Meningen

Met A Casa levert Sharunas Bartas een film af van ongekende klasse en visie. Verhalen worden verteld door enkel gezichtsuitdrukkingen. De protagonist ziet alles gade en deelt soms in de verhalen van de ogenschijnlijke bewoners van het huis, maar niemand zal ergens een menselijk contact maken. Iedereen blijft afstandelijk en vervreemd van elkaar. Het lijkt alsof het enige personage dat leeft het huis zelf is, waarvan elke kamer een eigen verhaal vertelt. Soms ben je toeschouwer van een kamer vol naakte kinderen (vervlogen jeugdherinneringen?) dan weer aanschouw je een verloren man met een accordeon die een treurwals opdraagt, of de kamer is gevuld met vogels. Prachtig aan de film is onder meer het camerawerk, volgens mij kan niemand zo mooi het licht naar binnen laten vallen als Bartas, de muziek en de sfeer van de film.

Ik heb de film helaas op een beroerde vhs-rip gezien en hoop dan ook dat deze film spoedig op dvd uitgebracht wordt en dat de Nederlandse arthouse bioscopen een keer het lef nemen om iets van Bartas te vertonen, want zijn films hoor je liefst alleen in een donkere bioscoopzaal op groot scherm te zien.

Met Dealer levert Benedek Fliegauf een vervreemdende, doch zeer intense film af. Hij kiest consequent voor een bepaalde stijl en verteltrant en het lineaire verhaal heeft vrij weinig functie, daar de verhalen meer door de gezichtsuitdrukkingen en de omgeving vertelt wordt dan door de letterlijke tekst.

Doorheen de hele film is een achtergrond geluid die je verder vervreemdt van je omgeving en je langzaam in de ongelooflijke misère van de karakters trekt, dit in combinatie met het uiterst trage camerawerk maakte dat ik me soms vrij ongemakkelijk ging voelen. Elk shot, hoe mooi ook, is doordrongen met de grauwheid van de Sovjetgebouwen en de leegheid van de personages. Prachtig in beeld gebracht door een goed uitgewerkte hypnotiserende cameravoering die langzaam in elke nieuwe scene een klein verhaal verteld.

Film als kunst gecombineerd met een stijl die ik nog niet eerder zo ver doorgevoerd heb zien worden. De hele film is in vrijwel dezelfde kadans en ritme geschoten. Hierdoor verwordt de film als het ware als een (minimaal) muziekstuk. Langzame schilderijen stromen uiterst traag over het beeld, net als de beekjes die gefilmd worden. Beiden behoeven geen spraak om een verhaal te vertellen. De natuur is zelden zo dichtbij geweest als in deze film. Bartas tilt de film als kunstvorm naar een eigen, nieuw plan. Bartas heeft aan wat mensen, een paar rendieren en een enkele mooie omgeving genoeg om zijn eigen wereld te creeëren, die voor iedereen toegankelijk is. Mijn eerste Bartas is bijzonder goed bevallen, 4,5*

Waarschijnlijk een van de meest consistente absurde films die ik gezien heb. De story-writers gooien zoveel onsamenhangende onzin achter elkaar in hoog tempo over het beeld dat er een nieuwe werkelijkheid begint te ontstaan. Deze nieuwe werkelijkheid levert vervolgens een onophoudelijke stroom totaal bizarre, maar geniaal gevonden grappen op, die mij voortdurend in een deuk lieten liggen. Die dansende aardbeien uit de droom van Frank, whahahaha. Verder barst de film van anti-Amerikanisme, anti-westen en vooral anti-Letland. Eerst maar es 4 dikke *. Een film die ik zeker nog een aantal keer zou willen zien.

Het gebeurt me niet vaak dat ik een film zit te kijken en dat ik de tijd volledig kwijtraak. Iets in de geest dat je losraakt van plaats en tijd. Nou gebeurt dat in een donkere bios sneller dan thuis, maar toch. Deze film heeft een script van waarschijnlijk 2 regeltjes A4, maar een spirituele diepgang die je maar zelden tegenkomt. De prachtig registrerende camera, het oogstrelend en onaards mooie landschap en de tederheid en humor van kleine kinderen, maakt dit een intiem sprookje. Verder bekoorde de erg mooie muziek en de simpele, maar o zo prachtige verhalen mij zeer. Prachtig hoe de waarde van leven en dood aan de orde komen.

1001 mooie beelden maken nog geen goede film. 3*

Het Finland van Aku is behoorlijk verrot. Waar landgenoot Aki gitzwarte humor gebruikt om een en ander draaglijk te houden, gebruikt Aku geen greintje vernis. In de andere films die ik van Aku zag komt Finland (en het leven an sich) er op den duur ongeloofwaardig uit. In deze film worden m.i. de personen wat beter uitgewerkt waardoor de motieven logischer en daarmee realistischer worden. Levottomat legt in 111 minuten uit dat het leven soms best kut kan zijn. Of, om het poëtisch in de woorden van Jouni Mömmö van Mana Mana uit te drukken: elämä on murheen laakso.

