Prima integere film die nooit echt saai wordt, maar net als bij The wordt person snap ik niet zo goed waar de ophemeling vandaan komt. Er verschijnt elke week wel zo'n film. Er is weinig op aan te merken, maar memorabel is hij niet. En ik kan het weten: het is een week of twee geleden dat ik hem zag en ik ben hem alweer bijna vergeten.
Best een aardige, integere film. De hoofdpersoon is een redelijke singer-songwriter, maar niet zo goed dat de grote platenbazen geld in hem zien. Verfrissend dat de doorbraak ook niet komt: meestal wordt zo iemand dan toch enorm succesvol.
Het lastige is dat de muziek niet echt boeiend is - dat is ook de bedoeling, geloof ik. Maar ze laten die liedjes wel steeds van begin tot eind horen, en dat is dan best saai, op het vervelende af. Bij een film over een buschauffeur hoef ik hem ook niet steeds minutenlang zwijgend achter het stuur te zien zitten.
Verder leuk dat er best wat losse eindjes in zitten die niet worden afgerond. Gaat hij zijn kind ooit ontmoeten? Wordt dat ene nummer waarvoor hij de royalties heeft weggetekend toch een hit? Zo blijft er voor de kijker nog wat te raden over.
Zo, die kroop flink onder de huid. Leuk was het niet, wel goed (denk ik). Je zit dicht op de hoofdpersoon. Haar frustraties, haar onvermogen, het ontkennen ervan, je maakt het allemaal heel intens mee. Er is geen moment rust. De hele tijd geschreeuw en gezeur, je wordt er knettergek van. En dan dat kind, dat er natuurlijk ook niets aan kan doen, maar ondertussen wel het bloed onder je nagels vandaan haalt, juist omdat je van haar houdt. Slimme keuze om het niet in beeld te brengen, dat maakt het allemaal nog net een tikkie vervelender.
De man blijft grotendeels buiten beeld, waardoor je haast zou vergeten dat zijn afwezigheid en zijn weinig invoelende telefoontjes een belangrijke oorzaak zijn van alles wat misgaat.
Ik zou dit trouwens niet als komedie kwalificeren. Ik heb precies één keer gelachen (toen die hamster dood werd gereden), verder vond ik het complete horror.
Prima film, die ondanks het rauwe leven van de hoofdpersoon op momenten toch best luchtig en geestig is. Andere momenten gaan van ongemakkelijk tot diep treurig. Het heen en weer schieten tussen realisme en surrealisme werkte wel goed voor mij.
Naast een teder portret van een jongen die maar niet in de samenleving past, is de film vooral een aanklacht tegen die samenleving, of in ieder geval tegen het systeem. Er zijn genoeg welwillende mensen en goedbedoelde initiatiefjes, maar het is allemaal niet genoeg en daarmee is iedereen uiteindelijk alleen maar verder van huis.
Nogal wisselvallige film, die tegelijkertijd een romcom wil zijn als een parodie erop. De soms snedige dialogen en absurde humor zijn best leuk, maar uiteindelijk verzandt de film in hetgeen waar het zich tegen afzet.
Nu is dat allemaal nog tot daaraan toe. Storender vond ik het dat de film geen enkele serieuze poging doet om modieuze relatievormen te onderzoeken. Het gaat over open relaties, maar voor de makers is monogamie kennelijk de enige juiste weg. Hollywood wordt door bepaalde rechtse krachten in de VS als totaal losgeslagen gezien, maar vanaf deze kant van de oceaan lijkt het toch maar een conservatief bolwerkje.
Ondanks alles heb ik me toch best aardig vermaakt. Ik ben namelijk heel openminded en welwillend. Daar kunnen sommige regisseurs nog wat van leren.
