Meningen

Steven Soderbergh is een eigenzinnige regisseur die bekend is geworden met films als Traffic, Erin Brockovich en de Ocean’s trilogy. Vaak begeeft hij zich in allerlei genres. Er was een genre waarmee Soderbergh zich nog niet mee in had gelaten. De recht-toe-rechtaan actiefilm. Enter Haywire….

Zoals wel vaker weet Soderbergh een cast te verzamelen met daarin veel bekende gezichten. Zo ook in Haywire. Michael Douglas, Michael Fassbender, Bill Paxton, Ewan McGregor, Antonio Banderas en Channing Tatum zijn de grote namen die op de filmposter pronken. Het is overduidelijk dat voor al deze acteurs Haywire een tussendoortje was. Een soort vriendendienst voor Soderbergh, want heel veel krijgt deze cast niet te doen. Het plezier spat er echter wel vanaf. Nee, degene waar het allemaal om draait is nieuwkomer Gina Carano. Gina Carano is de bekendste MMA fighter onder de vrouwen. Soderbergh heeft haar gecast na het zien van een vechtwedstrijd op tv. Wel gedurfd, maar heej, dat is Soderbergh. Gelukkig pakt de casting van Carano als hoofdrolspeelster zeer goed uit.

Gina speelt de rol van Mallory Kane. Ze werkt voor haar ex-vriend (McGregor) die een bedrijf runt dat allerlei “dirty” klusjes aanneemt in opdracht van de regering. Bij een van de klusjes in Barcelona blijkt Kane verraden te zijn en moet ze uit zien te zoeken waarom. Ze zal niet rusten tot de onderste steen boven is. Dit gaat gepaard met een aantal keiharde gevechten die prachtig zijn om naar te kijken. Carano is echt een bad-ass chick waar niet mee te sollen valt. Daarnaast is het fijn dat Carano ook gewoon goed acteert. Het was niet te zien aan haar dat dit haar eerste echte rol was.

Zoals je kunt lezen lijkt het verhaal zo uit een dtv actiefilm met Steven Seagal te komen. En inderdaad, het verhaal heeft helemaal niets om het lijf. Maar Soderbergh weet het verhaal dusdanig te brengen dat je constant goed op moet letten. Hij speelt graag met het heden en verleden en weet zodoende het verhaal dusdanig te construeren dat je pas de allerlaatste minuut weet hoe de vork in de steel zit. Ook is het fijn dat het personage Mallory dat dan ook pas weet. Dat zorgt ervoor dat je met haar meeleeft tijdens haar zoektocht naar de waarheid.

Maar waar het allemaal om draait in deze film is stijl. Soderbergh weet op een eigenzinnige manier een actiefilm te maken die zich erg onderscheidt van de mainstream actiefilm. Het mainstream publiek zal deze film dan ook minder kunnen waarderen, omdat men (uitgaande van de trailer) waarschijnlijk een soort Jason Bourne-achtige knokfilm verwacht. Dat is Haywire absoluut niet. Haywire is een soort throwback naar de jaren 70 actiefilms met bv Charles Bronson in de hoofdrol. Trage scènes zonder dialoog werken naar een spannende confrontatie toe. De spanning is vaak om te snijden. Het creeren van spanning wordt door Soderbergh ook bereikt door het juiste gebruik van muziek. Of beter gezegd soms geen muziek. Tijdens de vechtscènes is alleen het schoppen, slaan en breken van botten te horen, wat de gevechten een realistische, harde sfeer meegeeft.

Ook weet Soderbergh de camera heel vaak het werk te laten doen. Neem bijvoorbeeld de achtervolgingsscene in Dublin, waar er vaak van bovenaf wordt gefilmd. Ook is de actie zeer goed te volgen doordat de camera afstand neemt en je de gevechten zeer goed kunt volgen. Heel veel scènes (waaronder de achtervolgingsscene in Dublin en de auto-achtervolging) bestaan ook uit lange shots zonder edit. Zeer sterk gedaan en dit komt alleen maar ten goede aan de spanning.

Alles draait om de eigenzinnige stijl van Soderbergh. Zijn actiefilm is gelukt, omdat hij de film op een zeer originele manier brengt. Gina Carano kicks ass, de ster-acteurs hebben plezier in hun rollen en Soderbergh weet het verhaal tot leven te brengen met zijn aparte visuele stijl en vertelstructuur.

Haywire is niet voor het mainstream publiek, maar is zeker wel een topper!

4 sterren

Eli Roth werd bekend met zijn martelhorrorfilm Hostel. Hostel was vernieuwend in het horrorgenre en wist heel veel mensen te shockeren. Een vervolg kon natuurlijk niet uitblijven en voor we het wisten zaten we weer in de bioscoop te kijken naar het 2e deel uit de Hostel serie. Het 2e deel was een waardig vervolg met een originele invalshoek. Onlangs zag ik ineens de aankondiging van het 3e deel uit de Hostel serie. Tot mijn verbazing was de naam van Eli Roth niet verbonden aan deze film (alleen als uitvoerend producent) en betrof dit deel een rechtstreekse dvd release. Dat Roth er niet bij betrokken was beangstigde mij. Maar het tegendeel bleek waar te zijn...

