Logboek

We who are about to die, salute you.

Ik was al niet de grootste fan van de eerste film. Maar die had zo zijn charme. Waar het daar soms net te lang duurde allemaal en saaie scenes waarin de politiek van het oude Rome uitgebreid werd besproken, afwisselen met een aantal goede actie scenes werden die dan weer te kort aanvoelden, doet Scott het hier wat anders. De politieke spelletjes zijn zeker in de eerste helft wat meer op de achtergrond. En dat bevalt prima. De actiescenes zien er verzorg uit, maar zorgen niet voor echte wow momenten. Er lijkt niet heel veel moeite in te zijn gestoken. Het komt zelfs enorm lui over. Iets wat Scott op zijn hoogtepunt nooit was. Jammer.

Door de kortere scenes buiten het Colosseum om, krijgen een aantal personages weinig screentime en verhaal. Enkel het personage van Washington wordt naast Lucius echt goed uitgewerkt. Pascal krijgt zelfs belachelijk weinig screentime. De hele hype rondom Mescal begrijp ik ook niet echt. Erg matige acteur.

Jammer dat Scott niet zoveel moeite meer in zijn films steekt. Ik miste dat hier echt. Het is nietszeggend, het verhaal is dun en de actiescenes zijn niet allemaal even goed. Vermakelijk is het wel. Maar eigenlijk is Gladiator II vooral een erg overbodig vervolg.

stem geplaatst

Heerlijke Mystery.

Erg sterke spel wat naast de goede regie en het script ook vooral te danken is aan het spel van de cast.

Lekker rauw, prachtige setting, een moord, hier en daar wat actie. Dan heb je me al snel in je greep. Het verhaal is niet iets wat we nog nooit hebben gezien. Het is vooral de manier waarop het verteld wordt wat het zo goed maakt. Daarnaast komt het erg geloofwaardig over doordat Renner en Olsen er ook echt in geloven. Je ziet ze met liefde aan dit project werken. De rest van de cast is net zo goed. De setting in de besneeuwde landschappen zorgt dat je de sfeer helemaal proeft. Ja, erg fijn dit.

Typische Carrey vehical.

Carrey kan hier weer helemaal los gaan. Er komt qua humor weinig vernieuwends vanuit zijn spel en het lijkt hier meer een gimmick dan dat het het verhaal dient. Het verhaal wat best leuk gevonden is trouwens. Voor mij moet de film het wat hebben van de "serieuzere" momenten tussen Deschannel en Carrey. De romance komt eigenlijk best goed uit de verf. Jammer dat Carrey hier een schim is van de komiek die hij eens was. Ik zie hem dan toch liever in serieuzere rollen zoals in The Truman Show.

Ups and downs.

Een film met een aantal leuke scenes en momenten tussen Evans en Johnson. Doch op de automatische piloot. Ik miste gewoon de chemie tussen hen. Tussen Johnson en Simmons was dat wel aanwezig.

Verder vooral een flauw niemand dalletje. Iets wat je op een brakke 2e kerstdag nog leuk kan vinden. Waarschijnlijk blijft er niet veel over bij herziening. De effecten zien er ok uit. Maar haalt je een klein beetje uit de film daar niet alle effecten even goed zijn gedaan. Waarschijnlijk geld/tijd nood. Dat "slap" was trouwens erg leuk.

Erg leuk Jackie Chan vehicle.

Verhaal is natuurlijk perfect voor Chan die goed uit de voeten kan om hier iets heel vermakelijks van te maken. Snelle en creatieve actiescenes met enkele erg goede stunts, toffe gevechten en een erg goede climax op het pirateneiland.

De aanloop daar naartoe kent niet altijd even goede en/of leuke momenten. Ik vond dat de film iets te veel tijd nam om daar te geraken. Dat had niet met zoveel omwegen gehoeven. Gelukkig stoort het niet heel erg en blijft er genoeg over om van te genieten. En het gouden trio van Chan, Hung en Biao is natuurlijk een erg sterk element van deze en nog vele films waarin ze samen werken.

Na al die jaren nog steeds leuk. Al laat het wel zien dat de film niet altijd even goed meer overeind blijft staan.

