Meningen

Hm, een licht goedmakertje voor het rampzalige tweede deel van de trilogie. Een beetje een 'back to basics'-gevalletje met opnieuw het vertrouwde Vegas als achtergrond met bijbehorende 'classy' karakters, maar helaas kan ik me niet geheel vrijmaken van het gevoel dat ik het allemaal al eens eerder heb gezien.

Niet een al te slecht verhaal (het doet je toch altijd wel wat: twee voormalige rivalen die besluiten samen te werken), maar het leuke van al die complexiteit is er nu wel van af: 2*.

Even samenvattend: boutfilm (= heel slechte film).

Het begin is heel mooi en daarom veelbelovend. Gökalp legt zijn liefde voor Güldem en de reden voor zijn zelfmoord in prachtige woorden uit.
("Ik schreef, jij las. Jij glimlachte, ik schreef steeds meer. Jij lachte, ik werd verliefd op je."
En wanneer hij deze keer uitgelachen wordt door de vrienden van Güldem en haarzelf: "Jij lachte, ik stierf.")

Maar wat ik toch te zien kreeg ná die zelfmoord: jongens, het kan nauwelijks clichématiger en slechter.

Er is meer aandacht voor de alledaagse schoolpraktijken dan voor het horroraspect. De eerste keer dat Güldem opnieuw geconfronteerd wordt met Gökalp (zijn geest), is een scène van 2 seconden waarbij je denkt: "Ok... En nu? "

Daarna krijgt ook de rest van Güldems vrienden te maken met deze geest. Akkoord: de fantasie van een filmmaker is in de regel eigenlijk onbeperkt. Maar om een doodnormale dode (dubbelop) allerlei magische krachten te geven zonder uit te leggen hoe hij hieraan komt, is mij een beetje te veel van het goede. Telefoons die in spinnen veranderen, spiegelbeelden die in monsters veranderen en uit de spiegel stappen, beelden uit het verleden projecteren... Nou nou nou nou.

Het zwakste aan de film was het einde: niemand gaat dood. Iedereen is veilig als ze maar uit de school blijven.

En dan die irritante pubergrappen: de hele school krijgt per ongeluk een pornofilm te zien (hmm... Problem Child?), de onnodig gecaste Ragga Oktay zit als nachtwaker te geilen op de scholieres met de extreem korte rokjes, het overdreven gebruik van scheldwoorden in de wanhopige poging grappig over te komen...

De film was afgelopen en ik dacht letterlijk: "Waar heb ik nou in hemelsnaam naar gekeken?"
Het enige waar ik van schrok, was een luid knaleffect na een moment van stilte. En gelachen heb ik al helemaal niet...

Dus zowel gefaald als komedie, als horror. Ik kan het niet eens een moedige poging ofzo noemen...