Meningen

Mooi traag, tot op zekere hoogte.

Dit ligt me toch beter van Hitchcock. Zodra het een vorm van traagheid bevat waardoor de personages goed uitgewerkt worden, te midden in een zomers jaargetijde en waar de kleuren hun bijdrage leveren die zeker niet misstaan in het geheel, dat kijkt gewoon lekker.

James Stewart en Kim Novak, ik ken die mensen nog niet zo goed, maar vond ze beide goed overkomen en eerstgenoemde was i.t.t. andere meningen die hierboven zijn gerecenseerd, een lekker sympathiek mannetje met een mooi ingenomen blik. Het bordkarton kwam niet in me op.

Omdat de film op het eerste gezicht vrij duidelijk begint, kwamen er na het oplezen van het verscheurde briefje allemaal vraagtekens bij mij opzetten en was daardoor toch best een lang tijd in verwarring gebracht, daardoor zeker interessant om de afloop af te zien. In die verwarring zie je dat de hoofdpersonen logischerwijs vreemd gedrag gaan vertonen (zoals de het opdringen) teveel de overhand neemt. Het aantal onlogische gebeurtenissen die zich in het verhaal mengen heb ik heus wel waargenomen maar daar stoor ik me niet aan in films. Toch als ik het voor het zeggen had, dan hoeft die opgeklopte spanning er helemaal niet in te zitten, nu viel het hier nog wel enigszins mee maar in North by Northwest werd het me toch wel te gortig bij die plastic rotsen.

Films van Hitchcock hebben tot nu toe een gunstig effect op mijn film beleving op Rear Window na, tot nu toe.

3.6*

Ik heb zowaar ook maar eens een film herbekeken, alleen wist ik niet meer dat er zoveel grappige elementen in zaten. Deze stond meer in mijn geheugen als een heerlijke chaotische geflipte film.

Toch ben ik niet meer zo verpletterd als de 1e kijkbeurt, we zijn ondertussen alweer wat gewend geraakt aan bizarre films en daardoor is het al een stuk luchtiger kijken.

Blijft een leuke film maar wel een half puntje eraf.

De verwachtingen na The Station Agent worden niet helemaal ingelost al is dit wel een sterke film. Het magische ontbreekt en heeft plaats gemaakt voor uitermate ingetogen personen die in uitvoering dezelfde "kracht" uitstralen als de debuutfilm.

De film lijkt een politiek correcte weg in te slaan, doet het ook enigszins, maar gelukkig faalt het daarin niet en worden de zakdoekjes ons bespaard.

Wat overblijft is een ontzettend sterke rol van R.Jenkins die de film naar een hoger niveau tilt waar ik overigens nooit van gehoord heb. De familie eromheen is ook dik in orde. Een mooi stelletje bij elkaar!

De uitstraling van de film daarentegen is toch te sober. Niveautje te laag, maar storen doet het niet. Het had wellicht de film naar een hoger plan kunnen brengen. De soundtrack is verzorgt en dringt ons niks op, hetzelfde kun je spreken over het totale plaatje.

3.7*

Edit: Ik zie zonet op Wikipedia dat Jenkings genomineerd was voor een Oscar.

Dat hadden ze goed opgemerkt.

Afschuwelijk, en het begon nog wel zo veelbelovend. Na een minuut of tien belandt je in een nietszeggende familie met figuren die alleen maar janken, schreeuwen, gillen of strak voor zich uit kijken en verder een hoopje troost aan het verspelen zijn.

Emotioneel raakte het me dus voor geen meter waarschijnlijk omdat er geen enige vorm van warmte in zat, misschien pakweg vier minuten waar het wel voorkwam,echter vier minuten te weinig...de rest is afstotelijk en de rode decors gingen me ook vervelen.

Bergman wil hier de ultieme leegheid creeren en ik heb de boodschap best begrepen, maar op deze manier heeft ie voor mij gefaald. Dat gegil is gewoon te makkelijk en nog lelijk ook.

1,0*

Tja, dat doosje he? Meest logische gok is natuurlijk geld.

Zo staan er inderdaad nog wel meer vragen "open" en hier ligt nu juist, deels, de kracht, van dit lekkere fimpje.

Het is verder ook niet niet nodig om alles verklaard te krijgen.

Nee, deze film gaat over de psychologie van twee kinderen en een vader die in een bijna onmogelijke situatie terechtkomen.

De 3 personages worden hier zeer sterk neergezet vind ik.

Het "meelopertje" kreeg de klappen, waarschijnlijk omdat de vader inziet dat de oudste zoon het in de toekomst met zo'n instelling wel eens heel lastig zou kunnen krijgen en laat hiermee zien dat je voor jezelf op moet komen in het leven. Is ook duidelijk te zien in de openingsscene.

De vraag ligt dus niet in het doosje, maar de film wil graag weten wat de juiste aanpak is, als je als kind, in zo'n situatie terechtkomt.

Voor mij is duidelijk dat de diegene die tegen de wind in gaat het meeste bereikt. Waarschijnlijk zag die vader wel in, dat hij het meeste op de jongste zoon leek en daarom kwam die jongen er in vergelijking met zijn broer, er nog het beste vanaf...

En natuurlijk vergeet ik heus niet dat vader's aanpak ook niet allemaal tot de juiste keuze's behoorden, en dat maakt deze film juist zo interessant.

Verder bezit deze film perfecte montage, editing, en mooie shots in een heerlijk, niet al te traag tempo. Alleen jammer dat de ambient sounds niet vaker werden toegepast om de film nog wat extra "kracht" te geven, maar desondanks heb ik weinig minpunten kunnen vinden in dit pareltje.

4 Starwinners.