In ieder geval iets wat ik nog nooit eerder heb gezien. De film is duidelijk gebaseerd op de tekensfilms van Loony Tunes en op oude games en doet daar iets volstrekt origineels mee. Van de ongeveer 35 bezoekers liepen er gedurende de film een stuk of 10 de zaal uit. Het grootste deel gek genoeg pas na een minuut of negentig.
Anderhalf uur was ook wel lang genoeg geweest voor deze film, trouwens. Er kwam geen einde aan. Maar er zaten toch nog net genoeg grapjes in om te blijven boeien.
Er valt van alles uit te halen en dat doe ik meestal ook graag, maar hier beleefde ik de film gek genoeg nauwelijks op een meta-niveau. Ik vond het gewoon vet om te zien en om mee te maken allemaal. De film is met veel liefde en aandacht gemaakt. Het hele universum rond de horrorfilms vond ik erg fijn, de Lynchiaanse sfeer kon ik ook goed hebben en er zaten een paar geinige plottwists in.
De film is iets gelikter dan I Saw The TV Glow. Die vond ik in mijn herinnering beter, puurder, maar ik zie dat ik die maar 3,5 sterren gaf en deze geef ik er dus 4. Dat is toch ook iets fascinerends, hoe een film in je hoofd kan blijven groeien. Dat gebeurde bij de hoofdpersonages in ISTTG trouwens ook, zie ik nu ik mijn recensietje daar teruglees. Is dat toeval, of is hier iets bovennatuurlijks aan de hand?
Alternatieve titel: Little Trouble Girls, 29 augustus, 12:27 uur
Sympathieke film. Ik vond het fijn dat hij niet alles invulde, er valt genoeg te raden over. Je komt er zelfs niet helemaal achter wie er nou precies op wie verliefd is. Dat klopt wel met de verwarring die jonge tieners zelf voelen. De meisjes leken me wel wat te oud voor hoe kinderlijk ze zich gedroegen, maar dat is misschien een cultuurdingetje. Het is waarschijnlijk een vrij beschermde omgeving waarin ze opgroeien.
Ondanks alle knetterende spanning vond ik hem vlagen toch ook wel een beetje saai. Maar hij duurde niet buitensporig lang, en dat loont.
Alternatieve titel: Het Huis der Vrouwen, 19 augustus, 09:20 uur
Het voelde als een best moderne film voor zijn tijd. Op zichzelf vond ik het best saai allemaal, op het slot na, en het hielp niet dat ik al die nonnen niet uit elkaar kon houden.
Maar als ik films kijk, zie ik zelden alleen de film. Ik zie ook het idee achter de film, de bedoelingen van de makers, de keuzes die ze maakten. Dat kan dat een kijkervaring flink verdiepen en soms ook verbeteren. De serieuze nadruk op de vrouwelijke seksualiteit was in die tijd best vooruitstrevend, en het idee dat het westen niet per se beter is werd in de samenleving nog niet breed gedeeld. Tegelijkertijd zit de film alsnog vol clichés over het oosten. De lokale schoonheid wordt gespeeld door een witte vrouw met schmink. Het was allemaal wat in 1947.
Geen film die ik anderen zou aanraden, maar ik heb me er best mee vermaakt. De dialogen zijn soms wat knullig en over het plot moet je niet te lang nadenken, want er mankeert van alles aan. Ga jij jezelf maar eens opereren als je onder de keta zit. Bij grote producties stoort dat me enorm, hier kon ik het de makers wel vergeven. De film heeft iets sympathieks, op een of andere manier voel je dat hij met liefde gemaakt is, en dat maakt veel goed.
Er zitten ook heus wel wat geinige scènes in. Echt spannend vond ik het nergens, laat staan eng. Je kunt hem inderdaad ook bekijken als een studentendrama met wat horrorelementen, zoals mrklm schrijft.
