Meningen

Het zowel bijzondere als bizarre verhaal van Christy Brown, vooral bij mij onder de aandacht gekomen door de Oscar winst van Daniel Day Lewis. Een acteur die ik door de jaren toch enorm ben gaan waarderen. Ik was dan ook erg blij deze film tegen te komen bij de kringloop, een pareltje tussen andere dertien in een dozijn films. Daarom me dan ook met gretigheid aan de film gezet gisteravond.

Het verhaal rond Brown is bijna vergelijkbaar met die van Hawking. Natuurlijk niet helemaal te vergelijken maar wel qua ontwikkeling, intelligentie en het vermogen niet bij de pakken neer te gaan zitten. Over smaak valt te twisten wat kunst betreft, wat mij betreft is dergelijk geklieder toch allemaal het zelfde. Toch zal de man op dat vlak iets goed doen. Bijzonder is toch de familie met de liefdevolle moeder als middelpunt. Sowieso.is het opvallend dat ze hem wel overal bij betrekken en niet zomaar ergens wegstoppen. Het zal sowieso geen gemakkelijke tijd geweest zijn met heel wat kindermonden te voeden terwijl er ook nog veel de eerste jaren niet overleefden, 13 van 22. Bijzonder dat Christy wel doorleefde ondanks zijn mankementen.

Reeds gearriveerd en succesvol wordt het verhaal vertelt in terugblikken naar geboorte, als jongetje, goed gespeeld door Hugh O'Connor, en als jong volwassenene. Langzaam wordt de ontwikkeling maar ook het leven zoals Christy dat ervaart gebracht. En in principe maakt Christy alles mee dat een normaal mens ook mee maakt in de vorm van ontwikkeling, liefde, teleurstelling, rebels gedrag, doorzettingsvermogen, ergens voor vechten en succes hebben. Desalniettemin is het een zwaar verhaal dat met de nodige sjeu en humor door Sheridan gebracht wordt. Kostelijk is de stunt met de kolen en de ruzie en vechtpartij na de begrafenis. Lastig is dan weer de teleurstelling rondom Eileen en de stampij in het restaurant.

Dit alles maakt My Left Foot niet bepaald tot een gemakkelijke film, zeker met het lot in gedachten dat Christy nog te wachten stond. De vraag is wat er later nog precies gebeurde met Brown, iets waar Sheridan of de producent de vingers kennelijk niet aan wilde branden terwijl dit toch allemaal lang bekend was. Ondanks de aangename toon, geweldige acteerprestatie van Day Lewis en de humor in de zware drama ben ik nog niet helemaal overtuigd. Waarom weet ik niet helemaal, maar wellicht dat daar nog wel verandering in komt.

Maandagmiddag even lekker lui op de bank met een film, en met alle aanbod bleek het maar weer eens lastig om iets uit te zoeken. De keuze viel uiteindelijk op deze kringloop vondst genaamd My own private Idaho waar ik ansich qua verhaal niet meteen voor zou vallen, de film heeft echter wel een goede cast, bekende regisseur en had bij uitkomst genoeg aandacht van de filmprogramma's en kreeg het duo Phoenix en Reeves ook nog de nodige aandacht met een uitdagende fotoshoot. Dit alles leek mij toch genoeg om de film eens even te proberen.

Waar de synopses of voorhand redelijk simpel lijkt met Mikey en Scott die elkaar al spoedig vinden gaat de film toch op zijn minst wazig van start met een dromerig sfeertje, en aparte droom-sequences die de narcolepsie van Mikey voor moeten stellen. Nu ken ik toevallig iemand met narcolepsie maar dat ging in haar geval toch wel wat anders, en het zag er ook anders uit, maar dat geheel ter zijde want wellicht dat het verschilt per persoon. Met de film wil het daarna vooral niet bepaald vlotten, met die vreemd wegtrekkers van Mikey, maar vooral ook omdat de film simpelweg bevreemdend is, rare dialogen, rare overgangen zoals de Magazine covers en bijvoorbeeld veel stuurloos gedoe met een aantal daklozen in de stad en veel andere passanten. Duidelijk is overigens wel dat dit een adoptatie van een toneelstuk betreft maar dat ook weer geheel terzijde.

