menu

Hier kun je zien welke berichten Anatolia als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Abre los Ojos (1997)

Alternatieve titel: Open Your Eyes

1,5
Film die pretendeert een mind fuck te zijn, maar die dat totaal niet is, alleen al om het feit dat het verhaal (met als het decor het zeer oninteressante leventje van een Spaanse rijkeluiszoon) in zijn geheel uitgelegd wordt in een niet bijster interessante eindscène. Dit had niet per sé een probleem hoeven te vormen, ware het niet dat de uitleg zèlf me ook totaal niet kon boeien: wanneer wordt het "het was allemaal maar een droom"-concept nou eens verboden in de filmwereld? Leuker was het geweest als Amenábar ervoor had gekozen wat kleine hintjes door de film heen te strooien (à la David Lynch) i.p.v. te gaan voor simpel (ja, simpel) romantisch vermaak, waardoor ik uiteindelijk met hetzelfde gevoel achterblijf als toen met The Butterfly Effect.
Verschil met deze film was er natuurlijk wel op cinematografisch gebied: een aantal shots oogden erg mooi, maar dat was het dan ook.

1,5*

Angels in America (2003)

3,5
Na een pauze van bijna een (2?) jaar, toch nog uitgekeken.

Conclusie: vooral 'jammer', want het was toch echt wel een film die ik minstens 4* had willen geven, maar ik kan de kritiek van eerdere posters op het af en toe erg pompeuze karakter heel goed begrijpen.

Doch, over het algemeen gezien is het surrealisme van een heel hoog niveau, met natuurlijk geweldig acteerwerk (en in mijn ogen verdienen alle acteurs wat dit betreft evenveel krediet), erg vermakelijke humor (met name tussen Cohn en Rosenberg), een prachtige New York als decor en werkelijk sublieme muziek.

The oboe. The official instrument of the International Order of Travel Agents. If the duck was a songbird, it would sound like this. Nasal, desolate... The call of migratory things.

Apocalypto (2006)

4,0
Volgens mij ben ik er uit: Gibson is een geniale gek. Of een bekwame gek, mocht 'geniaal' iets te overtrokken overkomen.

Je mag zeggen wat je wilt over hem, maar dat hij de juiste sfeer weet te creëren in zijn films, daar kun je niet omheen. Het probleem bij zijn vorige probeersels zit hem er denk in dat hij te persoonlijk betrokken was bij het verhaal. In Braveheart wilde hij zichzelf maar al te graag presenteren als de ultieme held: sterk, moedig, patriottisch, knap, romantisch, intellectueel en bovenal gemarteld doch volhoudend tot de dood erop volgt. Zijn blauwwitte tronie mag van mij dan ook de term 'egotrip' vergezellen in het woordenboek.
In tPotC was het lijdend voorwerp Christus, object van Gibsons maniakale religiositeit. Ook bij deze film wist hij zich daarom niet in te houden en deed hij te weinig, of juist veel te veel, met zijn talent.

Maar zoals gezegd, lukte het hem beide keren wèl een bepaalde sfeer neer te zetten, een wat duistere, exotische projectie van duistere, exotische periodes uit het verre verleden, dat door andere regisseurs maar al te vaak gesimplificeerd (lees: ontdaan van haar duisternis en exotisme) dreigt te worden. Bij tPotC vind ik zelfs dat hij voor een kleine revolutie heeft gezorgd, door trouw te blijven aan de in het desbetreffende tijdperk geldende spreektaal.

Gibsons talenten waren er dus al, alleen had hij zich nog niet tot het juiste materiaal gewend. Met de Maya's heeft hij geen persoonlijke betrokkenheid (geen 'directe' in ieder geval - de Spaanse vloot op het einde kan hier natuurlijk als tegenargument dienen), dus kon hij zich niet schuldig maken aan zijn eerdere fouten.

Het resultaat is dan ook overrompelend. Als kijker werd ik ondergedompeld in een voor mij uiterst onbekende, uiterst exotische wereld en dat liet Gibson me goed voelen. Historie zoals historie hoort te zijn: duister, rauw en bovenal authentiek. De spreektaal, de settings, het acteerwerk, de rituelen, de algehele sfeer dus die overigens haar toppunt bereikt in de lekker dik aangezette scènes in de stad en bij de piramide (vooral de weg er naartoe) kunnen alleen het werk zijn van een erg bekwame regisseur. Ik ga zelfs zo ver om te stellen dat die bewuste scènes tot één van de betere in het historische genre horen. Puik stukje cinema, niets minder.

Na de zonsverduistering zakt de film wat in: het mysterieuze is er dan vanaf en wat overblijft is een standaard kat-en-muis-verhaaltje. Gelukkig blijft het amusementsgehalte ook daar vrij hoog, met name weer dankzij de setting, waardoor ik de film uiteindelijk over het geheel gezien zonder moeite als 'goed' kan kwalificeren. Gibson mag van mij meer van dit soort epen afleveren.

Toch een kleine opmerking over de eindscène. Op het moment dat Jaguar Paw op zijn knieën viel op het strand, ging er al door mijn hoofd: "Het zal toch niet..?" En zodra de grote rode kruizen en een monnik op één van de sloepen in beeld kwamen, kon ik een lach niet onderdrukken. Meneer Gibson heeft daar toch een beetje de schijn tegen, me dunkt: diende al dat geprojecteerde geweld, al dat bloed, al die primitiviteit nu echt dat ene doel?

4*