Meningen

Alle pijlen zullen waarschijnlijk op mij gericht zijn nadat ik dit gezegd heb, maar ik vond het gewoon een slechte film. Let asjeblieft wel hierop: bij het vormen van deze conclusie heb ik gewoon rekening gehouden met de tijd waarin de film is gemaakt.

Ramon,

Na alles hier een beetje doorgelezen te hebben, mag ik opmaken dat jij impliceert dat Jezus in deze film als een soort Che of Mandela wordt uitgebeeld.

Helaas kreeg ik dat gevoel totaal niet.

Ik weet nu wel hoe jij die 'snelle' scènes in de film uitlegt, maar toch vond ik dat emotieloos acteren van alle personages in de film ontzettend storend. Irazoqui las enkel voor wat hem achter de kamera voorgehouden werd, met af en toe een stemverheffing. Na een tijdje werd ik echt moe van zijn stem, zijn glanzende en achteruitgekamde haren, zijn irritante en vooral 'schone' gezicht. Het hoeft toch ook weer niet zo overdreven te zijn dat Jezus zelfs bij het dragen van zijn kruis er nog even schoon en gezond uitziet als aan het begin?

De acteerprestaties van de rest van de personages sloegen echt alles: geen enkele emotie in hun gezicht, af en toe een grijns of een huilerige blik. Vooral Judas en Maria werkten op mijn lachspieren (Maria was blijkbaar de moeder van Pasolini). Zo nu en dan wist een apostel tussen de preken van Jezus een kort vraagje te stellen, om vervolgens na antwoord gekregen te hebben een reactie te geven als: "Ow ok. Maar eigenlijk boeit het me niet zo. Kunnen we nu weer verderlopen?"

Een grappige scène vond ik onder andere die waarin Jezus op een gegeven moment de namen van zijn apostelen opnoemt (en de taken verdeelt volgens mij). Dit had voor mij meer weg van een voorbereiding op een bankoverval door de mafia, dan iets anders ("Pietro! Giovanni! Jacobi! Corleone!" - nee, die laatste was geen apostel).

Over de muziek is ook al het een en ander gezegd, allemaal positief. Ikzelf vond Blues en Afrikaanse muziek nou niet echt gepast bij de film.

Ook is er al gezegd dat het landschap erg geloofwaardig overkwam. Ikzelf wist gewoon de hele tijd dat ze in Zuid-Italië rondliepen.

Opvallend vond ik ook dat 4 op de 10 kinderen blond waren. Maar dit kan ik qua symboliek dan nog wel door de vingers zien.

De kameravoering echter niet. Het in- en uitzoemen ging steeds veels te snel. De kamera werd veels te veel (onstabiel) bewogen (bijvoorbeeld bij de scène waarin Jezus zijn apostelen afgaat en die waarin Jezus door de hogepriester wordt beschuldigd: de kamera staat te filmen vanachter -naar ik meen- Petrus' rug. Dit waarschijnlijk ook in de naam van de symboliek: "Je zult mij drie keer verloochenen." Ik vond het echter té storend uitgewerkt).

Maar ja, waar het dus op neer komt: Jezus was in deze film naar mijn gevoel meer een gek die zomaar potten en pannen kapotsloeg, dan een Ché die voor een revolutie zorgde. Ik had net zo goed aan Arnold Grünberg kunnen vragen of hij me niet even uit de Bijbel wil voorlezen (ipv het Telefoonboek).

Dan nog even los van de film: ik verfoei het feit dat het christendom een soort goochelaar, een circusartiest, een marketinginstrument heeft gemaakt van Jezus. Dan doel ik op de wonderen die hij verricht zou hebben (lopen op het water e.d.).

In dat opzicht verdient deze film weer wél een pluspunt. Maar ik mistte dus de effecten van Jezus' revolutionaire ideeën op het volk: het volk speelde een veels te kleine rol.