Meningen

Vroeger enkele keren gezien op TV. Gisteren, in een vlaag van nostalgie, nog eens bekeken op Netflix.

Ik blijf het een leuke film vinden, al is het geen kunstwerk. Er gebeurt niet veel, de karakters zijn nogal ééndimensionaal, maar toch... een cultklassieker. Het jaren 80 sfeertje in dat soort films verveelt mij eigenlijk nooit.

Hè, lekker ongenuanceerd weer. Daar hebben we echt wat aan. Bedankt.

Wel een mooie film, maar het had "het" voor mij niet echt. Ik bleef maar hopen dat ik op een gegeven moment echt ontroerd zou raken - en dat gebeurde maar niet. Bij het al vaker genoemde 'Brokeback Mountain' zat ik regelmatig met een brok in mijn keel, maar bij deze film betrapte ik me erop dat ik bepaalde scenes veel te lang uitgesponnen vond en bijna op de klok zat te kijken. Misschien moet ik de film nog een keer zien?

Vond Armie Hammer bij vlagen nogal irritant / arrogant. Heb mijn twijfels of hij wel de juiste acteur was voor deze rol.

Pluspunten: het spel van Timothée Chalamet, de prachtige natuurbeelden, de zomerse vibe. de muziek en vooral de prachtige vader-zoon scene.

Al met al voldoende, maar had er toch meer van verwacht.

Nah. Heb gekeken om Ryan Reynolds, die ik wel een leuke gast vind. Maar dit is zó niet mijn genre, dus heb ik de film met pijn en moeite uitgezeten. Flauwe humor. Nee, deel 2 (nu in de bios) sla ik maar over...

Net gezien. Heerlijke film. Ben fan van Jake Gyllenhaal en hij stelt wederom niet teleur. Die man kan (bijna) alles spelen. Het enige waar ik aan moest wennen was het onrealistische gegeven van de film: weinigen zullen zó ver gaan in een rouwproces.

Verder prima. Naomi Watts was goed, al bleef haar rol (te) beperkt. Judah Lewis (zoon Chris) speelde fantastisch, maar zijn rol was net een tikje te hysterisch. Geweldige muziek! Goeie humor ook. Lekker sfeertje. Het was bij vlagen of ik naar een Franse film zat te kijken: inderdaad 'zwierig', zoals iemand hierboven al aangaf.

De film heeft (met name in Amerika) zeer matige kritieken gehad. Op het eerste gezicht vreemd voor een samenwerking tussen Gyllenhaal en Jean-Marc Vallée en ik ging 'Demolition' eerlijk gezegd dan ook met gemengde gevoelens bekijken, maar ik heb genoten. Zo zie je maar: kritieken zeggen niet altijd alles. Dikke 4!

Bovenstaand bericht doet mij besluiten mij (eindelijk) in te schrijven op deze site.

Lees al enige tijd mee met deze discussie, en ben me ervan bewust dat smaken verschillen. Maar de vraag "Waarom wordt dit gemaakt?" gaat mij toch te ver - en nee, ik ben geen typische cultuur liefhebber.

Ik heb genoten van deze film. De beklemmende sfeer, de prachtige verstilde scenes, het genuanceerde acteerwerk van met name Jake Gyllenhaal en Sarah Gadon... geweldig.

Heb de film al meerdere keren gezien (bios en DVD) en hij verveelt me nog steeds niet. Sterker nog: ik ontdek steeds nieuwe details. Symboliek? Mysterie? Ja, zit erin en had voor mij ook wel ietsje minder gemogen, want het maakt het uiteindelijke verloop van de film er niet duidelijker op. Maar anderzijds: juist de symboliek zorgt ervoor dat je je hoofd erbij moet houden en dat is in deze tijd van 'hapklare brokken' ook wel eens verfrissend.

Is Enemy een kunstwerk? Voor mij wel, en zo te lezen voor vele anderen. Door de film af te doen als "afgrijselijk" en vervolgens Nijntje er ook nog bij te halen, geloof ik niet dat je er veel van begrepen hebt.

De eerste film die ik ooit in de bioscoop heb gezien. Ik was 10

Na al die jaren blijft er niet zoveel van de film over. Volwassenen in de rol van tieners (dat zag ik ook al toen ik 10 was, vooral Rizzo vond ik zó oud!), onsamenhangend verhaaltje, matig acteerwerk, de irritante typisch Amerikaanse highschool 'feel'... nee, helaas. De film als geheel zakt ernstig door het ijs. Maar...

Enkele memorabele muziek-)scenes toch wel als Sandy uit haar schulp kruipt en de cast losbarst in "You're the one that I want" en het vrolijke "We go together" op het eind, zodat je toch met een goed gevoel op de film terugkijkt. Ook de titelsong van Frankie Valli (het grappige cartoonintro) doet het bij mij nog steeds prima.

Dus enkel voor de muziek en uit het oogpunt van jeugdsentiment: twee-en-een-halve ster.

Eindelijk gezien.

Eigenlijk weet je al vanaf het allereerste begin hoe het af zal lopen, maar er zaten toch enkele verrassende, onverwachte scenes in die het spannend maakten. Helaas bleven enkele karakters nogal vlak en eendimentionaal, waardoor de imposante cast niet geheel tot hun recht kwam in sommige scenes. Gyllenhaal en Ferguson waren goed, Reynolds als personage wat irritant en in een wel erg kleine rol. Maargoed, dit soort films moet het ook niet hebben van al te ingewikkelde verhaallijnen en karakters - het draait toch bovenal om Calvin Goede special effects, voldoende vaart in het verhaal, waardoor het al met al toch een prima film is geworden. Geen meesterwerk, maar zeker genietbaar.

3,5 *

Zojuist gezien. Wat een rollercoaster van een film. Genoten!

Helaas moet ik het hiermee eens zijn. Heb Gyllenhaal erg hoog zitten, maar zelfs hij kan deze langdradige film niet redden. Hij zal deze rol geaccepteerd hebben omdat hij goed bevriend is met Paul Dano en met Carey Mulligan, maar ik kan me niet voorstellen dat de rol van Jerry een uitdaging voor hem was.

Ook Mulligan, die veruit de meest interessante rol had, kon me maar niet overtuigen. Jammer.

Gelukkig kreeg de jonge Ed Oxenbould wél de kans te doen wat hij moest doen: onze sympathie opwekken als de timide Joe, die het huwelijk van zijn ouders voor zijn ogen uiteen ziet vallen.

Niet echt slecht, maar wel een wat deprimerend geheel met een onbevredigend einde. Over het algemeen heb ik het gevoel dat er veel meer in deze film had gezeten. Zonde.