Meningen

De Apatow-stal staat sinds enkele jaren garant voor de nodige komische anarchie. Het gezelschap toont echter zelden de filmische flair en broodnodige maturiteit om voldoende te kunnen overtuigen. En dat bewijst het bijzonder stompzinnige Year One eens te meer.

Infantiliteit is troef Year One, evenals een onvergeeflijk éénzijdige mise-en-scène. Het zou toch geen moeite mogen kosten om een dergelijke onderneming te bereiden met het minimum aan inhoudelijk en filmtechnische knowhow. Anachronismen, iets wat normaliter binnen de omlijsting zou kunnen en haast moeten passen (cfr. Ronin Hood: Men in Tights, zijn als naalden in een hooiberg en vrijwel elke komische noot wordt eigenhandig in de kiem gesmoord door een gebrekkige timing in de montage.

Ook voor Jack Black valt er weinig lof rond te strooien. In tegenstelling tot het gros van de acteurs is hij wel degelijk op zijn plaats in deze prent, al geeft hij in Year One gewoonweg geen blijk van zijn gebruikelijke aanstekelijkheid. De ironie is dan ook niet ver weg wanneer blijkt dat de bloopers het an sich al bescheiden summum vormen van deze platitude.

1*

Dat 'Madadayo' de ware kwaliteiten van Kurosawa niet geheel zou blootleggen, was enigszins te verwachten, maar dat 'Yojimbo' hetzefde lot beschoren was, stond niet meteen in de sterren geschreven. Nochtans lijkt deze spaghettiwestern pro forma enkele van Kurosawa's kenmerkende elementen te bundelen: de clowneske humor en de formalistische beeldtaal. Ware het niet dat een overkoepelende laksheid het geheel haast permanent overheerst, en er bijgevolg weinig sprake kan zijn van enige inhoudelijke zeggingskracht (de maatschappij bijeengebracht in een luguber stadje?) en een onderhuidse spanningskracht.

'Yojimbo' lijkt nergens naar op te bouwen en dat is voelbaar van begin tot eind. De schamele actiescènes (lees: ouderwetse samurai gevechten) ontberen elke vorm van choreografie en opwinding, en bovendien krijgt geen enkel personage de nodige diepgang of uitstraling aangemeten. En dan doel ik voornamelijk op de protagonist, de 'man with no name', die nogal levenloos wordt vertolkt door Toshirô Mifune. Waarom doet hij dit stadje een bezoek aan? Is hij een non-conformistisch wezen, een anoniem product van de maatschappij, dat terug orde op zaken wilt stellen? Ik kreeg er alvast moeilijk indruk van. Hoe dan ook, hoopvol bij aanvang, volslagen ontgoocheling en verwarring achteraf. Kurosawa heeft echter nog enig krediet, maar voorlopig moet hij ruimschoots zijn meerdere erkennen in Teshigahara en Mizoguchi.

1.5*