Emotionele armoede:

Zojuist terug van m'n eerste film van het IFFR in Groningen en ik dacht: laat ik het spits afbijten met die regisseur met z'n lange films. Eerdere ervaringen met lange films zijn over het algemeen positief gevallen, dus de verwachtingen waren enigszins hoog. En voor dat ik verder ga: eerlijk is eerlijk, ik heb een kleine 2 uur gemist vanwege eten koken en belangrijke andere zaken die, omdat de film tegenviel, ik maar tijdens de film geregeld heb.

Kort samengevat was dit een flinke tegenvaller. En daarbij kan ik weinig punten aanleveren die mij positief stemden. Het meest irritante vond ik de geluidsband, die veel te hard was, waardoor menig geluid overstuurde, wat pijn deed aan m'n oren. Daarbij kwam dat de geluiden in de jungle me deden denken aan m'n eigen wake-up light met vogelgeluidjes. Het camerawerk was buitengewoon saai en ongeïnspireerd. De positionering was weinig boeiend, de camera is vooral statisch, wat bij mij het gevoel geeft van een regisseur en/of cameraman die niet goed weet wat hij met het apparaat aan moet. De kadrering van de shots was ook jammerlijk amateuristisch. Veelal totaalbeelden en een paar keer een onbegrijpelijke close-up van bijvoorbeeld wat dansende mensen. De rijders, voor zover ze erin zaten zijn volgens mij in een dronken periode gefilmd. De film is geschoten met een digitale camera, wat op zich niet erg is, ware het niet dat de lichtman z'n werk niet goed heeft uitgevoerd. Het acteerwerk was zo-zo, maar het lijkt me lastig normaal te blijven doen als er minutenlang een camera op je gericht staat. Het verhaal en de ontwikkeling daarvan hebben me geen moment geboeid en de montage wou ik maar laten voor wat het vooral niet is. De hele film door had ik het idee dat de filmmaker - verstoken van welk talent ook - zijn plekje wil vestigen door een eigen stijl te laten zien, lees: beelden onnodig lang aanhouden. Daarbij was het ook nog slechts zelden een mooi beeld. De eerste 4 uur heb ik welgeteld 3 mooie scènes gezien, veel te pover. En het ging me uiteindelijk irriteren, die nodeloze traagte die werkelijk niets toevoegd. Geen enkele bezieling opgemerkt, in welk beeld ook. Daarbij het fletse acteerwerk, die personages neerzetten waar ik echt 0,0 binding of invoeling mee kreeg, wederom door het gebrek aan emotie in de film.

Ik denk dat met een beetje montage het verhaal makkelijk in 90 minuten had kunnen worden vertelt. Wellicht dat het dan nog enigszins een enerverend drama had kunnen zijn.

Wat was dan wel positief vraag je je misschien af? Wel, het feit dat ik in de statische shots in de jungle allerlei gezichten meende te zien in de tropische planten. Dit maakte het tweede deel van de film een stuk draaglijker.

Aangename verrassing deze film:

Mooi ontroerend rauw plattelandsdrama wat af en toe aangeraakt wordt door prachtige muziek. Prachtig gefilmd en hoogstaand, naturel acteerwerk, met wederom een uitstekende Pavel Liška.

Wat een akelig naargeestige film dit. Met zwartwit beeld en rookpillen weet ook deze Hongaar een mistroostige wereld te creëeren. Szász weet met zijn adaptatie van het klassieke Woyzeck-verhaal een nieuwe dimensie aan dit verhaal toe te voegen.

Het stadje waar het verhaal zich afspeelt lijkt afgescheiden te zijn van onze wereld. Een plek na de apocalyps waar wetteloosheid door justitie in stand gehouden wordt. Te midden van een corrupte, verloren generatie probeert Woyzeck het laatste beetje menselijkheid te redden. Als een mankgeschopte jezusfiguur ondergaat hij elke dag braaf zijn lot. Woyzeck lijkt de enige mens nog in de wereld die Szász hier schept. De dokter, vrouw en kapitein zijn eendimensionale demonen, wiens bloed als ruwe olie door hun versteende, bedorven harten stroomt. Als roofdieren zijn zij erop gebrand de laatste zielenadem te verteren en de apocalyps te voltooien. Aan Woyzeck de edele taak dit te weerstaan.

De treffende muziek van Purcell - O Solitude, my sweetest choice - sluit perfect aan op de grauwe uitzichtloosheid van de protagonist.