Wildlife (2018)

Regiedebuut van Paul Dano.

Naar het gelijknamige boek van Richard Ford.

Erg benieuwd naar dit regiedebuut. Zou prachtig zijn als hij als regisseur hetzelfde niveau weet te bereiken als acteur.

Te zien op LIFF.

Vanaf 20 december in de bioscoop (Cherry Pickers Filmdistributie)

Er zijn twee momenten in Wildlife waarop de wereld van de zestienjarige Joe Brinson (debutant Ed Oxenbould) voor zijn ogen uiteenvalt. Beide keren fixeert de camera zich op de geschokte blik van de jonge filmkijker: net als in de roman van Richard Ford (1990) is het Joe die beseft, vertelt en ziet. Aan het einde van de film zal hij degene zijn die het verhaal van zijn ouders in een enkel beeld weet te vangen.

Dat verhaal begint nog met een nieuw begin. Great Falls, Montana is het volgende thuis voor Joe en zijn ouders. Jerry (Jake Gyllenhaal) assisteert op de plaatselijke golfbaan en probeert rond te komen van zijn ijverige en klantvriendelijke houding. Vrij direct blijkt al dat zijn nukkige baas daar geen enkele boodschap aan heeft. Als het aan hem ligt blijven zijn werknemers radars in de machine, muntstukken in plaats van mensen. De eerste geschokte blik van Joe kunnen we al op dit moment situeren: DoP Diego García (onder meer Neon Bull, Cemetery of Splendor en de nieuwe film van Carlos Reygadas) omlijst het gezicht van de zoon wanneer hij zich realiseert waarvoor zijn vader wordt weggeroepen. Dit is de eerste gewaarwording. Kapitaal eist ontmenselijking en zelfvernedering.

verder lezen

Een prima maar weinig briljant filmpje met een interessante premisse – een ambitieuze en dus gefrustreerde echtgenote in 1960 blaast haar huwelijk op – en een wat trage maar effectieve opbouw naar een climax, welke climax echter ook helaas weer een anticlimax is omdat het met een sisser afloopt. Ik ervoer de film een beetje als een mix van Revolutionary Road (2008) - MovieMeter.nl (huwelijksdrama in de jaren ’50 op basis van geen genoegen willen nemen met een burgerlijk bestaan) en Brothers (2009) - MovieMeter.nl (waarin Gyllenhaal ook al het gezin tijdelijk verlaat en bij terugkeer geconfronteerd wordt met een andere man in het leven van zijn vrouw).

Wildlife is het debuut van Paul Dano. Ik was echt wel benieuwd hoe deze opmerkelijke acteur uit onder meer Little Miss Sunshine en There will be blood het er zou van af brengen. Met Wildlife bracht hij een sober drama waarbij de huwelijkscrisis van een gezin wordt gevolgd. Wat me vooral opviel waren de erg sterke camerastandpunten waarbij intense close-ups werden afgewisseld met mooie shots en stilistische beelden van Montana. De regie en cinematografie is zonder spectaculair te zijn veelbelovend!

Het verhaal zelf is ook boeiend, maar zakt voorbij halfweg toch wat in. Het geheel voelt op den duur langdradig aan. Het zijn dan ook de acteerprestaties van de drie hoofdacteurs die de film meer dan overeind houden. Voor Gyllenhaal overigens een geknipte rol waarbij hij een serieuze innemende rol kan vertolken. Maar ook Mulligan is top met haar afwisselde zorgzame en impulsieve wraakzuchtige rol. De sfeer van de jaren 60 wordt goed weergegeven en de patriarchale structuur is duidelijk aanwezig. De man staan centraal binnen het gezin en zijn houding wordt amper in vraag gesteld, althans tot wanneer Jerry besluit erop uit te trekken om vuurhaarden te gaan blussen in de bergen. Trouwens, indrukwekkende geluiden, die bosbranden!

Prachtig geschoten dramafilm met prima acteurs waar de intensiteit van afdruipt. Geen slaande ruzies of zware woordewisselingen in deze crisisfilm. In de plaats daarvan wordt gezocht naar Joe’s gezicht waarbij allerlei emoties op af te lezen vallen. Alleen jammer dat het verhaal - zonder slecht te zijn - net dezelfde lijn niet aanhoudt. Maar de trigger is alvast aanwezig om Dano in de toekomst verder in de gaten te houden.

Alleen de moeite waard voor

Langdradig en slaapverwekkend. Enkele mooie shots en prima acteerwerk van Mulligan en dat was het.

2*

Veelbelovend regiedebuut van Paul Dano, van wie ik vermoed dat hij ons het komende decennium nog eens écht gaat verrassen. In Wildlife staat de 14-jarige Joe (Ed Oxenbould) centraal, door wiens ogen de kijker getuige is van het uiteenvallen van het huwelijk van zijn ouders.

Hoewel de plot niet al te veel om het lijf heeft, is de uitwerking nooit saai. Dat is met name te danken aan de voortreffelijke acteerprestaties van de gehele cast. Een bijzondere vermelding daarbij voor de debuterende Ed Oxenbould, die Joe geloofwaardig neerzet als een wat dromerige, introverte puber die in een korte tijd geconfronteerd wordt met een aantal heftige gebeurtenissen en gedwongen wordt om al jong volwassen te worden. Ook Carey Mulligan verdient alle eer die haar toekomt: emotioneel klem zitten was dit jaar zelden eerder zo treffend in beeld gebracht. Paul Dano imponeert bij tijd en wijle met lang aangehouden, observerende scenes en prachtige close-ups. Credits ook, tot slot, voor het eindshot.

