Lekker filmpje. In de recensies, zowel hier als in de kranten, gaat het vooral over de geestelijke gemoedstoestand van Grace, maar die man van haar is ook niet helemaal lekker, hoor.
Hij sleept haar mee in zijn domme plannen om in het midden van nergens te gaan wonen en zodra het kind er is laat hij haar ermee zitten, terwijl hij zelf zijn leventje weer oppakt. Empathie is hem vreemd: zijn reactie op haar aftakeling is woede. Dat schiet lekker op. Ondertussen gaat hij (vermoedelijk) aan de lopende band vreemd en haalt hij zonder overleg een hond is huis. Ik zou ook gek worden.
(Al moet je natuurlijk een slag om de arm houden. We zien alleen haar perspectief en we weten niet wat echt is en wat haar waanbeelden.)
Voor mij is het vooral een film over de achterlijkheid van traditionele rolpatronen en over het nut van communicatie (en wat er mis kan gaan als je niet communiceert).
Leuk leuk! Ik zag in sommige kwaliteitskranten dat de recensenten een beetje klaar zijn met Lanthimos, maar ik vond dit zijn meest vermakelijke film die ik tot nu toe zag. Het Zuid-Koreaanse origineel heb ik niet gezien, dus alles was nieuw voor me. Dat scheelt misschien.
Maar goed, heerlijk filmpje dus. Ik heb niet vaak gelachen maar zat wel voortdurend met een inwendige glimlach in de bioscoop. Heerlijke rollen ook, zowel van de complotdenkers als van de ontvoerde 'alien'. Het was geloof ik voor het eerst dat ik Emma Stone niet irritant vond. Fijne actrice eigenlijk.
Over het verhaal kun je weinig vertellen zonder de boel te spoilen. Zelfs die opmerking is in zekere zin een spoiler. Gelukkig heeft MovieMeter een spoileropmaak. Goede site, hoor.
Ik hield er de hele tijd rekening mee dat de CEO werkelijk een alien was, dus dat kwam niet als een verrassing, maar na die voorziene plottwist vond ik het einde alsnog erg fraai. Die maffe breivesten van het alienvolk natuurlijk, maar vooral de beelden van de uitgestorven mensheid. Het zag er allemaal erg vredig uit. Als we dan toch op onze ondergang afgaan, dan het liefst op deze manier.
