Meningen

Scorcese-light film over maffia, pseudo-maffia en daarmee samenhangende corruptie. Erg grappig, erg goed geacteerd, mooi tijdsbeeld (jaren zeventig). Ingewikkeld maar fascinerend plot, boeiend van begin tot eind. Gebaseerd op ware feiten. Absolute aanrader.

De musical 'Annette' van Léos Carax en Ron en Russell Mael van Sparks is een loodzwaar, extreem bitter, knotsgek, magistraal drama. Zelden zoiets gezien. Halverwege dreigde ik af te haken omdat dit ambitieuze epos over gemankeerde liefde naar mijn gevoel bezig was door zijn hoeven te zakken, maar tegen het einde zat ik verpletterd in mijn stoel, en had ik het idee iets unieks en subliems te hebben gezien. Van Carax kende ik alleen het bombastische 'Les Amants du Pont Noeuf', wat ik een belevenis vond, maar geen meesterwerk. Is 'Annette' wel een meesterwerk? Het is, vind ik, een 'flawed masterpiece', een meesterwerk met gebreken. En dat zijn misschien wel de mooiste meesterwerken. Vreemd genoeg moest ik aan Lolita van Nabokov denken. Totaal ander verhaal, maar toch: in beide gevallen een gekwelde, boosaardige hoofdpersoon (fantastisch vertolkt door Adam Driver) voor wie je bijna tegen je zin sympathie voelt, en misbruik van onschuld als thema. In beide gevallen verschrikkelijke bitterheid gestileerd tot een verschrikkelijk soort duistere schoonheid. Het oeuvre van de excentrieke Amerikaanse gebroeders Ron en Russell Mael ken ik overigens van haver tot gort. Ik ben mijn leven lang fan van Sparks, en 'fan' is nog zwak uitgedrukt. Hun cynische humor, hun oorspronkelijkheid, hun feilloze gevoel voor theatrale overdrijving, hun intelligentie en eloquentie zijn me aan het hart gebakken. Met de soundtrack en het script die ze voor Annette leverden hebben ze me andermaal niet teleurgesteld, met schitterende songs als 'So may we start', 'We love each other so much', 'The girl from the middle of nowhere' en met name de twee hartverscheurende slotsongs 'Stepping back in time' en 'Sympathy for the abyss'. Ik ga zeker nog een tweede en waarschijnlijk een derde keer.

Het surrealisme, het samengaan van schoonheid en horror, de verkenning van het totaal vreemde, maakten deze film voor mij tot een bijzondere ervaring. Vernietigings- en scheppingsdrang is volgens mij waar het over gaat. Het zit in onze psyche maar ook in de natuur. Zeer gedurfde, hoogwaardige SF-horror. Hele mooie rol van Natalie Portman.

Spielbergs definitieve meesterwerk. Wat is dat toch met die angst voor sentiment? Dat is wat deze film zo mooi maakt. Een subliem, onvergetelijk sprookje.

Spielberg heeft deze sobere maar fabuleuze actiethriller alleen nog maar overtroffen met Jaws.

Visueel adembenemende, bloedspannende spacethriller. Hoe overleef je lege ruimte met bijna niets om je te helpen? Hoe kom je terug op aarde? Wat is er eigenlijk om naar terug te keren? Die vragen hebben bijna iets filosofisch. Het kan me geen ene fuck schelen of het natuurkundig allemaal wel klopt. Het kan me geen ene fuck schelen of het 'ongeloofwaardig' is. Haha, ongeloofwaardig! Het is film. Het is fantasie. Het kan me, tenslotte, geen ene fuck schelen of Sandra Bullock 'wel erg veel geluk' heeft. Zonder geluk vaart niemand wel, zei mijn grootmoeder al. En ze heeft ook de pech dat ze in deze situatie verzeild raakt. Ze is trouwens de enige overlevende. Er mag er wel eentje mazzel hebben, toch? Ik heb me van begin tot eind vermaakt. Wat wil een mens nog meer? Dikke vier sterren.

'I feel hate. I feel pure fucking hate for that thing.' Dat had ik nou ook. Kortom, ik zat er helemaal in en leefde fel mee

Gave film, Robinson Crusoe op Mars. Inderdaad over heldendom en optimisme. Iets mis mee? Wat heb ik toch de pest aan mensen die dan met 'typisch Amerikaans' komen aanzetten. 'Typisch Nederlands' is dat, alles moet altijd worden verkleind, alles moet onder de grauwsluier van een Hollandse motregen worden geschoven. Leefde erg mee met de hoofdpersoon. Ik begrijp dat hij niet wanhoopt, niet bij de pakken neer gaat zitten, want dat kan hij zich absoluut niet veroorloven. Ik begrijp ook hoe hij en anderen zich met humor op de been houden. Visueel ook prachtig. En leuk, die disco en Abba. Geeft de film iets luchtigs, wat meer SF-films kunnen gebruiken, terwijl hij toch, zeker tegen het eind, bloedspannend is.

Overigens geen meesterwerk, wel gewoon een film om door een ringetje te halen.

Op den duur begon deze film mij te vermoeien en raakte ik uitgekeken op het gegeven. Maar de eerste helft van dit cyberpunk-epos is wel fenomenaal, inclusief special effects. Er zijn later meer films gemaakt waarin de virtuele en werkelijke wereld een explosieve interactie gegaan, maar voor zo ver ik die heb gezien, vond ik ze niets toevoegen aan wat The Matrix te bieden heeft.