Beetlejuice heeft een hoog tempo en er gebeurt genoeg om je aandacht er voor de volledige speelduur bij te houden. Het acteerwerk voelt af en toe wat houterig. Dat kan niet gezegd worden van het spel van Keaton, die zijn rol omarmd en het met verve doet. Wat verouderde effecten die je nu wat uit de film halen, zagen er in 88 natuurlijk supergoed uit. Nu is het wel overduidelijk dat er niet het budget was, wat voor andere films uit de jaren tachtig wel beschikbaar was. Beetlejuice was al nooit een hoogvlieger. Gewoon vermakelijk en het verhaal van de huiseigenaren die de nieuwe bewoners er uit willen jagen is gewoon erg leuk.

Van een solide 4 sterren voor Joker naar 2.5 sterren voor Folie à Deux. Auw.

Waar het voor mij vooral aan lag, was dat ik geen duidelijk beeld had bij waar Phillips met dit vervolg heen wilde. Het idee om er een musical van te maken is echt te gek. daar was ik dan ook best enthousiast over. Zeker omdat Phoenix ook best goed kan zingen zoals hij al had bewezen in Walk the Line.

Dan denk ik tijdens het kijken, waar is nu dat musical gedeelte van de film. Die paar minuten die er wordt gezongen mag niet eens de aandacht krijgen. Dat viel enorm tegen. Maar ook hoe het verhaal loopt. Of vooral niet loopt. Alles wat er geprobeerd wordt om in de voetsporen van het goede eerste deel te treden lijkt hier gedoemd te mislukken. Het gevangenis gedeelte werkt niet, de rechtbank scenes werken niet. En er is totaal geen chemie tussen Gaga en Phoenix. Ik voelde het gewoon niet.

de film ziet er wel erg goed uit. Het groezelige van Gotham gemengd met de glitter en glamour in de muzikale intermezzo's is erg fijn. Ook het cartoonstukje in het begin is erg leuk gevonden. Phoenix zit weer helemaal in de rol en ziet er zelfs nog magerder uit dan in het eerste deel. Zijn commitment kun je niets over zeggen. Gaga doet het ook prima. Maar zoals gezegd, werken ze samen gewoon niet echt. De nummers die aan bod komen, zijn ook perfect gekozen en voelen alsof ze nu bij deze wereld van Joker horen.

Te veel elementen die niet werken tegenover net zoveel elementen die wel werken maken dat ik erg gemengde gevoelens had tijdens het kijken. Er is wel te zien dat er echt geprobeerd is om hier iets tofs van te maken. Jammer dat dat dan niet goed uit de verf komt.

Ik ben best wel gecharmeerd van de films van Kosinski, maar hier maakt hij wel een beetje een misser.

De visuele stijl is waar de films van Joseph Kosinski vaak in uitblinken en ook deze film ziet er gelikt uit. Daar is verder niets op aan te merken. Het verhaal en de personages hadden hier echt nog wat werk nodig. Het verhaal wat zeker potentie had om iets tofs neer te zetten blijft nu erg vlak en biedt weinig diepgang voor de kijker die deel uit willen maken van de wereld van de film die ze kijken. Datzelfde geld voor de personages. Er is gewoon niet veel om je de film in te zuigen. Teller en Hemsworth proberen het echt. Daar ligt het zeker niet aan. Ze hebben gewoon erg weinig om mee te werken en lijken door de slechte regie dan ook wat verloren rond te lopen.

Is het allemaal dan zo slecht? Nee, dat vindt ik niet. Er blijft genoeg in het visuele over om van de genieten en het verhaal heeft echt wel af en toe iets leuks te bieden. De soundtrack is dan ook nog eens erg fijn.

Na zoveel films te hebben gezien, blijven er altijd van die films waar je niet omheen kon destijds maar om een of andere reden nog nooit hebt gezien.

Robin Hood: Prince of Thieves is daar een van voor mij. Een hype destijds door natuurlijk het nummer van Bryan Adams wat op de soundtrack verscheen en misschien nog wel een grotere hit werd dan deze film.

Eerlijk, heeft het niet veel om het lijf dan de vermakelijke avonturenfilm wat het is geworden. De actiescenes vallen een beetje in de categorie van bijna lachwekkend. Daardoor werken de serieuzere momenten van de film niet echt en raken de personages en het verhaal je ook niet echt. Buiten dat zien de actiescenes er best nog goed uit. Zijn de scenes in het bos erg leuk en weet Rickman de film met zijn acteerkunsten te redden. Echt goed hoe hij zich aan het verhaal aanpast en als enige lijkt te begrijpen in wat voor film hij zich bevind.

Leuk om dan eindelijk een keer gezien te hebben. Ik heb alleen niet het gevoeld alsof ik echt iets gemist zou hebben als ik deze nog wat jaren links had laten liggen.