Meningen

Na het succes van Dr. No en From Russia With Love werd gekozen om Ian Flemings’s boek Goldfinger te verfilmen. Een hoop dingen uit het boek werden aangepast. Er werd ervoor gekozen om een iets luchtigere Bond film te maken na het donkere From Russia With Love. Goldfinger werd uiteindelijk de standaard opzet voor vele Bondfilms.

James Bond (wederom Sean Connery) moet het opnemen tegen de beruchte goudsmokkelaar Auric Goldfinger. Deze misdadiger heeft een plan bedacht om de Amerikaanse goudopslagplaats Fort Knox te overvallen om vervolgens de wereldeconomie te kunnen overheersen.

Simpel maar duidelijk, moet men gedacht hebben. En dat is ook zo. Goldfinger is de eerste Bondfilm die met een flinke knipoog bekeken moet worden. Goldfinger is minder karaktergedreven en legt het accent meer op de actie. Hierbij komen de hightech gadgets zeer van pas. Wat denken van de Aston Martin DB5 die compleet voorzien is van automatische geweren, een afweerscherm, draaibare nummerborden en niet te vergeten een schietstoel. Ja, Goldfinger is echt een trendsetter voor de toekomstige Bondfilms. De actiescènes zien er voor een film die uit 1964 komt nog goed uit. Zeker met de opgepoetste blu ray versie die ik bekeken heb. Maar al deze actie en de humor zorgen er wel voor dat er weer andere dingen voor ingeleverd dienen te worden. Zo is Goldfinger bij lange na niet zo spannend als From Russia With Love. Er heerst nergens echte dreiging voor Bond. Je hebt altijd het idee dat het wel goed komt met hem, zeker omdat alles met een vette knipoog wordt verteld. Iets wat bijvoorbeeld in From Russia With Love niet altijd vanzelf leek. Maar het is niet eerlijk om de negatieve kant in te slaan met Goldfinger, want Goldfinger wordt beschouwd als een van de favoriete Bond films ooit. En dat kan ook niet anders met een aantal fantastische scènes (de goud geverfde Shirley Eaton, de golfpartij tussen Bond en Goldfinger, de aanval op Fort Knox en het gevecht tussen Bond en Oddjob).

Sean Connery speelt voor de derde keer Bond en doet dat wederom fantastisch. Zeker wanneer Connery er een gevatte oneliner uitgooit spreekt zijn gezicht boekdelen.

Gert Fröbe speelt een van de meest gedenkwaardige Bondschurken ooit, Auric Goldinger. Deze man heeft een fantastische screen presence en levert een van de leukste Bond quotes af. Wanneer Bond vraagt: “Do you expect me to talk”? zegt Goldfinger: “Nooo, Mr. Bond I expect you to die”. Onvergetelijk!

Naast Goldfinger steelt ook Oddjob (gespeeld door Harold Sakata) de show. Als beresterke hulp van Goldfinger is hij een sterke opponent voor Bond. Zeker wanneer hij zijn hoed in de strijd gooit….

De Bondgirls zijn ook weer van degelijk niveau al is het jammer dat de oogverblindende Shirley Eaton zo kort meedoet. Het personage Pussy Galore (what’s in the name) gespeeld door Honor Blackman had wel iets beter uitgewerkt kunnen worden.

Verder worden de vaste rollen weer door de oorspronkelijke cast gespeeld zoals M, Moneypenny en Q. In Goldfinger komen we voor het eerst in Q’s werkplaats waar hij allerlei gadgets uitvindt en test.

Daarnaast verdient Shirley Bassey ook alle lof met haar song “Goldfinger”. Zij zingt hiermee een van de beste Bondsongs ooit. De openingscredits zien er daarnaast ook fantastisch uit waardoor je al snel in de Bondsfeer zit.

Goldfinger blijft gewoon tijdloos vermaak, mede door het mooie opgeknapte beeld en geluid waardoor de film absoluut niet gedateerd aanvoelt. Een trendsetter!

