verder is de film allerminst legendarisch. Bizar slechte monsters, absurde karikaturen en eigenlijk een vrij oninteressante hoofdpersoon die een beetje door de film heen strompelt van matige set naar matige set. Een Chinees meisje wordt ontvoerd - maar ze is even chinees als babi bangang. Verwarrend. De go-to acteur voor de rol van machtige Chinees of Japanner, James Hong, in de domste rol van zijn leven met malle makeup die hem 2000 jaar oud moet laten lijken.
Nee, geen geslaagde film. Het is niet goed genoeg, niet spannend genoeg, niet over the top genoeg en er valt ook maar weinig te lachen.
2 sterren voor 1 seconde Kim Catrall in een nat t-shirt zonder BH.
Alternatieve titel: The Eternals, 20 september 2025, 15:14 uur
De eerste keer dat ik door het MCU fietste heb ik deze geskipt, omdat het me niet aansprak. Nu ik een tweede ronde maak, dit keer samen met mijn zoon van 11, heb ik hem wel meegepakt. Conclusie: ik had destijds niet ècht iets gemist.
De trailer repte over een groep zeer machtige figuren die al 7000 jaar op aarde wonen maar toch hebben ze nooit een reet gedaan, zelfs niet bij de epische battles die superhelden uit het MCU hebben moeten voeren. Hoe zit dat? Nou, dat wordt in de film redelijk uitgelegd. Prima.
Maar waar het allemaal wèl over gaat, is iets dat amper in een film is te verkopen. Een ras ruimtereuzen die een zaadje heeft geplant in de aarde, die meer gevoed wordt naarmate het leven intelligenter wordt, en bij de geboorde de planeet doet ontploffen. Dat is dermate grotesk dat het misschien in een stripverhaaltje werkt, maar in een film is het zo absurd dat je denkt: het zal wel.
En dat toch het gevoel dat overheerst bij Eternals. Het zal allemaal wel. En ja, het duurt iets te lang.
Een veel gehoord kritiekpunt is dat deze film te 'woke' zou zijn. En ja, we zien een man een man zoenen. Geen tongzoen, maar gewoon een nette zoen op de mond. En eerlijk: geen probleem natuurlijk. Echter, binnen de context van een film waarin ook een irritant doofstom personage zit en bijna alle aardse rassen zeer ostentatief vertegenwoordigd zijn, is het wel wat teveel van het goede allemaal.
Dit is best een taaie zit.
Het eerste deel had nog de olijke noviteit van eindeloos veel cameo's en een slonzige Cor met een goed hart. Maar het personage is eigenlijk helemaal niet zo heel leuk en dat geldt ook voor de film: te slap als drama, niet grappig genoeg als komedie.
Op een gegeven moment begint het echt aan te slepen en ga je je irriteren aan allerlei dingen. Zoals het feit dat de in Suriname zwervende, berooide Cor nog altijd een opgeladen telefoon bij zich heeft, mèt werkend abonnement. Ook het acteerwerk helpt niet mee: de dochter van Van Waardenberg is een leuke verschijning maar geen geloofwaardige actrice.
In vergelijkbare films hebben verschoppelingen als Cor altijd een bepaalde gimmick die het plot vooruit kan helpen. Denk aan een bepaald talent, streetwise slimheid, of wat dan ook. Maar het verhaal overkomt Cor. Hij strompelt maar een beetje door de film heen en na een tijdje ben je er wel klaar mee. Natuurlijk is het een sympathieke film doordat een deel van de opbrengst naar een kinderziekenhuis ging maar toch - ik ben wel klaar met Cor en zijn familie.
2 sterren, waarvan 1 voor Johan Derksen en Theo Maassen ("dikke vette papkut!")
The Naked Gun is, lang verhaal kort, Best leuk. Ergens verwacht je dat ze 31 jaar na het laatste oorspronkelijke deel met Leslie Nielsen ruim de tijd hebben gehad om met een vervolg te komen dat alle oude films overtreft, maar dat gebeurt helaas niet.
Wel pakken ze precies de bekende sfeer met voice over met neo-noir elementen. Uiteraard een femme fatale, luxaflex, jazzmuziek en een moordzaak die leidt naar een slechterik met een megalomaan plan. Alleen een sigaretje hier en daar ontbreekt, maar hey, het is 2025.
Nooit gedacht dat ik nog eens een film met Pamela Anderson in de bioscoop (!) zou zien met mijn zoon (!) van 11, die ik wegens een voetbalblessure maar trakteerde op een avondje bios. Uiteraard gingen de nodige adult grappen langs hem heen, maar er viel nog genoeg te lachen. Maar zoals ik zei: stiekem hoop je op meer, wellicht een hogere grapdichtheid of nog meer nonsens op de achtergrond die je pas bij de tweede kijkbeurt ziet. Het intermezzo met de sneeuwpop is dan wel weer heerlijke over de top quatsch, puur genieten.
Liam Neeson is onmogelijk te haten in alles wat hij doet, al haalt hij het qua mimiek niet bij Nielsen.
Leuke fanservice, een verdiende 3 sterren.
P.S. spotte ik in de nachtclub nou de "nice beaver" van Priscilla Presley?
Yes Day: een tergend brave familiefilm. Wat ook niet helpt is dat wij de Nederlands nagesynchroniseerde versie keken. Maar zelfs als je daar doorheen kijkt (of luistert) is het niet te doen. De kinderen willen door de wasstraat met de ramen open. Nou, dan heb je dus mooi je hele auto vernield. Blijkbaar waren de ouders goed verzekerd want ze lachten als halvezolen. Een veel te lange scène met een waterbalonnengevecht en alsof het niet erg genoeg is, verschijnt Fortune Feimster - die onuitstaanbare lesbo uit de Arnold-serie Fubar - in een bijrol.
) 
