Meningen

Ik moet bekennen dat ik ontzettend twijfel tussen 2,5 en 3 sterren. Aan de ene kant moest ik er af en toe echt hard om lachen; maar aan de andere kant waren er ook momenten die simpelweg saai en irritant waren. De homoseksuele robot en Bob Marley Faruk bijvoorbeeld, waren vaak totaal niet grappig en overbodig. Zelfs bij Cem Yilmaz had ik soms het gevoel dat hij nu eventjes zijn mond moest houden, maar zijn rappe tong hoorde blijkbaar bij zijn rol als toeristenoplichter.

De special effects en het decor dat mijn mond deden opengaan van verbazing, geven uiteindelijk toch de doorslag. In dat opzicht zou het wel eens een keerpunt kunnen zijn in de Turkse cinema: 3*.

P.S. Hebben echt maar zo weinig mensen deze film nou gezien? Chiquita, Diesel, Justice? Volgens mij was afgelopen woensdag de laatste dag. Vandaar...

Normaal verveel ik me niet echt met nostalgische films als deze en nu eigenlijk ook weer niet. Maar ik had deze keer een beetje moeite met de te snel elkaar opvolgende scènes, waardoor ik op het eind het gevoel had dat ik de helft van de film had gemist (waarom bekommert die leraar zich nou eigenlijk opeens om hem? hoe wordt hij zo vlug 'vrienden' met die twee andere zwerfkinderen? wat is er nou precies aan de hand met zijn ondergedoken broer? etc.).
De film had van mij dan ook veel langer mogen duren. 78 minuten is zeer kort: het verhaal kwam daardoor dus niet goed tot zijn recht.

Zoals Freud zegt, is die laatste (trage) scène inderdaad een erg mooie. Toen ik die zag had ik dan ook zoiets van: waarom niet de hele film lang aan dit tempo en prachtige kameravoering (het jongetje Edmund door de straten van Berlijn volgend) vastgehouden? Dan had het best een klein meesterwerkje kunnen zijn in mijn ogen.
Helaas kan ik het nu niet hoger dan een 2,5 geven.

P.S. Freud, weet jij misschien wat de voice-over precies vertelde helemaal aan het begin van de film? Ik heb dat niet zo goed kunnen volgen.

Wat een verschrikkelijk goede film.

Ik merk dat ik steeds meer belang begin te hechten aan het kleurgebruik en poëtische beelden in films. Niet zo zeer omdat dat het oog streelt, maar vooral vanwege de manier waarop deze aspecten uiting geven aan wat de regisseur heeft te zeggen.

Prachtig hoe Fellini ons een kijkje gunt in de bizarre jeugdherinneringen en dagdromen van Giulietta: de surrealistische beelden sleuren de kijker mee in de doolhoven van Giulietta's gedachtegang.

Fantastisch is de manier waarop bijvoorbeeld het hilarische vertrek van Giulietta's opa (naar een antieke vliegtuig 'huppelende' circusartiesten) en de gevoelens van de jonge Giulietta daarbij, uitgebeeld worden.

Gruwelijk griezelig is de manier waarop de in donkerpaarse gewaden gehulde nonnen gecombineerd met een spierwitte achtergrond, de vleugeltjes van de engeltjes uitdelen om vervolgens de jonge Giulietta neer te leggen tussen een vuurzee van golvend, rood papier.

En zo kunnen nog vele indrukwekkende scènes genoemd worden.

Volgens mij hebben we hier te maken met een flink ondergewaardeerde film (maar dat gevoel had ik ook bij Kurosawa's Yume, dus het zal wel aan mij liggen).

Ik geef het 4,5*, maar als ik de komende weken geen reden kan bedenken om de film niet het maximum te geven, verhoog ik mijn stem gewoon heel brutaal naar 5*.

Vraag me niet waarom ik dat niet meteen doe.

Kom er net vandaan (ik had de hele zaal voor mezelf!).

Weer eens Comptine d'Un Autre Été gehoord. zucht. (wanneer ze naar hun datja terugkeren).

Wat me is opgevallen aan de film:
Het gaat over het saaiste land ter wereld (Duitsland), tijdens het saaiste decennium allertijden (eind jaren '80, begin '90), onder het systeem dat je leven nóg saaier wil maken (het communisme). Deze aspecten kun je heel goed terug zien in de lelijke kleren die ze dragen, de grauwe kleuren op straat, de uitgaansgelegenheden en vooral: de mensen. Dan heb ik het met name over die oud-directeur van het instituut waar Alex' moeder op zat (Michael Gwisdek volgens mij): volledig geïsoleerd van de buitenwereld, achtergelaten met zijn sterke drank en zijn stoffige boeken. En natuurlijk de eerste Duitser in de ruimte die zijn brood voortaan als taxichauffeur moet verdienen. Allebei slachtoffers van de 'westenwind' en het willen vergeten van alles wat 'DDR' was. Indrukwekkend...

En dan de zinspeling op de socialistische utopie: hoe Alex in zijn spelletje eigenlijk keer op keer laat zien hoe de DDR had 'kunnen' zijn, hoe het kapitalisme uit jaloezie voor de 'onmaterialistische' wereld in het Oosten volledig in elkaar stort. Ik schaterde van het lachen bij de scène waarin Alex' moeder de Coca Cola - billboard opmerkt (zoals gezegd, ik was alleen in de zaal dus had ik de mogelijkheid om te 'schateren') en de hilarische gevolgen daarvan.

Ja, dit was dus een film over de saaist mogelijke era uit de wereldgeschiedenis... Vandaar dat ik hem zo goed vond.
4*

P.S. Een andere leuke scène was die waarin de DDR'ers voor het eerst naar het westen mogen en dan meteen naar zo'n sexshop gaan. Je ziet dan jong en oud met opengesperde ogen naar een pornofilm kijken .