Meningen

“Olympus Has Fallen had de nieuwe Die Hard moeten zijn”. Dat is wat in je opkomt als je de synopsis van de film leest en de trailer bekijkt. Dit had inderdaad een beter concept geweest voor Die Hard. In ieder geval qua opzet beter dan A Good Day To Die Hard. Maar als dit een Die Hard film geweest zou zijn, zou dit toch ook de minste Die Hard film geweest zijn….

Olympus Has Fallen heeft werkelijk alles wat een Die Hard film dient te hebben. Het Witte Huis wordt overgenomen door terroristen en een uitgebluste beveiligingsagent (Gerard Butler) weet uit handen van de terroristen te blijven en begint een eenmansstrijd met de terroristen. Duidelijk een Die Hard opzet, maar Olympus Has Fallen mist spanning en weet niet te overtuigen in zijn opzet. Tuurlijk hebben we het over een film, maar de manier waarop hier het Witte Huis wordt ingenomen is toch belachelijk. Net zoals de meeste gebeurtenissen die voor spanning dienen te zorgen. En dat is een grote smet op deze toch vermakelijke actieprent. De spanning is ver te zoeken door deze belachelijke opzet.

Gerard Butler speelt zijn rol als Mike banning goed. Maar toch heb ik soms moeite om hem als actieheld te zien. En misschien ligt dat niet eens aan Butler zelf, maar aan het script. Het karakter van Mike Banning is in deze film zo onoverwinnelijk, dat het lachwekkend wordt. Het sterke aan de Die Hard films is dat John McClane regelmatig echt zelf in het nauw wordt gedreven. Daardoor loopt de spanning flink op en vraag je je af hoe hij zich eruit gaat redden. Dat ontbreekt bij het karakter Mike Banning die overal op het juiste moment op de juiste tijd is en daarnaast echt onoverwinnelijk is. Jammer….Dit is ook een van de redenen waardoor de film spanning mist.

Wat is er dan wel goed aan de film? De grootse aanval op het Witte Huis is wel cool gedaan (oké, hier en daar wat slechte CGI, maar dat laat ik maar even voor wat het is). De film bevat genoeg adrenaline opwekkende actie en stoere one-liners. En Morgan Freeman als speaker of the White House is natuurlijk altijd op zijn plek. Rick Yune is ook best een goede bad guy als hoofd van de terroristen. Wel jammer is dat hij eigenlijk het enige gezicht is van de terroristen. We hebben hier dus geen handlangers die eruit springen zoals Karl in Die Hard of Gary Busey in Under Siege. Met als gevolg dat Butler alleen maar “er niets toe zeggende” handlangers met bivakmutsen op aan het uitschakelen is. Oei, weer een smetje op de spanning….

Verder is het wel tenenkrommend dat Olympus Has Fallen letterlijk scenes uit Die Hard kopieert.

Zo krijgen we ook weer de bekende inval van de autoriteiten waarbij de held waarschuwt niet naar binnen te gaan. Gevolg: veel doden en …...de held had gelijk. Zelfs de scene waarbij McClane in Die Hard Hans Gruber ontmoet en deze doet alsof hij bij de gijzelaars hoort is letterlijk gekopieerd.

Tja, mijn conclusie is toch wel dat Olympus Has Fallen het allemaal net niet is. Hoe graag ik de film ook heel leuk probeer te vinden, want dit is echt mijn genre.

Olympus Has Fallen is gewoon een harde, verstand op nul actiefilm die soms wel te vaak de logica aan zich voorbij laat gaan. Gewoon vermakelijk. Niet meer, niet minder.

Als deze film rechtstreeks op dvd was verschenen had ik dat niet raar gevonden (er zijn zelfs betere films te vinden die rechtstreeks op dvd zijn verschenen). Maar de Amerikanen hadden dat wel raar gevonden, want die houden wel van een stukje patriottisme. …Dat blijkt ook uit de bezoekers aantallen uit de VS. Typisch Amerika…...Mooie bijkomstigheid is dat de tijd de film heeft ingehaald. De terroristen zijn namelijk Noord-Koreanen….Nou dat is toch helemaal stoer?! Een Amerikaanse held die een groep Noord-Koreanen op hun sodemieter geeft! Daar gaan we voor naar de bios!

Alle gekheid op een stokje……..Olympus Has Fallen is een film die je beter thuis op dvd kunt kijken.

Net geen voldoende….2,5 ster

“James Bond will return in….On Her Majesty’s Secret Service” stond er bij de eindcredits van You Only Live Twice. James Bond zou inderdaad terugkeren, maar niet in de vorm van Sean Connery. Wat de producers hem ook wilde betalen, Connery had er geen zin meer in, dus moest men op zoek naar een nieuwe James Bond. Deze vond zijn vorm in de onbekende acteur George Lazenby, die bekend was in de Australische modellen wereld. Dit zou ook de enige keer zijn dat Lazenby het Bond personage zou spelen. Dit zorgt ervoor dat On Her Majesty’s Secret Service altijd die vreemde eend in de bijt blijft.