En het wordt er niet beter op met de carnavalesk ogende sexscènes tussen verschillende hoofdrolspelers, normale mensen komen we niet tegen, staat alles wat we zien ongetwijfeld symbool ergens voor en wil ik als pluspunt nog enkele cinematografische momenten aanhalen die er prachtig uitzien qua kleuren en locatie. Maar verder ontbeert het mij aan moraal en richting, want wat wil dit geheel nu eigenlijk en waar zijn de hoofdrolspelers nu eigenlijk naar opzoek? Het zegt mij allemaal bitter weinig met als laatste de verrassende constatering dat dit na Point Break werd opgenomen terwijl Reeves er verschrikkelijk jong uit ziet en een eerdere rol lijkt. Afijn, weer één voor de statistieken die ik verder snel ga vergeten, daarom geen voldoende.

Niet wetende wat te verwachten van deze film, tevens ook geen heel hoog cijfergemiddelde, maar voldoende geïnteresseerd in het enigma Marilyn Monroe mij aan deze film gezet die me op verschillende vlakken verraste. Zo geeft de film een inkijkje in het complexe karakter genaamd Norma Jean Baker.

Echt bijzonder opent de film niet rond de baantjesgeile Colin Clark die behalve 'zijn ogen open houden' tevens als talent heeft zich op het juiste moment ingelikt te hebben bij de filmmaatschappij. Een echt bijzonder karakter is deze Colin niet die eigenlijk niet verder komt dan een beetje lachen en in de aanwezigheid van Marilyn glazig voor zich uit kijken. Met de vraag 'are you allright mrs Monroe' in combinatie met dat overblije gezicht die in de gemiddelde inrichting niet zou misstaan, spant Colin toch wel de kroon. Nou...wat denk jezelf lulhannes? Colin Clark komt dan ook over als een eendimensionaal blije ei die weinig tot niets toevoegt en wiens woord tot dit relaas geleid heeft. Is het allemaal waar...? Het zal...

Want waar Clark een afleidende factor is en leidraad is in het verhaal die eigenlijk niet boeit, draait het geheel toch rond Marilyn Monroe zelf. Het is de factor van The Blonde Bomshell die het geheel naar zich trekt, intrigerend, interesseert en zelfs verontrust. Monroe is speels, mysterieus, elegant maar oogt daarnaast ook ontzettend kwetsbaar en is bijna een karakterstudie waardig. Op jonge leeftijd had ze al zenuwinzinkingen en aanvallen van ontoerekeningsvatbaar. Ooit wilde ze van een dak springen. Geen thuis, geen veiligheid, een slechte jeugd, verlatingsangst ontstaan op jonge leeftijd, depressief, misschien wel manisch, drugsverslaving...het is bijna teveel om op te noemen en het etiket labiel is snel geplakt. Daarnaast is ze ook nog wel slachtoffer te noemen van haar eigen seksualiteit en het imago van het domme speelse domme blondje dat ze rond zichzelf gecreëerd heeft. Iets waar ze nog meer slachtoffer door wordt en zichzelf niet durft te zijn, zoals ze zelf op een gegeven zegt, zal ik even Marilyn Monroe zijn?

De botsing die er ontstaat met het Engelse acteurs gilde met Olivier in de hoofdrol is niet minder interessant en even is het zelfs de vraag of Marilyn eigenlijk wel kan acteren of dat het allemaal maar looks is en verder weinig inhoud. Maar het blijkt dat Olivier zelf ook de nodige issues heeft en dat de glans van de artiesten wereld oppervlakkig is. Gelukkig zijn daar Dame Sybil en Vivian Leigh die het voor haar opnemen en haar kwaliteit herkennen.

