Lieve film. Het ziet er fraai uit allemaal, wat een onderneming moet dat zijn om zoiets te maken.
Inhoudelijk is het allemaal niet echt verrassend, al zit er wat meer verdriet in dan in de meeste animatiefilms die ik ken (ik ben geen expert, zeg ik er voor de zekerheid maar bij). De spanningsboog is vrij conventioneel en het feel good-einde had ik eerlijk gezegd niet verwacht, maar paste wel volledig bij het genre en voelde daardoor gek genoeg ook weer niet echt als een verrassing.
Alternatieve titel: Mulholland Drive, 31 maart 2025, 11:13 uur
Twintig jaar geleden voor het eerst gezien. Ik had toen nog nooit van David Lynch gehoord en had geen idee waar ik aan begon; ik dacht een gewone thriller te gaan kijken. Die ervaring was onbetaalbaar, die gun ik iedereen.
Gek genoeg had ik de film sindsdien nooit meer gezien, maar nu hij weer eens in de bios draaide ging ik erheen. Ik heb inmiddels heel wat meer filmervaring en vreesde er een beetje voor dat hij tegen zou vallen, maar dat viel nogal mee.
Gelukkig wist ik tijdens het kijken niet (meer) dat het eerste deel een droom is en de tweede deel de werkelijkheid. Omdat ik opnieuw zo overdonderd was en verward raakte, besefte ik dat eigenlijk pas nadat hij was afgelopen. Ergens haalt die kennis de film een beetje onderuit. In een droom kan immers alles gebeuren en dat maakt het vaak een beetje een zwaktebod. Maar als je dan toch met droom en werkelijkheid speelt, doe het dan zoals Lynch het doet.
Ik heb een paar uurtjes lopen grasduinen op het www om te lezen over alle theorieën en symboliek en zo. Aan de ene kant wilde ik alles weten, maar ik merkte ook dat hoe meer ik erover las, hoe minder boeiend ik de film begon te vinden. Juist het mysterie maakt Mulholland Drive voor mij zo krachtig. Ik ben nogal een rationeel mens, en ik zie met lede ogen aan hoe de onderbuik het tegenwoordig vaak wint van het verstand. Maar als het om Lynch gaat is gevoel, voor mij althans, belangrijker dan ratio.
