Khadak (2006)

Heeft op het filmfestival van Venetie de belofte gewonnen en Peter Brosens is een vriend van mijn vader, dus ik wil hem wel eens zien.

Ik ook wel, lijkt me erg goed. Kan die vriend van je vader niet een mooie filmposter exclusief voor MovieMeter regelen?

trailer in cinema is héél erg mooi.

Belgen maken blijkbaar graag films over mongolen...

Huitième Jour, Le (1996)

Uitstekend onthaald door de pers, en niet alleen in België. "Een echte film voor op groot scherm, met een niet te verwoorden beeldenpracht.", zo luidt het in 'De Standaard'. Ben uitermate benieuwd!

Deze film gaat over Mongolië, niet over mongolen (mentaal gehandicapten).

Uiteindelijk is 'Khadak' een sterke tegenvaller geworden: ondanks de bijzonder mooie plaatjes van Mongolië slagen regisseurs Peter Brosens en Jessica Hope Woodworth er niet in een coherent verhaal op te zetten... Al bij al lijkt 'Khadak' een soort sprookje binnen een sociale aanklacht (of omgekeerd?), maar geen van beide weet de kijker echt te raken: noch het fantasievolle verhaal, noch de crisis van de personages en het onrecht dat hen aangedaan wordt krijgt een belangrijke rol, en al bij al wacht de kijker anderhalfuur op een soort ankerpunt dat nooit komt.
Het verhaaltechnisch mankement is betreurenswaardig, want de verwondering voor het Mongoolse landschap komt wel goed uit de verf. Hadden Brosens en Woodworth met andere woorden de mooiste plaatjes uit hun film gedestileerd en ze ge-exposeerd, was hun project me ongetwijfeld beter bevallen...
Maar dat 'Khadak' nu een onbegrijpbelijke en (naar mijn mening) te hoog gegrepen film is, kan ik alleen maar een droeve zaak noemen, zeker als je bedenkt hoe eenvoudig de finale boodschap is: "Mongolië zal nooit zijn rurale sfeer verliezen". Waarom daar in Godsnaam nog een sjamanenverhaal in verwerken met tientallen onverklaarbare metaforen?
2,75* - omdat hij prachtig geschoten is...

Bij het kopen van een kaartje krijg je vanaf vandaag de filmmuziek cd er gratis bij. Zolang de voorraad strekt! Vanmiddag toen de kassa net open was gelijk er eentje gekocht met nog een losse bioscoopbon. Ook al heb ik eigenlijk andere filmische verplichtingen vanavond.... Overigens doet Contactfilm dit wel vaker, zo ook met Asshak in het verleden.

Volgens de filmposter is Khadak een magisch-realistische film die zich afspeelt op de bevroren steppen van Mongolië; dat geeft op voorhand te denken...

Khadak is ook bekroond met de "Luigi de Laurentiis prize" ofwel "The Lion of the Future prize" (beste speelfilmdebuut) op het filmfestival van Venetië; dat maakt nieuwsgierig...

Khadak is een film die zich niet makkelijk ergens mee laat vergelijken. Het is in ieder geval geen dromerige, semi-boeddhistische toeristen film met af en toe een mooi plaatje van het ruige landschap.

Khadak is het werk van Peter Brosens en Jessica Woodworth die naar Mongolië afreizen om daar (let op!): "een conceptuele documentaire te maken over de Mongoolse luchtvaart en zijn parallelle evolutie met het socialisme". Ja, ja, verzin het maar eens; hoe geëngageerd kan een mens zijn? Blijkbaar was de uitwerking hiervan nóg moeilijker dan het idee want die conceptuele documentaire is er nooit gekomen. In plaats daarvan en waarschijnlijk omdat ze er toch waren hebben ze Khadak gemaakt.

Khadak vertelt het verhaal van Bagi, een jonge nomade die met zijn moeder en grootvader en een hele kudde dieren op de steppe leeft. Bagi is voorbestemd om shamaan te worden. Op een dag komen mannen van het leger aankondigen dat er een plaag onder de dieren is uitgebroken en iedereen moet worden gedeporteerd naar een mijnwerkers stadje om daar te gaan werken. Bagi redt daar het leven van de knappe kolendievegge Zolzaya en samen ontdekken ze dat het hele verhaal van de epidemie maar een verzinsel van de overheid is om van de nomaden af te komen. Samen met Zolzaya en shamaanse krachten ontketent hij een revolutie tegen sociaal onrecht en bedrog van de overheid.

