Op zich een prima film, al denk ik niet dat ik mij hem lang zal heugen. Sterker nog, ik zag hem een weekje geleden en ik weet er nu al bijna niets meer van. Het zag er allemaal wel goed uit en ik was wel echt daar, in het Tsjechoslowakije van 1981. Althans, ik ben daar toen niet geweest, ik leefde niet eens, maar het kwam op mij erg authentiek over.
Tegen het einde krijgen we een vrij indringende, haast hallucinate scène voorgeschoteld die brak met het realisme en erg goed werkte. Er zitten wel meer mooie, beklemmende scènes in, bijvoorbeeld de flashback over de mislukte vlucht naar het Westen (terwijl ik dit schrijf komt de film langzaam terug).
Maar zoals mrklm al zegt, is het moeilijk voor te stellen dat Perla zulke grote risico's neemt. Misschien heeft het iets met haar trauma te maken, of het is gewoon een slechte keuze van de filmmakers.
Tja. Op zich best vermakelijk en er zit een prima tempo in, maar erg veel heeft de film mij niet te bieden. Het mysterie dat zich in het eerste deel aandient, wordt in het tweede deel al snel opgelost. Daarna blijft alleen het mysterie van de verdwenen kamer over, maar dat valt uiteindelijk nogal tegen.
De stijl is een soort Wes Anderson light. Dat is een stuk beter te verdragen dan the real thing, maar het is mij toch allemaal net wat te gelikt. Dan zijn er nog wat oppervlakkige levenswijsheden, een paar dansscènes (moet je van houden, maar volgens mij best goed gedaan) en dan ben je er wel.
Dat klinkt allemaal vrij negatief, maar om de een of andere reden vond ik het allemaal best te pruimen. Ik heb me verveeld noch geërgerd, en dat is al heel wat.
Tjonge, wat een film! Alles zit erin, maar nergens wordt het overdadig. Kinderen die door uitzichtloze armoede zowel crimineel zijn als drugsverslaafd, maar ook nog steeds kind. Ontluikende seksualiteit, vriendschap, rouw, prostitutie, ongelijkheid, pedofilie. En dat dan allemaal prachtig gefilmd, met een aantal geweldige trippy scènes (door drugs en/of trauma).
Je zag het natuurlijk aankomen dat beide verhaallijnen elkaar op een gegeven moment zouden raken, maar dat stoorde mijn geenszins. De ontmoeting tussen Grinto en Michael was extreem ongemakkelijk en vreselijk. Knap dat het de makers lukte om Michael als mens neer te zetten, niet als vreselijk monster. Hij zal zelf waarschijnlijk de eerste zijn die vindt dat hij gestraft moet worden voor zijn daden, maar je voelt toch ook met hem mee.
Hopelijk vindt de film het grote publiek dat het verdient. Want die zes stemmen momenteel op MM, dat is natuurlijk veel te weinig voor dit juweel.
