Meningen

3 sterren voor deze knullige, soms cartooneske, maar bij vlagen ontzettend grappige film. Een halve ster erbij voor de heerlijke nostalgische jaren '90-esthetiek, en - vooruit dan maar - nog eens een halve ster erbij voor de jonge Julia Stiles, Joseph Gordon-Levitt en Heath Ledger die dan nog niet kunnen vermoeden dat ze een uiterst succesvolle carrière te wachten staat.

Verrassend vermakelijk. 4,0 sterren.

Sterke, aanvankelijk goed opgebouwde horrorfilm waar naar mijn mening meer in had gezeten. Het eerste deel zit vol suspense en trekt echt je aandacht, en ook de spontane overgang naar het tweede segment werkt verfrissend. Vanaf het moment dat er even een inkijkje wordt gegeven in de backstory, begint de film echter te rammelen. Het tempo wordt ineens razendsnel opgevoerd en de film voelt daardoor wat afgeraffeld aan. Zeker omdat de aanloop naar de clue van het verhaal veel zorgvuldiger is uitgewerkt dan de onthulling zelf. Ik bleef hierdoor met vragen zitten. Bij sommige titels is dat geen probleem, maar in het geval van Barbarian was ik graag wat meer meegenomen in het wie, wat, waarom?

3,5.

Pakkend drama dat door het overtuigende acteerwerk en de confronterende close-ups in zeer korte tijd diep onder je huid weet te kruipen.

Vandaag nog maar weer eens voor gaan zitten. Sublieme korte film bij het veruit beste album van The Lumineers. Luisterde voorheen niet graag naar hun toch wat oppervlakkige folkmuziek, en ben nog steeds geen 'fan' van de band, maar sommige nummers van dit veel diepgaandere album komen toch wel binnen. Daarbij springt vooral het bloedmooie 'Salt and the Sea' en de bijbehorende intro 'April' eruit. Deze film, zeer grauw en sfeervol geschoten, en met een rol voor Ozark-acteur Charlie Tahan, is de kers op de taart! 4 sterren.

Kijk, dit is een horrorfilm zoals ik ze graag zie. Waar veel titels het tegenwoordig moeten hebben van jumpscares en goedkope door cgi gegenereerde monsters, haalt Longlegs zijn kracht uit creepiness. Er heerst een voortdurend unheimische sfeer, waardoor je het gevoel krijgt dat er achter iedere scène een duivelse entiteit op de loer ligt die op sommige momenten onaangekondigd en genadeloos zijn gezicht laat zien. Dat alles met bizarre, glasharde en ultrarealistische narigheid tot gevolg. Enkel vals getokkel op violen als muzikale ondersteuning en pistoolschoten die klinken als rotjes in lege frisdrankblikjes, zorgen voor een gortdroog sounddesign dat precies past in het geheel. Monroe speelt stoïcijns en sociaal ongemakkelijk en doet dat met verve. Cage is onherkenbaar, knettergek en uiterst onvoorspelbaar: een rol die hem op het lijf is geschreven. De film komt wat langzaam op gang en geeft je voor driekwart van de speeltijd enkel losse puzzelstukjes, waardoor je constant aan het denken wordt gezet. Niet storend - zelfs prettig - is dat deze puzzel aan het einde op letterlijk kinderlijke wijze voor je wordt gelegd, gevolgd door een onvermijdelijke en zinderende eindscène die je tanden op elkaar zet. Horror uit het boekje. Ga het ervaren.

Eén van de beste - zoniet de beste - horrorfilms die ik de laatste tien jaar heb gezien. Een kleine 4,5 is dan ook zeker op zijn plaats.

Temper je verwachtingen: niet omdat deze prent geen meesterwerk is, maar juist omdat het eerste halfuur - hoe briljant ook - je dan misschien wat zal tegenvallen. Hoewel het tempo er vanaf het begin mooi in zit, heeft het iets tijd nodig voor je écht overweldigd wordt. Wat dan volgt, is een adembenemende achtbaanrit vol meesterlijke acteerprestaties, geweldig sounddesign, knetter droge zwarte humor en visueel genot.

Dit is cinema die vakmanschap ademt, waarbij cast en crew onmiskenbaar alles geven wat in hun macht ligt. DiCaprio, Penn en nieuwkomer Chase Infiniti zijn van de absolute buitencategorie. Hulde voor dit grote werk dat wat mij betreft een 'instant classic' is.

4,5 ster.

De nieuwsgierigheid naar deze titel werd bij mij vooral gewekt door het feit dat deze op Letterboxd, IMDb en Rotten Tomatoes werd uitgejoeld, terwijl men op MovieMeter de loftrompet steekt. Ook is dit één van de enige Amerikaanse titels ooit met een relatief goede cast die ik ondanks zijn release uit 2017 nooit heb kunnen pindakazen vanwege het gebrek aan peers. Ik heb hem om die reden lang op de plank laten staan, maar gisteren besloot ik dat het wel genoeg geweest was en kocht ik hem via Amazon Prime Video. Dat is echt een ontzettend goede beslissing geweest: wat een verborgen parel is dit zeg. Vanaf begin af aan wist deze film mij te grijpen met zijn mooie beelden, geloofwaardige acteerwerk en subliem gekozen muziek. Ook het verhaal trok mij ontzettend. Het is mij dan ook een raadsel waarom deze titel zulke slechte recensies krijgt.

4,5 ster.

Waar ik het rauwe, lugubere en enigszins geloofwaardige eerste deel erg kon waarderen; zeker vanwege de overlap met psychische stoornissen, werd het me gaandeweg weer veel te visueel. Wanneer begint men een keer te in te zien dat 'less' bij dit soort horrorfilms toch echt 'more' is en dat het in beeld brengen van het heersende kwaad in de vorm van een grotesk monster afdoet aan de beleving. Maak een monsterhorrorfilm of blijf subtiel, maar dit soort hybrides vind ik jammer . Was het kwaad dichter bij de realiteit gebleven zonder te veel op de voorgrond te treden, had hier een 4 in gezeten, nu blijft er vanwege het toch best interessante verhaal en de leuk gevonden invalshoeken een 3,5 over.

Mijn recensies zijn tot nu toe op één hand te tellen, maar als er één film laat zien tot welk diepgeworteld kwaad de mens in staat is, dan is het deze wel.

4,5 voor deze afschuwelijke maar o zo belangrijke titel, die me (helaas) nog lang bij zal blijven.

Zeer sterk acteerwerk van Azura Skye, maar op één of andere manier mist het verhaal an sich een bepaalde gelaagdheid waardoor het maar niet bij me binnenkwam. Ook liet het te veel vragen onbeantwoord. Hoewel je kunt zien dat er over camerawerk en cinematografie is nagedacht, sijpelt te vaak door dat het om een budgettitel gaat. Dat zit hem in de kleine dingen, maar juist die kunnen een film in mijn ogen maken of breken. In dit geval doet het afbreuk. Desondanks blijft er een mooie drie over. Met iets meer diepgang en een strakkere afwerking was dat cijfer waarschijnlijk hoger geweest.

Rosemary's Baby moet plaatsmaken voor deze in mijn top 10.