Behoorlijk vervelende film. Ik wist niet dat de hoofdpersoon ook de regisseur was, maar had wel een vermoeden, en inderdaad. Op de een of andere manier zie je het eraan af, en niet op een goede manier.
Ik had het idee dat Eva Victor zichzelf graag neer wilde zetten als een soort Miranda July, een maffe jonge vrouw die haar mafheid omarmt. Maar ik zag juist een doodnormaal persoon die heel graag maf wilde zijn.
Na veertig minuten wilde ik de bioscoop verlaten, maar mijn vriendin wilde blijven dus toen bleef ik ook maar. Daar had ik geen spijt van: prompt kregen we de beste scène uit de film voor onze kiezen. Heel indringend hoe Victor vertelt over haar ver... nee, ze noemt het woord zelf niet, dus laat ik dat ook niet doen.
Daarna zwabbert de film een beetje, maar echt irritant vind ik hem niet meer. Maar ik hoef hem nooit meer te zien. Toch sluit ik niet uit dat ik ooit weer een film van Eva Victor ga kijken. Ze zou zich best in een voor mij interessante richting kunnen ontwikkelen. Ze is ook een erg goede actrice, geloof ik, maar het was hier allemaal nogal over de top. Misschien moet ze het acteren en regisseren van elkaar scheiden. Of niet, dat mag ze natuurlijk zelf weten. Het is maar een advies.
Opvallend leuke film. Ik ga normaal gesproken niet naar dit soort grote producties en aanvankelijk baalde ik ook een beetje van mijn keuze. Het mysterie sprak me aan, maar al dat gesluip door donkere huizen, dat heb ik wel een keertje gezien (ik word er nog steeds bang en schrikkerig van, maar dat vind ik psychologisch niet interessant, dat weet ik nu wel van mezelf, het is zoiets als hoogtevrees, of het gegeven dat je niet van rauwe uien houdt of zo; het is niet knap om zoiets te bewerkstelligen, zelfs bij slechte films heb ik er last van.)
Maar na een tijdje krijgt de humor de overhand. Ik heb een paar keer hardop gelachen, hoe kolderiek en slapstick het soms ook was allemaal.
Er zijn natuurlijk genoeg slakken om zout op te leggen. Alsof de politie niet op het idee komt om te bedenken dat al die kinderen naar dezelfde plek lopen, en alsof een agent in zijn eentje een huis betreedt waar mogelijk een seriemoordenaar woont.
Het motief van de dader vond ik ook wat suf. Ze heeft geen achtergrond, geen streven, ze is gewoon maniakaal slecht. Maar goed, ik ging naar de film omdat hij om de hoek draaide met het idee dat je altijd de bioscoop uit kunt lopen, maar daar heb ik geen moment over nagedacht. Een leuke verrassing.
Fraai drama over een mij niet bekende cultuur. Mooi hoe de film laat zien dat de hoofdpersoon kennelijk uit zichzelf voelt dat het verkeerd is wat haar vader met haar doet, ook al wordt het in haar gemeenschap gedoogd en zelfs redelijk normaal gevonden. Los van de zwaarte van het thema was het bij vlagen ook een haast leuke film, met genoeg luchtige, warme momenten en veel fraaie beelden.
Alternatieve titel: Two to One, 13 augustus 2025, 22:09 uur
Opvallend saaie film, terwijl er toch ontzettend veel gebeurt. Zo zie je maar weer.
Dat verhaaltje over dat al dan niet waardeloze geld is best aardig, maar die driehoeksverhouding is nogal rommelig uitgewerkt en er zijn talloze losse eindjes. Erg stijlvast is het ook niet. Soms krijg je het gevoel dat je naar een poor men's Wes Anderson zit te kijken (dat blijkt nog vervelender dan de échte WA), op andere momenten (tijdens de achtervolgingen met name) lijkt het wel Scooby-Doo.
En dan de soundtrack. Je mag natuurlijk best muziek van na de val van de muur gebruiken als je daar een goede reden voor hebt, maar wat deze slappe nep-indiepop in de film (en op aarde) te zoeken heeft, is mij een raadsel.
Gelukkig hebben onze spookbezoekers van 20 juli jl. er erg van genoten. Is die film tenminste niet helemaal voor niets gemaakt.
Wonderlijke film. Ik had een vrij flauwe romantische comedy verwacht, maar kreeg een op veel vlakken behoorlijk gewaagde film. Op het begin viel vooral het camerawerk op, chaotisch, dicht op de huid. Dat doe je niet als het grote publiek wil plezieren.
De rol van Dustin Hoffman vond ik ook vrij fantastisch. Hij lijkt toch ergens op het spectrum te zitten (is dat een nette manier om dit te zeggen?), en je weet eigenlijk nooit wat hij gaat doen.
Naarmate de film vordert wordt hij helaas toch wat gewoontjes. En hoewel ik weet dat de wegen van het hart ondoorgrondelijk zijn, vond ik de liefde van Elaine voor Ben toch vrij ongeloofwaardig.
Over de muziek van Simon & Garfunkel had ik nooit echt een mening. Het stoorde me niet, maar deed me ook niet veel. Maar in deze film heb ik er toch een hartgrondige hekel aan gekregen. Wat een zijige, ongevaarlijke zeikmuziek. Afronden naar onderen dus, we moeten streng zijn.
