Meningen

Vanwege de tegenvallende resultaten van OHMSS en de problemen tussen George Lazenby en producers Saltzman en Broccoli, besloot Lazenby niet terug te keren als James Bond. De producers wilden Connery terug, al moesten ze met heel veel geld over de brug komen. Connery ging akkoord, niet nadat hij het hoge honorarium van meer dan 1 miljoen dollar had afgedwongen en 10% van de winst. Hij zou nog 1 keer Bond spelen en dat werd de verfilming van het boek Diamonds Are Forever.

James Bond (Sean Connery) krijgt opdracht van M om een wereldwijde diamantsmokkel te onderzoeken. Blijkbaar legt iemand een flinke voorraad diamanten aan. Aan Bond om uit zoeken wie, waar en waarom…

Diamonds Are Forever opent met een boze Bond. Bond is over heel de wereld op zoek naar aartsvijand Blofeld, die in de vorige film zijn vrouw heeft vermoord. Wanneer Bond zijn wraak heeft genomen beginnen de openingscredits en wordt snel afstand gedaan van alles wat met de vorige Bond film te maken had. Zo snel mogelijk wordt het verhaal opgezet dat Bond naar een hoop verschillende locaties brengt, waaronder Amsterdam en Las Vegas.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Diamonds Are Forever is Connery’s minste Bondfilm. Het grote probleem is dat de film verschrikkelijk rommelig is. Na drie kwartier had ik gehoopt dat de film op pauze zou springen en dat een voice-over even uit zou leggen waar het precies om gaat. Uiteindelijk blijkt gewoon dat Blofeld diamanten steelt om een satelliet aan te maken waarbij dmv de diamanten een laserstraal wordt gecreëerd die ieder doelwit op de wereld kan vernietigen. Moet daar zo moeilijk over worden gedaan?

Dat brengt me ook bij het volgende minpunt. Na alle afgelopen Bondfilms was ik wel een beetje Blofeld-moe. Het is ook allemaal te absurd voor woorden. Blofeld blijkt ontelbaar veel levens te hebben en blijkt een hoop dubbelgangers ingezet te hebben. Daarnaast wordt Blofeld weer door een andere acteur gespeeld en dat zorgt ervoor dat ik het wel een beetje gehad heb met het Blofeld personage. Diamonds Are Forever is de laatste Bond film waarin SPECTRE als organisatie voorkomt. Als gevolg van juridische kwesties mocht de naam SPECTRE niet meer gebruikt worden.

Diamonds Are Forever moet het dus absoluut niet hebben van het belachelijke verhaal, maar van een hoop op zichzelf staande scènes. De film is absoluut niet saai en dat komt door een hoop memorabele scènes namelijk, de achtervolging in een maanwagentje, het gevecht in de lift, de autoachtervolging in Las Vegas, de confrontatie tussen Bond en de dames Stamper en Bambi(!?) en de finale op een booreiland. Stuk voor stuk zeer vermakelijke scènes. Ook de humor en voornamelijk de one-liners zijn echt leuk. Deze elementen zorgen ervoor dat Diamonds Are Forever toch nog leuk wordt.

Sean Connery speelt voor de laatste keer James Bond en dat is ook wel zichtbaar. Hij speelt zeer routinematig en hangt een beetje de lolbroek uit. Hier is al een kleine link zichtbaar naar de volgende Bond, Roger Moore, die de nadruk ook voornamelijk op de humor legt.

Blofeld wordt deze keer gespeeld door Charles Gray, die in You Only Live Twice ook al een rolletje had. Gray is een goede bad guy, maar ook niet meer dan dat.

De Bondgirls zijn matig. Jill St. John speelt de rol van Tiffany Case. Case is het eerste aanknopingspunt van Bond in de smokkelzaak en het lijkt erop dat ze meer te doen krijgt dan alleen maar mooi te zijn. Uiteindelijk eindigt haar personage toch rondrennend in een spannend pakje tussen alle actie in. Jammer. Een kleine rol is er van Lana Wood die de rol van Plenty O’Toole speelt. Haar voorgevel is inderdaad Plenty, maar meer krijgt ze ook niet te doen.

Verder hebben we nog een 2 tal duo’s, namelijk Bambi en Stamper (Bond krijgt het zwaar te verduren in een gevecht met deze 2 dodelijke dames) en de homoseksuele moordenaars Mr. Kidd en Mr. Wint. Dit zegt al genoeg over de toon van de film denk ik.

De rollen van M, Moneypenny en Q worden weer door de vaste cast vertolkt.

De Bondsong getiteld “Diamonds Are Forever” wordt wederom vertolkt door Shirley Bassey. Meestal hebben we dan altijd een goede song te pakken. En dat is deze keer weer zo. Diamonds Are Forever valt onder de beste Bondsongs.

Diamonds Are Forever gaat de geschiedenis in als de terugkeer van Sean Connery en tevens de laatste Bondfilm van Connery. Jammer, want Connery is gewoon de beste Bond. Connery had ook een betere afsluiter verdiend. Maar misschien was de koek gewoon op.