4 sterren

Wat is er tegenwoordig aan de hand met de (Amerikaanse) filmcritici? Is het zo dat een film met Sylvester Stallone bij voorbaat al slecht is? Wordt het Amerikaanse publiek daarmee gevoed en zijn daarom de Amerikaanse box office resultaten minder? Vaak kan ik me hieraan erg storen. De Amerikanen voelen zichzelf een trendsetter m.b.t. het op de kaart zetten van een film. Neem bijvoorbeeld Escape Plan. In Amerika praat men over het feit dat deze film een flop is (op een leedvermaak-achtige manier). Ze vergeten dat de film $130.158,91 wereldwijd heeft opgebracht, waarvan $25.132.228 in Amerika (aandeel van 19,3%). Dat Stallone en consorten in Amerika afgeschreven zijn wil niet zeggen dat dat overal zo is, Amerikaantjes. Dat brengt me bij Grudge Match die de grond in geboord is in Amerika. Onzin! Ik vond Grudge Match een fijne afwisseling tussen al het CGI geweld van de afgelopen maand en een verdomd leuke film!

Stallone en DeNiro spelen de rollen van respectievelijk Henry “Razor” Sharp en Billy “The Kid” McDonnen, 2 gepensioneerde boksers. 30 jaar geleden waren beide heren boksers op hoog niveau en elkaars grootste rivalen. The Kid heeft Razor een keer verslagen en Razor een keer The Kid. Blijkbaar was The Kid toen niet in topvorm en dat heeft altijd aan hem blijven knagen. Wanneer bokspromotor Dante (Kevin Hart) de 2 heren vraagt om een demo op te nemen voor een computerspel loopt de ontmoeting uit op een vechtpartij en een sensatie op Youtube. Het publiek wil meer…..tijd voor een revanche wedstrijd!

Stallone heeft onlangs meerdere keren aangegeven dat hij twijfelde aan deze film. En dat kan ik me goed voorstellen. Wanneer je naar de poster van Grudge Match kijkt, kunnen mensen het gevoel krijgen van: “Daar heb je hem weer in zijn bokstenue. Altijd weer hetzelfde”. En misschien heeft dit ondanks mijn bovengenoemde kritiek op de Amerikaanse filmmarkt ook wel een beetje bijgedragen aan de tegenvallende box office resultaten. Verkeerde marketing? Had men meer moeten doen met rijzende ster Kevin Hart die wel een openingsweekend beleeft van $ 41.516.170 met zijn buddy comedy Ride Along? Misschien. Maar Grudge Match is geen Rocky en Grudge Match is geen Raging Bull. Deze film is teveel in een hokje geduwd (misschien niet te voorkomen).

Grudge Match is een leuke feel-good film met leuke rollen van Stallone en DeNiro. De film heeft een constante leuke toon en wisselt het comedy gehalte goed af met een vleugje drama. De film is absoluut cliché, maar dat geeft niet. De uitvoering van het verhaal is zo leuk dat je dit al snel vergeet. Dit komt ook door de acteurs. Stallone als de ietwat tegenstribbelende Razor, DeNiro als de gebekte, populaire Kid, Kim Basinger (wat ziet deze vrouw er nog prachtig uit voor haar leeftijd) als de vrouw die tussen de heren in staat en Kevin Hart als de vlot gebekte bokspromotor. Maar degene die het meest opvalt is misschien wel Alan Arkin. Wat heb ik gelachen om deze man.
Ik vond de humor in Grudge Match ook niet geforceerd. Misschien enkele scenes met Kevin Hart, maar die kon ik ook goed hebben. De film loopt lekker en bevat scenes die echt wel hartverwarmend en leuk zijn. Kijk ook nog even na de aftiteling. Er volgt dan nog een leuke scene met Mike Tyson!

Grudge Match verdiend het niet om afgekraakt te worden, want het is echt een leuke film voor jong en oud. Dat Amerika Stallone-moe is, is niet eerlijk. Deze man heeft veel betekend voor de Amerikaanse film business. Iedereen die van een leuke komedie houdt moet deze film gaan zien!
4 sterren