Meningen

Visueel gezien is deze film duidelijk Uzak-upgraded. Ceylan weet werkelijk alles uit de HDcam te halen en in combinatie met zijn indrukwekkende fotografietalent, resulteert dit dikwijls in een ongekende lust voor het oog. Mede dankzij het uitstekende cameragebruik, weten vooral de scènes op het zwoele strand en in het prachtige sneeuwlandschap van Ağrı (Agri, voor mensen zonder de juiste codering) letterlijk en figuurlijk tot je door te dringen.

Maar helaas lukt het Ceylan deze pracht niet de totale film vol te houden. Waar ik bij Uzak nog te spreken was over het aangename verhaal, moet ik hier opmerken dat Ceylans minimalisme me deze keer niet geheel weet te bekoren, wat waarschijnlijk vooral te wijten is aan mijn desinteresse voor andermans relatieproblemen waar het in deze film uiteindelijk toch allemaal om draait.

3,5*

Alternatieve poster (mooier, toch?)

Foto's

Trailer

P.S. Wachten op een bioscooprelease wilde ik niet meer, dus schafte ik een aantal maanden geleden de dvd aan in Istanbul. Potentieel kandidaat voor de Pakketservice.

Ik vraag me af hoe lang Turkse regisseurs nog inspiratie denken te kunnen putten uit Cinema Paradiso; begint een beetje vermoeiend te worden al dat melodrama met een zwoel Egeïsch (Mediterraan) tintje.

Vooral als het een film betreft als deze, waarin de schattigheid van de verliefde (overigens waardeloos acterende) kindertjes door de strot van de kijker geduwd lijkt te worden. Daar omheen zit een aantal grote mensen tegen elkaar te schreeuwen, te lachen, te huilen, te ruziën, een potje interessant te doen en dat allemaal vanwege een behoorlijk zwak uitgewerkt conflict uit een grijs, oninteressant verleden. Het geheel leidt allemaal tot een zeer verwarrende situatie (driehoeksrelatie enzo) en de enige oplossing om hieruit te komen is dan niet verrassend meer: de boze man moet uit beeld zodat de rest verder kan met zijn leven en dat geschiedt dan ook.

De ongelooflijk irritante muziek die echt non-stop op de achtergrond te horen was (de oren willen ook wel eens rust, beste regisseur), maakt het rampzalige plaatje compleet: 0,5* .

Grappig dat er een hele discussie is losgebarsten over de film, net nu ik eraan ben weten te komen (dat soort ‘toevalligheden’ maak ik trouwens wel vaker mee op MovieMeter: MM houdt me in de gaten..?). Jammer alleen dat ik geen zin heb om die lap teksten helemaal door te nemen, dus excuseer me als ik volgens sommigen in herhaling val

Hetgeen wat deze film voor mij zo interessant maakte, had eigenlijk weinig van doen met het cinematografische. Het is het onderwerp wat mij trok, aangezien ik me nogal kan op'winden' (oeh, woordspeling) over de dogmatische benaderingen van de evolutietheorie door religieuze kringen. De verfilming van een manifestatie van deze controverse, moet je dan natuurlijk simpelweg achter de kiezen hebben.

Helaas werd van het begin af aan al duidelijk dat de makers zich meer wilden richten op klassiek melodrama à la Hollywood, dan de op zichzelf al erg interessante materie van de zaak. Dat hoeft niet meteen een ramp te betekenen (en is natuurlijk een onontkoombaar verschijnsel als we het over film hebben), ware het niet dat ook dat aspect nogal simplistisch was afgewerkt. Het extreem karikaturale van de (bij)personages is hierboven reeds genoemd, maar ook de geforceerde romantiek was niet om aan te zien en de bombastische muziek niet om aan te horen.

Als we het dan over de materie van de zaak hebben, zien we dat de film ook daar tekortschiet. Het hele verhaal is in feite bij voorbaat al gedoemd te mislukken, aangezien het in dezelfde juridische fout vervalt als menig ander Amerikaans rechtbankdrama: men gaat volledig voorbij aan de eigenlijke rechtsvraag die centraal zou moeten staan in de hele zaak, in casu de vraag of Cates strafbaar is op grond van de wetgeving van Tennessee, ja of nee. In plaats hiervan, volgen er hele betogen over de (on)grondwettelijkheid van de bewuste wetsbepaling, een kwestie waar dat kleine rechtbankje totaal geen bevoegdheid over heeft. Zie in dit verband bijvoorbeeld ook mijn commentaar bij Emily Rose (maar waar het daar ging om een ‘puik stukje christelijke propaganda’, lijken we bij deze film getuige te zijn van precies het omgekeerde ).

Maar ook als we deze juridische fout buiten beschouwing laten en slechts kijken naar de gevoerde discussie over de evolutietheorie en de argumenten die hierbij worden aangevoerd, weet de film mij niet te bekoren. Drummond komt mijns inziens geen enkel moment overtuigend over en maakt eerder een verschrikkelijk vermoeide en twijfelachtige indruk. Ik dacht nog dat de Bijbel voor enig vuurwerk zou zorgen, maar ook daar stelt Drummond de verkeerde vragen. Je gaat een diepreligieuze man toch niet vragen of hij gelooft dat God de zon kan laten stilstaan zonder dat dit schade berokkent aan het leven op aarde? God is toch niet voor niets ‘God’, de ‘Almachtige’? Natuurlijk verricht Hij dan wonderen en natuurlijk kun je een gelovige daar niet op pakken. Het enige argument dat enigszins hout weet te snijden, daar wordt dan weer niet genoeg op ingegaan, nl. het argument over de vermeende oudheid van de aarde.

Wat rest zijn dan een aantal clichématige one-liners, die mij, vooruit ik geef toe, zo nu en dan wel hebben weten te raken. Dan heb ik het met name over de allerlaatste scène van de film die mij toch nog heeft kunnen ontroeren:

Een aantal van dit soort scènes zorgen ervoor dat de film er nog een paar sterretjes uit weet te halen: 1,5* .

Film moet het enkel hebben van het acteerwerk en helaas komt dat allemaal erg onnatuurlijk over. Vermoeiende stemmingswisselingen bij beide karakters en onlogische reacties. Bokma acteert daarbij wel redelijk, Schuurman uitermate zwak. Dat het allemaal in realtime is geschoten, draagt ook niet bij aan de geloofwaardigheid van het geheel: de ontwikkelingen gingen mij namelijk wat te snel.

Interessant concept, slechte uitwerking. 1*