Hostel 2 pakte meteen het verhaal op waar deel 1 was blijven steken. Hostel 3 doet dat niet en neemt de tijd om een nieuw verhaal op te bouwen met nieuwe personages. Dit keer speelt het verhaal zich niet af in Europa maar in Las Vegas. Een aantal vrienden beleeft een vrijgezellenfeest, ontmoet een stel dames en voor we het weten is een van de vrienden verdwenen. Klinkt bekend. Dit lijkt verdomd veel op het eerste deel. Inderdaad, maar het tegendeel is waar.

Regisseur Scott Spiegel weet ervoor te zorgen dat ook Hostel 3 weer een originele invalshoek krijgt en niet zomaar een slap aftreksel van het 1e deel is. De manier waarop de Elite Hunting Club opereert en hun macabere zaken uitvoert is wederom zeer origineel. Daarnaast weet Spiegel een aantal sterke twists in het verhaal te verwerken die je van tevoren echt niet aan ziet komen.

Ook weet Spiegel voor een zorgvuldige opbouw te zorgen. Je leert de personages (waaronder Kip Pardue uit Stallone’s Driven) eerst goed kennen alvorens de hel losbarst.

Heeft Hostel 3 dan geen minpuntjes? Tuurlijk wel. Het eerste minpunt is de sfeer. Hostel 3 mist namelijk wel de enge sfeer die de Europese locaties in de eerste delen wisten te creëren. Begrijp me niet verkeerd, Hostel 3 weet nog steeds wel een bizar sfeertje te creëren maar het wordt nergens zo akelig als in de eerste 2 delen.

Het tweede minpunt voor de horrorfan is dat de gore ietwat is ingeperkt.

Hostel part 3 (zoals de film officieel heet) is een goed vervolg in de Hostel franchise. Er zijn weinig horrorfilm franchises waabij het 3e deel nog goed kijkbaar is. Jammer dat veel mensen bij een dtv productie al vaak bevooroordeeld zijn.

Hostel 3 is een spannende, onderhoudende, originele horrorfilm met een aantal sterke plot twists. Zeker kijken….3,5 ster

Ik had hier zo vaak over gehoord, maar nog nooit gezien. Ik moet zeggen dat ik aardig verrast was. Ik had een c-niveau slasher verwacht die mee zou liften op het succes van Friday The 13th destijds. Maar deze slasher kan heel goed op zichzelf staan. Het acteerniveau was voor een slasher behoorlijk goed en het verhaal was ook prima. De film heeft een prima tempo, is spannend en verveelt geen moment.

Ik vond alleen de prank scene slecht geregisseerd. Wat gebeurt er nu precies. Daarnaast is het jammer dat niet Tom Savini de effecten heeft gedaan. Veel moordscenes vinden dan ook buiten beeld plaats en degenen die we wel zien zijn niet heel indrukwekkend. Maar de 80's sfeer en de spanning maken veel goed. Ik weet ook niet goed wat ik met het einde moest....

Prima slasher! 3,5 ster

Gister naar The Hunger Games geweest. Voordat ik mijn mening ga geven wil ik vermelden dat ik nog nooit van de boeken had gehoord. Ik had wel heel veel gelezen en meegekregen over de film.

The Hunger Games is een van de grote blockbusters die Lionsgate dit jaar uitbrengt. De promotie heeft er dan ook niet om gelogen. Ik had dan ook hoge verwachtingen. Maar hoe graag ik ook wilde, ik bleef na het verlaten van de zaal met een teleurgesteld gevoel zitten.

The Hunger Games is absoluut geen slechte film, maar ik kan hem ook niet heel goed noemen. De film begint heel sterk. Het selectiegedeelte, de aankomst bij Het Capitool en de voorbereidingen op de Games. De sfeer die dit eerste uur gecreeerd wordt is verbluffend en ik was dan ook zeer benieuwd wat me te wachten stond. Helaas valt het 2e gedeelte van de film tegen. En dat komt voornamelijk omdat de focus op het mediaspektakel en de invloed van de Games op de bevolking nergens meer te vinden is. Dit was juist zo sterk in het eerste deel. De makers spelen het 2e gedeelte ook te veel op safe. Katniss komt namelijk nooit voor echte grote dilemma's te staan. Ze slaat zich dan ook makkelijk door The Games heen. Ze hoeft weinig moeite te doen om haar concurrentie uit te schakelen, want de oplossingen komen haar dikwijls aanwaaien. Dit haalt een groot gedeelte van de spanning weg. Ook de romance tussen Katniss en Peeta zorgt ervoor dat de film uiteindelijk ietwat gaat slepen. De makers kiezen dan uiteindelijk ook voor een gemakkelijk einde.

Wat wel heel sterk is zijn de acteerprestaties. Jennifer Lawrence is zeer overtuigend als Katniss. Ook de overige bijrollen worden perfect ingevuld. De acteurs tillen deze film naar een hoger niveau.

Daarnaast vond ik het camerawerk bij vlagen zeer irritand (shaky cam tijdens gevechten).

Ik vond het een leuke film. Niet meer, niet minder. 3 sterren