Bond zoekt al 2 jaar naar SPECTRE leider Blofeld en komt erachter dat Blofeld zich ophoudt in de Zwitserse Alpen. Het blijkt dat Blofeld de wereld wil vernietigen door middel van biologische oorlogvoering. Aan Bond dus de moeilijke taak om te infiltreren in de SPECTRE organisatie en Blofeld te stoppen…

OHMSS was van tevoren eigenlijk al gedoemd, want wie kon nu Sean Connery doen vergeten in de rol van Bond? Dat was een onmogelijke taak. Mensen zijn vaak al bevooroordeeld bij het beoordelen van deze film. Maar het vreemde is dat deze film een van de beste Bondfilms ooit is. En dat komt idd niet door Lazenby, maar door het spannende opbouwende verhaal, de coole actiescènes, de prachtige locaties en het feit dat James Bond emotioneel betrokken raakt bij het verhaal. De makers zijn deze keer dan ook trouw gebleven aan het boek. Dit levert alleen ook een continuïteitsfout op. Bond moet infiltreren in de SPECTRE organisatie en Blofeld blijkt Bond helemaal niet te herkennen, terwijl ze elkaar toch echt ontmoet hebben in de vorige film You Only Live Twice. Volgens de boeken kwam OHMSS dan ook voor You Only Live Twice, vandaar. Maar goed, je moet deze film voor de gemakkelijkheid maar als onafhankelijke film bekijken.

OHMSS is de langste Bond film ooit gemaakt (samen met Casino Royale), maar verveelt geen moment. Vanaf de stoere openingsscene tot aan de schokkende laatste minuut weet de film te vermaken. De film bouwt rustig op om vervolgens het laatste uur los te gaan met een spectaculaire ontsnapping, een skiachtervolging, een autoachtervolging, een aanval op Blofeld’s schuilplaats en een bobslee achtervolging. De actiescènes zien er voor een film uit 1969 fantastisch uit. Vooral de skiscènes.

Aan het begin weet je even niet waar een en ander toe gaat leiden, wanneer Bond in contact komt met Tracy. Uiteindelijk wordt dit allemaal mooi verweven in het verhaal. Het enige smetje is dat Bond eigenlijk per toeval achter de verblijfplaats komt van Blofeld. Hoe groot is de kans dat je een dame tegenkomt die zelfmoord wil plegen, je deze persoon red en dat haar vader weet waar de meest gezochte crimineel op de aarde zich bevind. Maar goed, dat terzijde.

George Lazenby speelt de rol van James Bond. Lazenby is misschien wel de minste Bond ooit, maar hij heeft natuurlijk ook last gehad van de zware druk die op zijn schouders rustte. Lazenby komt wel goed tot zijn recht in de vechtscènes. Hij is een betere on-screen vechter dan Connery. Lazenby komt ook goed weg met de scènes waar Bond emotie toont. Lazenby mist alleen de charmantheid en het charisma van Connery. Vooral de one-liners komen bij Lazenby absoluut niet over. Dit ligt misschien ook aan de timing ervan, wat dan misschien weer de schuld is van de schrijvers.

Blofeld wordt gespeeld door weer iemand anders, namelijk Telly Savalas. Savalas is een goede Blofeld en slechterik, maar haalt het niet bij de vertolking van Donald Pleasance.

Diana Rigg speelt de rol van Bondgirl Tracy. Hiermee is ze meteen een van de beste Bondgirls ooit. Ze is mooi, intelligent en heeft charisma. De liefdesscènes tussen haar en Lazenby werken goed (achter de schermen bleek dit het tegenovergestelde te zijn).

Ook een memorabele rol is die van Blofeld’s rechterhand Irma Bunt, gespeeld door Ilse Steppat. Ze heeft een gemene uitstraling en doet je denken aan Rosa Klebb in From Russia With Love.

De rollen van M, Moneypenny en Q worden weer door de vaste cast vertolkt.

"We Have All The Time In The World, door Louis Armostrong was de soundtrack van de film en is niet te horen tijdens de openingscredits, maar bij de eindcredits. Tijdens de openingscredits horen we het OHMSS Theme, dat ook gedurende de film te horen is. Een zeer goede soundtrack.

OHMSS heeft alles: spanning, emotie, actie, sfeer en fantastische locaties. Het enige wat anders is, is de acteur die Bond speelt en het karakter van Bond zelf die in deze film zelfs verliefd wordt en gaat trouwen. Iets wat je niet verwacht van de Bond uit de vorige films. Dat maakt deze Bondfilm een vreemde eend in de bijt. Maar deze vreemde eend is wel een van de beste Bondfilms ooit. 4,5 ster…