Logboek

Een romcom die beweert geen romcom te zijn maar het ondertussen natuurlijk wel gewoon is. De reacties op 'het geheim' vond ik niet altijd even geloofwaardig, maar vaak ook weer niet absurd genoeg om te kunnen accepteren dat we naar absurdisme zaten te kijken. De bruiloftspeeches vond ik barslecht, daar had veel meer uitgehaald kunnen worden. Maar op andere momenten zat ik met een glimlach te kijken.

Voor mij ging de film uiteindelijk meer om de reactie op het geheim dan om het geheim zelf. De makers laten ruimte om zelf te oordelen, dat is altijd wel prettig. Het gebrek aan interesse en empathie van de kant van de bruidegom vond ik schokkender dan het verhaal van de bruid.

Het blijft allemaal behoorlijk luchtig en vermakelijk, de film kijkt lekker weg en soms is dat alles wat je van een film verlangt. Prima tussendoortje. Hij levert na afloop bovendien gespreksstof op, want hoe had jij in deze situatie gereageerd, en wat is eigenlijk het ergste wat jij ooit gedaan hebt? Er kwamen een hoop jeugdtrauma's naar boven. Gezellig was dat.

Hartstikke leuke kinderfilm. Als ik een jaar of twaalf, dertien was geweest, had ik me vast ontzettend vermaakt. Al had ik hem waarschijnlijk een uur te lang gevonden. Dat laatste vind ik ook nu ik een volwassen man ben. Mijn smaak is met mijn leeftijd meegegroeid. Dit soort entertainment kan mij niet bekoren. Het is flauw, kinderachtig, voorspelbaar, ondoordacht en het staat bol van de clichés, van de personages en de verhaallijnen tot de muziek. Het is dat er ook andere films bestaan, anders hadden ze de aarde wat mij betreft niet hoeven te redden.

Tjonge, dat was saai, zeg. Het had gescheeld als de film drie kwartier korter was. Het maakt dan nauwelijks uit welke drie kwartier je schrapt. Hoewel er een paar mooie scènes in zaten, die aan het geheel overigens weinig toevoegden. Maar ik heb me toch vooral verveeld.

Het begon al bij die ontzettend beroerde openingsdialoog, die vol plotuitleg zat. Een eerstejaars scenarioschrijven zou er zijn examen niet mee halen.

Het beetje plot dat er in de film zat was extreem voorspelbaar. Maar goed, het ging misschien meer om het karakter van het hoofdpersonage. Dat werd op zich best goed neergezet, en Servillo is ontegenzeggelijk een geweldige acteur. Om een emotie neer te zetten hoeft hij niet meer te doen dan subtiel zijn wenkbrauw op te trekken of zijn mondhoek te bewegen. Alleen jammer dat die subtiliteit zo nadrukkelijk in beeld wordt gebracht dat het juist schreeuwerig expliciet wordt.

En dan dat dingetje met die hiphop. Dat leer je ook in je eerste jaar van je opleiding scenarioschrijven: geef je personages één afwijkende karaktertrek of hobby, dat maakt ze meteen een stuk menselijker. Zit wat in natuurlijk, maar je moet het er niet zó dik bovenop leggen. Dan werkt het alleen maar op de lachspieren. Wat op zich welkom was, want verder viel er weinig te lachen.

Dit was mijn eerste Sorrentino en ook meteen mijn laatste. Disclaimer: ik heb geen opleiding scenarioschrijven gevolgd.

Heerlijke film. Het is vrij ingewikkeld om absurdisme en ontroering met elkaar te verweven, maar dat is hier gelukt. Ik moest regelmatig lachen, maar leefde ook met het personage mee. De losse scènes waren beter het verhaal op zich en het had eigenlijk wel in kleur gemogen, maar verder heb ik hier weinig op aan te merken. Genoten.

Er werd ook fijn geacteerd, vooral door die acteur en de oude man in de kroeg. Heerlijke types, De flegmatieke Schilling mocht er ook zijn. Die man is geknipt voor deze rol, juist omdat hij er niet uitziet als de aanmodderfokker die hij is.

Fijn ook dat de film nog geen anderhalf uur duurt. Op het moment klokken veel films rond de tweeënhalf uur. Zelden rechtvaardigen ze die lengte. Het gevolg is dat ik best vaak niet naar de bioscoop ga, terwijl ik wel zin heb. Gelukkig draait er af en toe nog een film uit de goede oude tijd. Groetjes!

Heel opmerkelijke film met een uitstekende soundtrack. Het begint allemaal feestelijk, maar op een of andere manier is er meteen al iets onrustigs, alsof dat gefeest er vooral is om demonen te verdrijven; het heeft een voelbaar duistere kant. De feestvierders lijken ook niet per se vriendelijke mensen. Wat gaat dit worden?

Dan nemen enkele feestnomaden een vader en zoon op sleeptouw (tegen wil en dank), die op zoek zijn naar hun dochter/zus. Ik verwachtte enerzijds een spannende roadmovie-queeste vol intriges en plottwist, en dat dan tegen de achtergrond die twee onverenigbare partijen naar elkaar toe zouden groeien.

Je krijgt een lange, vervelende autorit, die uitmondt in een dodelijk ongeluk. Daarna komt het mijnenveld en dan is het klaar.

De kracht zit voor mij vooral in het onverwachte, in de genrewisselingen, in de schijt die de film heeft aan conventies, niet bang zijn voor losse eindjes. Er zit daardoor ook iets onbevredigends in, maar de voordelen wegen zeker op tegen de nadelen. Dit is er eentje die me bij zal blijven.