Met Roger Moore zou de franchise weer een nieuwe, maar zeker niet minder vermakelijk weg inslaan.

3 sterren

Dr. No. De film waar het allemaal mee begon. Wie had toen kunnen denken dat James Bond 50 jaar later nog steeds zo populair zou zijn.

James Bond (Sean Connery) wordt naar Jamaica gestuurd om de verdwijning van een collega te onderzoeken. Deze collega, Dr Strangways, deed onderzoek naar radioactieve straling die ontdekt was in de buurt van de plaats Kingston. Met deze straling zouden Amerikaanse raketten uit koers kunnen worden gebracht. Aan James Bond om uit te vinden wie hierachter zit.

Sean Connery is de allereerste acteur die James Bond mocht spelen en in mijn ogen blijft hij toch de beste. Zijn James Bond heeft alles. Connery’s Bond is charmant, heeft humor, is een echte gentleman, maar neemt zijn werk daarnaast zeer serieus en kan op bepaalde momenten bruut hard zijn. Dit laatste blijkt bijvoorbeeld uit de scene tussen Bond en Professor Dent: "That's a Smith and Wesson, and you've had your six". De rest is bekend.

Ook de manier waarop Bond voor het eerst wordt geïntroduceerd is gedenkwaardig en is meteen de beste introductie van Bond ooit. Hiermee doel ik op de scene in het casino waarbij Sean Connery zich voorstelt: “Bond…….James Bond”. Connery speelt zijn rol met verve en is zichtbaar gemotiveerd. In zijn latere films zal blijken dat zijn motivatie in kracht afneemt.

Dr. No is een film uit 1962 en is daardoor best gedateerd. Maar toch is dit een leuke en bij vlagen spannende film om naar te kijken. Het eerste gedeelte dient om een verhaal op te zetten en hierin slaagt de film. Als kijker weet je zelf nog niet hoe de vork in de steel zit en speur je met Bond mee om de waarheid te achterhalen. Het eerste uur is daarnaast ook zeer realistisch weggezet. In deze Bond film nog geen opvallende gadgets. Nee, Bond moet het met zijn slimheid doen en in een aantal scènes wordt hier goed gebruik van gemaakt.

Het tweede deel van de film, wanneer Bond arriveert op Crab Key, wordt minder realistischer, maar daardoor niet minder spannend. De film weet namelijk soms ook een akelige sfeer te creëren doordat wordt gesuggereerd dat er iets gaande is op het eiland Crab Key dat niet pluis is. Des te spannender en onheilspellender is het wanneer Bond arriveert op Crab Key.

Het tweede deel van de film is eigenlijk de set-up voor de latere bond films. Hiermee doel ik op de schurk van de film, die het doel heeft om de wereld te veroveren en zich ophoudt in een prachtige schuilplaats. Velen zeggen dat Goldfinger hier de trendsetter voor was. Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Goldfinger was voornamelijk de trendsetter voor de vele gadgets van Bond. De schurk in dit geval wordt gespeeld door de fantastische Joseph Wiseman als Dr. No, die meteen een van de beste Bond-schurken ooit neerzet. Dr. No is een charismatische verschijning, heeft een zelfverzekerde uitstraling en een akelig voorkomen. Daarnaast heeft hij stalen handen, omdat hij deze bij een ongeluk heeft verloren. Dr. No is lid van SPECTRE (SPecial Executive for Counter-intelligence, Terrorism, Revenge and Extortion), een terroristische organisatie. Het doel van deze fictieve organisatie is geld vergaren door afpersing en werelddominantie. In de toekomstige films krijgt Bond nog veel te maken met SPECTRE. Het is jammer dat Joseph Wiseman weinig screentime heeft. Hij komt pas opdraven in het laatste kwartier. Maar zijn introductie gedurende de film (eest horen we de verhalen over hem, dan horen we alleen zijn stem, dan zien we alleen zijn benen en stalen handen) is sterk.

Dr. No is niet een van de beste Bond-films, maar ook zeker niet een van de mindere. Het verhaal heeft een laag tempo en het is jammer dat de finale en de confrontatie tussen Bond en Dr. No zo snel voorbij is. Maar de opzet van de film is goed en met vlagen realistisch voor een spionage film. Ook de bijrollen zijn goed. Hierbij doel ik natuurlijk op Ursula Andress die een van de meest memorabele Bond-girls neerzet. De scene waarbij ze uit het water komt is een van de bekendste scènes uit de James Bond films. Daarnaast weet ook het personage Quarrel veel sympathie op te wekken.

Dr. No zal een trend neerzetten voor de volgende Bond films (Moneypenny, M, de opening met het oog, de openingscredits onder het genot van een sterke soundtrack en de schurk met zijn imposante schuilplaats). Het personage Q leren we pas kennen in From Russia With Love. Dus op naar From Russia With Love.

4 sterren