Het meest opvallende aan de film is de enorme traagheid en de lengte van de shots. Dit zal ongetwijfeld te maken hebben met de Mongoolse levensfilosofie want stilte is een kenmerkend onderdeel van de Mongolische manier van communiceren. Het Westerse misverstand is dat er in een stilte niets gezegd wordt, aldus één van de makers. Mooi gezegd maar probeer als niet-boeddhistische Westerling maar eens wakker te blijven met al die veelzeggende stiltes om je heen.

In Kadhak loopt zowel heden, verleden en toekomst als realiteit en fictie door elkaar heen. Wat is echt, wat is een droom, wat is een visioen? Op een gegeven moment was ik het spoor in ieder geval bijster.

Blijft over de prachtige cinematografie en de mooie soundtrack. Soms heeft een film geen duidelijk begrijpbaar chronologisch verhaal nodig om boeiend te zijn en zijn boodschap over te brengen.

De oplettende kijker kan aan het einde van de film in ieder geval tot twaalf tellen in het Mongools en voor iedere bioscoopbezoeker was er een (gratis) cd-tje met de muziek van de soundtrack.

Ik ben benieuwd, ik ga deze film vanavond in de bioscoop bekijken. En ja, ik heb ook de CD gekregen, blijkbaar was de voorraad nog niet op

Pure beeld poëzie.

Khadak laat aan de hand van magistraal mooie beelden, in een verhaal dat telkens overschakelt van fictie tot none fictie en visa versa, het leven zien van Bagi, een jonge nomade.

Bagi, die middels epileptische aanvallen de toekomst kan zien, wordt samen met zijn ouders en andere nomaden in de regio tegen hun zin overgebracht naar de, zwaar, industriële oude stadswijken alwaar zij aan het werk worden gezet.

De magistraal mooie beelden, de muziek en de constante overschakeling tussen fictie en none fictie maakt van deze film een kijk ervaring waar men intens van kan genieten. Maar boven alles betreft Khadak een politiek manifest tegen de toenemende industrialisatie dat het traditionele leven van de nomadenstammen in de regio in gevaar brengt.

De actrice dievegge Zolzaya schittert hier met haar schoonheid op het witte doek, een juweel, evenals de film zelf.

4.5*

De film is behoorlijk langdradig. Vooral aan het begin lijkt de film niet op gang te komen. Gelukkig in het tweede deel van de film komt het verhaal op gang en wordt dit aangevuld met schitterende shots. Ook muzikaal gezien doet het niet ten onder van andere Aziatische films.

Stiekem toch een beetje een tegenvaller na het horen van de recenties, maar voor een Belgische film is dit zeker een prachtstuk!

De film begint met een lange zoektocht. Als deze beëindigt, breekt de film los en krijg je prachtige beelden. Door de muziek is het een ontroerende film.

1001 mooie beelden maken nog geen goede film. 3*

Doodvermoeiend! Met een vriendin wezen kijken en we moesten eigenlijk erg lachen om onze negatieve reactie op de film. En als je dan zo melig bent, werkt het serieuze filmhuispubliek alleen maar meer op de lachspieren.
Maar goed, al napratend kwamen we tot de conclusie dat de film vol symboliek moet hebben gezeten die aan ons veelal voorbij ging.

De lange shots begonnen te irriteren en opvallend: er was 1 grinnikmomentje in de hele 104 minuten durende film. Net even te weinig voor mij.

Ook wij ontvingen de soundtrack bij aankoop van het kaartje. Deze luisterde ik op de terugweg in de auto en het viel me op dat dit op punten de film wat begrijpelijker maakten. Zoals:
het tellen en noemen van een woord bleek een gedicht; het gooien van de flessen door de Shamane bleek muziek evenals het stampen met de ijsscheppen[\spoiler]

Voor de mensen die gewend zijn om dóór een film te kijken was dit misschien meteen al duidelijk. Maar goed, het hielp mij dus om de film iets beter te snappen.
2*. 1 voor de mooie landschappen en 1 voor het kunstig in elkaar zetten wat ik niet begreep.

Als je de soundtrack van deze film je moest interesseren mag je me een PM sturen.

(Ik vraag enkel de verzendkosten.)

Een scheldbericht verwijderd.

Regisseurs weten de valkuil van hele verantwoorde, maar dodelijk saaie NPS-wereldcinema te vermijden door een filmisch gedicht te maken.

Inderdaad: beeld-poezie ipv het gebruikelijke Tweede/Derde Wereld-realisme. En daardoor springt deze Khadak er wat mij betreft in positieve zin uit.

Liefhebbers van Tarkovsky of Ki-Duk Kim kunnen dit gerust proberen. Ze zullen niet teleurgesteld worden.

