Alternatieve titel: Perfect B, afgelopen woensdag om 09:52 uur
Fraaie en met zichtbaar veel liefde en aandacht gemaakte animatie. Het verhaal is eenvoudig: een jonge filmmaker blikt terug op haar leven, en dan met name op de lastige relatie met haar ouders, die het niet konden verkroppen dat ze op vrouwen valt, en op haar nieuwe vriendschappen en liefdes die ze vond in haar nieuwe thuisstad New York.
De vertelstructuur is enigszins fragmentarisch. Het is deels herinnering en deels scènes uit de film die Bouchra over haar leven maakt. Dat vond ik nog wel verfrissend en eigenlijk het grootste pluspunt van de film. Het verhaal is niet zo heel boeiend, althans, zoiets heb je al waarschijnlijk al duizend keer gezien. In een ideale wereld zouden geen dramatische uit-de-kast-films bestaan, maar ze zijn kennelijk nog steeds nodig. De film voelde nogal autobiografisch aan, ik weet niet of hij dat ook was.
Op het moment draait ook La petite dernière, met hetzelfde thema, over een jonge vrouw met een Frans-Algerijnse achtergrond die ongeveer hetzelfde doormaakt als de Marokkaanse Bouchra. Nog eentje erbij en ze kunnen weer een duidend essay schrijven in de Groene Amsterdammer. Ik kan niet wachten.
Ik heb me goed vermaakt. De snelheid en chaos bevielen me uitstekend. Af en toe werd het een beetje zijig en voorspelbaar, maar dat werd dan vrij snel weer doorbroken. Ik heb denk ik wel tien keer gelachen en zat voortdurend met een glimlach op mijn gezicht te kijken.
Het einde vond ik vrij vervelend. Alles viel netjes op zijn plek, strik eromheen en klaar. In de rest van de film werden ook genoeg zinnige dingen gezegd, maar die moest je er zelf een beetje uitfilteren. Af en toe resoneerde er wel iets bij mij. Zo was het niet alleen een vermakelijke avond, maar ook een leerzame.
Ach ja. Op het plot is van alles aan te merken, zoals hierboven ook hier en daar gebeurt. Ik heb ook het idee dat het grote Universal lekker leentjebuur speelt bij de indies en de boel platslaat voor het grote publiek. Zo gaat dat in de kunsten.
Desalniettemin heb ik me best vermaakt. Echt eng werd het nergens (terwijl er vrij weinig voor nodig is om mij de stuipen op het lijf te jagen), maar ik moest soms lachen en dat is al heel wat. Maar of ik me over een half jaar ook maar iets van deze film herinner? Ik betwijfel het.