My Week With Marilyn is dan ook eigenlijk een film te noemen die haaks staat op zijn naam en insteek en wat de film nu eigenlijk boeiend en interessant maakt. Het is uiteraard Monroe waar het omdraait, en het is duidelijk dat Michelle Williams een wonderbaarlijke goed rol neerzet. Het beeld rond de blonde stoot is ronduit verontrustend en Colin niet meer dan een vehikel om het in beeld te brengen. En eigenlijk slaagt de film daar wonderwel in en weet te intrigeren. Het doet je toch echt afvragen wat er allemaal speelde rond deze dame die duidelijk op de rand van de afgrond stond en haar dood waar nog altijd vraagtekens rond zijn. Boeiend maar niet super is het verdict dan ook.

Moeilijke en lastige film waarbij ik het gevoel heb dat me iets ontgaat. Want is de film nu best oké of is het een meesterwerk dat ik steeds verder ontdek naarmate ik hem vaker kijk? Het laatste lijkt steeds meer het geval. Na de derde keer waardeer ik de film steeds meer en zie ik steeds beter het totaalplaatje ook al zijn er wel wat puntjes van kritiek.

Wat ten eerste opvalt, de bijzondere en soms voor het gevoel ietwat misplaatste dromerige klassieke muziek. Muziek die Eastwood zelf overigens gecomponeerd heeft. Dan het typerende Bostoniaanse beeld met haar typerende buurtjes en inwoners die perfect aansluit bij het algehele sfeertje van films als The Town, Gone baby gone en The departed in zekere mate. Het beeld van een hechte gemeenschap waar ons ons kent en men hun eigen problemen oplost en rekeningen vereffend, waar men lijd in hoofdletters op zijn Iers zoals de kroegbezoeker zegt tegen Nicolson in The departed; 'she's on her way out.' Waarop Nicolson zegt 'Arn't we all?'. Prima rollen overigens van Sean Penn die oh zo'n lekker vaatje buskruit speel, en wat kan die man dat goed. Robbins prima als de man met de molensteen om de nek. Alleen Bacon oogt als een lichte dissonant die voor een keer geen fouterik speelt, en zijn rol in die zin degelijk doet maar er op de een of andere manier niet echt iets extra's aan toe voegt. Marcia Gay Harden en vooral ook Tom Guiry zijn het vermelden nog wel waard.

Maar dan toch helaas het minpunt van de film. Er zit wat mij betreft totaal geen spanning in. Behalve de scene van Guiry die zijn broertje aanpakt en plots onder schot gehouden wordt vind ik de film totaal geen spanning hebben, ook niet het deel waar Robbins tot een bekentenis wordt gedwongen. Het kabbelt in die zin maar een beetje voort. Het begint pas echt even te beklijven met Guiry en wanneer Robbins aan zijn vrouw opbiecht wat er vroeger allemaal gebeurt is. Verder is het een spanningloze zoektocht naar het einde, en de dader uiteraard, en dat is altijd een punt van kritiek van mijn kant. Maar tegelijk kom ik daar ook op terug want des te vaker ik de film zie des te meer ik in zie dat het ook niet bedoeld is als een spannende who did it achtige thriller. Er had meer met muziek, spanning en duistere trieste beelden gewerkt kunnen worden, waar ik op zich altijd weg van ben maar dat is de intentie simpelweg niet van de film. De boodschap draait mij inziens uiteindelijk om 'noodlot'. Alles wat er gebeurt in die twee durende uren is een voortvloeing van de beginfase wanneer Robbins wordt meegenomen. Was dit niet gebeurt had alles anders gegaan, was iemand anders van de twee meegenomen had ook alles anders gegaan. Alles lijkt daar al in een baan te geraken die naar deze situatie leidt. Dat Penn is hoe hij is, zijn dochter verliest, dat Robbins is hoe hij is en eigenlijk maar opbiecht dat hij het gedaan heeft om rust te vinden. Hoe wrang eigenlijk ook, een microscopisch voorbeeld van hoe het leven soms in elkaar grijpt en op catastrofale wijze met elkaar verbonden is.

Een bijzonder film die je eigenlijk vind ik pas op het einde echt raakt wanneer wat mij betreft dat idee van de boodschap aankomt.