Waar ik een The Story of the Weeping Camel verhaal verwachtte kreeg ik iets totaal ondoorgrondelijks voor me gezet die me zelfs bracht tot een hypnose. Ik verliet Khadak dan ook naar ongeveer twintig minuten speeltijd om ergens ver na de aftiteling eruit gegooid te worden. Waar kwam dat door? Kwam het door de lang aanhoudende takes met zorgvuldige composities, een sterke geluidsband die het een en ander verklaart over de film of gewoon het verhaal...

Ik kan over de thematiek, verhaalstructuur en beeldpoëzie nauwelijks iets melden omdat ik overdonderd werd door de audiovisuele aspecten van de film. We kunnen volgens mij nauwelijks spreken van een chronologisch verhaal omdat we vaker door het heden naar de toekomst schieten om vervolgens over te schakelen van non-fictie naar fictie. Nauwelijks te doorgronden de eerste keer. Ik kon alleen maar kijken en luisteren. Een herkijk is hier wel een must net zoals de aanschaf van de film.

Hoewel ik het geregeld niet eens ben met de recensies die de filmkrant levert in Nederland kan ik ditmaal wel een verwijzing maken naar de recensie van Khadak. En lees dan ook meteen het interview door.

Ik heb er ook niet zo veel van begrepen, zeker als ik er de synopsis op de site op nalees. Maar da's niet zo erg, het gaat eerder om poëzie dan om een rechtlijnig verhaal. En voor een keer weet het ook veel beter over te brengen wat ze willen zeggen dan met een gewoon verhaal.

Ieder camerastandpunt is overdonderend. Alsof je in een fotoboek van Carl De Keyzer zit te kijken, maar dan twee uur aan een stuk. Het gaat niet vervelen, de muziek vormt een prachtig complement. Een streling voor oog en oor en ook nog eens heel pakkend. Een film die bijblijft. Hoe vaak maak je dat nog mee?

Maar het is toch al een mooi begin.

Een film met mooie beelden die zoals al eerder gezegd hier zeer poëtisch is. Helaas is daarmee dan ook alles gezegd. Echt pakkend is de film niet, en persoonlijk vind ik dat de film vrij negatief over komt helaas. De makers kan je in elk geval niet veel verwijten, qua beeldweergave is dit wel geslaagd en ook meteen een reden om de film toch te bekijken. Maar boeiend is het verre van en qua gevoel slaagt het de bal toch wel wat mis.

Wat een vreemde film !

Het eerste uur had ik dikwijls de indruk dat ik naar een aangepaste versie van "Koyaanisqatsi (1982)" aan het kijken was. Die bestond ook uit een mooie, indrukwekkende beeldenstroom met een sfeervolle, bevreemdende soundtrack eronder.

De muziek die je tijdens de Trailer te horen krijgt is helemaal niet representatief, dat liedje komt er slechts één maal in voor. Een donker klanktapijt bestaande uit sfeervolle elektronische klanken en rare geluidseffecten komt beter in de buurt van wat ik bedoel.

Een rechttoe-rechtaan verteld verhaal moet je ook al niet verwachten, de beelden en situaties die worden getoond moeten volstaan om door de kijker juist geïnterpreteerd te worden. Mij lukte dat behoorlijk, al moet ik toegeven dat me hier en daar iets is ontgaan, maar storen deed dat niet.

Sommige scènes vond ik écht indrukwekkend, spijtig dat dit niet altijd het geval was. Ik zal het er maar bij houden dat het een onevenwichtige film is geworden die bulkt van de sfeervolle beeldenpracht maar af en toe een steek laat vallen waardoor je de indruk krijgt dat hij even onderuit gaat. Gelukkig duren die mindere scènes nooit lang en is wat volgt weer van een hoog niveau.

Ach ja, voor ik het vergeet te vermelden, het tempo is tergend traag waardoor de beelden de tijd krijgen om door te dringen. Als je het niet hoog op hebt met traag vorderende Drama's doe je er goed aan twee keer na te denken alvorens deze film een kans te geven. Aangezien je mijn bespreking tot hier hebt gelezen zal dat voor jou geen probleem zijn

7/10.

Een prachtig in beeld gebracht, surrealistisch Drama dat me niet over de hele lijn wist te boeien. Ik bleef achter met een positieve indruk en wil hem zeker nog eens herbekijken, maar dan niet meer in de LongPlay-opname kwaliteit zoals ik hem juist bekeken heb. Ik weet dus weer wat kopen op DVD

Filmsite : Khadak

Een wijze uitspraak van één van de regisseurs:

"Er is nog wel publiek voor arthouse-films. Je hoeft geen intellectuele te zijn om deze films te begrijpen. Integendeel: de beste reactie's krijg ik van mensen die geen arthouse-films gewent zijn. Alleen moet je deze mensen in de zaal krijgen, en dat is het grote probleem".

Oh man, wat hou ik van deze film! Ik ben sowieso al geïntrigeerd door Mongolië maar als dan zo'n sterk magisch-realistische film er gemaakt wordt, ben ik helemaal verkocht. Heb 'm gister van Bol bezorgd gekregen (had 'm eerst geleend van onze geweldige bieb) en kan niet wachten 'm weer te gaan kijken! (en nog een keer en nog een keer en nog een keer...)

Ik ben ook erg benieuwd naar de andere films van Brosens/Woodworth, vooral die Mongolië trilogie. Maar dit zal ik moeten aanschaffen en daar is nu nog even niet het geld voor.

Khadak toont de fundamenteel onverenigbare levenswijzen van enerzijds de nomaden en anderzijds de kapitalisten.

De cultuurschok als gevolg van een opgelegde assimilatie is op treffende wijze in beeld gebracht. De tegenstrijdige beleving van tijd en de omgeving lopen onontwarbaar door elkaar heen in de leefwereld van de jonge hoofdpersoon. Verleden, heden en toekomst zijn door de moderniteit voorgoed gescheiden in een lineair tijdsbesef. Terwijl het nomadische bestaan veel minder afhankelijk is van de gestructureerde, en zeker ook gecommodificeerde tijdsindeling van het kapitalistische regime. De mentale verwarring is krachtig verbeeld in een maalstroom van wensdromen en nachtmerries, herinneringen en visioenen.

Khadak is een unieke verbeelding van een verdwijnende cultuur, verbazingwekkend genoeg gemaakt door een Vlaams-Amerikaans duo.

Heb net 'la cinqième saison' gezien en op een of andere manier vond ik deze toch de beste (beter ook dan Altiplano)

In het eerste halfuurtje van Khadak trakteren regisseurs Brosens en Woodworth ons op een prachtig kijkje in het leven van een nomadenfamilie, ondersteund met een serie prachtige shots. Hierin wordt de leegte en de schoonheid van het Mongoolse landschap schitterend in beeld gebracht en in combinatie met de sterke soundtrack zijn deze poëtische eerste 30 minuten erg aangenaam om te kijken.

Echter geven Brosens en Woodworth de film na dat punt meer plot en nemen de nogal karig uitgewerkte maatschappijkritische elementen het over. En dan gaat de film juist behoorlijk onderuit. Het plot weet vanaf dat punt steeds minder en minder te boeien en vanaf dat moment gaan ook de trage shots en ellenlange stiltes vervelen. De regisseurs lijken naast mooie beelden voor te schotelen ook een duidelijk en sterk verhaal te vertellen, maar daar gaat het toch mis. Het script is maar karig en bepaalde zaken worden maar erg matig uitgewerkt. Zo viel er veel meer te halen uit de bijzondere gaven en epileptische aanvallen van hoofdkarakter Bagi en ook zijn relatie met Zolzaya komt niet echt uit de verf. Wat dat betreft werkt Khadak als plaatjesboek fantastisch (zo bevestigt ook het allerlaatste schitterende shot), maar de rest van de film werkt een stuk minder. Of eigenlijk helemaal niet.

2 sterren.

Weinig passioneel, wat mij betreft.

Gebruiken en mogelijks symboliek - en dat is toch wel sterk aanwezig - vergen een zekere voorkennis om deze film naar echte waarde te schatten. Daarbij komt nog het ongewone gegeven van lotsbestemming en invloed van voorouders, de psychologische inslag, wat de film minder populair toegankelijk maakt.

Wat Brosens en Co betreft, liggen "Altiplano" en "La Cinquième Saison" een pak hoger.

Khadak begint als zo'n typische zwijgfilm. Lange shots (ik ervoer ze althans als lang) van mensen die een beetje in de verte lopen te wandelen en daarna met zijn drieën in een tentje hun schapenmelk opslurpen.

Droom en werkelijkheid lopen ondertussen door elkaar heen, maar zo duidelijk gescheiden dat het geen moment verwart, wat volgens mij wel de bedoeling is. Dat gaat anderhalf uur zo door. Na wat bovennatuurlijke onzin ontspoort het uiteindelijk in een epileptische koortsdroom van een minuut of twintig die nog wel aardig is om naar te kijken. Daarna keert de rust terug en dan is het gelukkig voorbij. De chips die ik tijdens de film at vond ik een stuk beter te pruimen dan de film zelf. Het was van die handgebakken chips met peper en zout.