Op het eerste gezicht lijken Jerry [Jake Gyllenhaal] en Jeanette Brinson [Carey Mulligan] gelukkig getrouwd en heeft hun 14-jarige zoon Joe [Ed Oxenbould] niets te klagen. Maar wanneer Jerry zijn baantje bij de plaatselijke golfclub verliest en zijn trots hem er van weerhoudt om ander werk te accepteren komt het huwelijk onder grote druk te staan, zeker wanneer Jerry zich zonder overleg aanmeldt bij de vrijwillige brandweer om een grote bosbrand te bestrijden. Dat werk levert vrijwel geen inkomen op, bovendien zal Jerry lange tijd van huis zijn. Niet alleen moet Joe met lede ogen de afbrokkeling van het huwelijk van zijn ouders toezien, hij wordt ook een pion in het steekspel tussen beide ouders.
De trailer roemt het werk van Mulligan van Gyllenhaal, maar hoewel zij prima werk afleveren is Oxenbould de absolute ster van dit familiedrama, daarbij geholpen door de indrukwekkende regie van Paul Dano. Joes lichaamstaal geeft op subtiele, maar effectieve wijze gestalte aan wat hij denkt en voelt, terwijl hij zich vaak gedwongen voelt om het tegenovergestelde te zeggen. Dano maakt regelmatig verrassende, maar intelligente keuzes in zijn shotselectie, onder anderen wanneer Joe op het punt staat een bus in te stappen. Het enige minpunt is dat Jeanettes keuze om een affaire aan te gaan met een veel oudere (en bepaald niet aantrekkelijke) weduwnaar niet geloofwaardig is.

Wist vooraf vrij weinig van de film behalve wie er meededen. En erg genoten van de film. Mooi geschoten, mooi verhaal en vooral geweldig geacteerd door Mulligan en Gyllenhaal, maar ook door die jongen. Zeer overtuigend.

4*

Het ziet er mooi uit, mooi kleurgebruik en echt een jaren zestig sfeer. Goed acteerwerk en een verhaal waar ik niet gelijk in zat, maar hoe langer ik keek, hoe beter het werd. Vooral de tweede helft had mijn interesse. De film ging voor mijn gevoel vlot voorbij. Zeker de moeite waard. Een ruime 3,5*.

Heel merkwaardig dat Carey Mulligan niet is genomineerd voor een Globe; dit gaan ze bij de Oscars rechtzetten.

Oef.

Wat een teleurstelling eigenlijk. Dano is toch iemand die vaak originele en unieke filmpjes uitkiest., net zoals Kazan trouwens, die heeft meegeschreven aan deze film. Maar hij is ook een acteur natuurlijk, en daar gaat deze film aan ten onder.

Niet dat er slecht geacteerd wordt, Gyllenhaal, Mulligan en Oxenbould zijn allen oké, maar het is wel zo'n film die gebouwd is voor de acteurs. Dano vergeet eigenlijk gewoon cinema te maken en wil enkele acteurs in de bloemetjes zetten, maar verzandt zo wel in een ongeïnspireerd niemendalletje.

Zelden een film gezien die zo egaal gewoontjes is. Er is niks slecht, maar er zit ook geen enkel piekje in. Het drama is textbook, acteurs doen hun ding, visueel is het bekend terrein en ook de soundtrack wil vooral niet teveel opvallen. Zo ontbreekt het de film aan enige emotie, waarmee het als drama gewoon tekortschiet.

Zo'n film die op elk moment, in elke scene een 3* zou verdienen en daarvoor nog een halfje aftrek krijgt. Liever een film met enkele échte hoogtepunten en een hoop dieptepunten dan dit soort doordeweeks geneuzel. Slecht is het uiteindelijk niet, wel erg flauw en ongeïnspireerd.

2.5*

Ik ben een klein beetje benieuwd, en een groot beetje bang wat je bij The Florida Project (2017) gaat schrijven. De nieuwsgierigheid wint.

Niet zo heel veel allicht, Tangerine van Baker gezien en die vond ik ook niet zo boeiend, dus zolang die film niet via één of andere weg mijn pad kruist is het geen titel waar ik actief achteraan ga

Saai

Weinig wilds aan dit leven. Deed mij een beetje denken aan hipsters die zich kleden op een jaren 50tig manier. Paul Dano en Zoe Kazan lijken mij wel dat soort types. Het is vrij ongeloofwaardig deze setting en thema hun zo naar het hart gaat. Wat rest is at best een oefening niet te falen. Want het doet niet veel meer dan dat. Neem dat shot wanneer Joe het ziet sneeuwen. Werkelijk alle kijkers snappen dat hij nu weet dat zijn vader terug naar huis komt. Maar wij moeten eerst doen geloven dat hij in de bus stapt waarna de camera super loom pant naar dat we hem zien rennen. No shit sherlock. Maar verder kan je de film niet betrappen op teveel hele slechte dingen, toch zie ik liever een mislukte poging dan zo een middelmatige.

Sowieso irriteer ik mij altijd aan dit soort drama's. Het is zo nietszeggend dat je er wat flauw van wordt. Joe, you mother is a whore! Ging geregeld door mijn hoofd. Die gedachte bleek achteraf niet 100 procent waar maar het geeft een beetje aan waar mijn gedachtes heen gingen. Naar humor, wat deze film nevernooit heeft.

En Jake Gyllenhaal godverdomme kies eens een goed script. Al dat talent verloren aan middelmatige films!

2 sterren.

Niet dat Onderhond FP ook niet kut kan gaan vinden hoor. Maar dit zijn echt totaal verschillende films. Qua narratief en geschoold acteren alleen al twee verschillende werelden.

Maar dat hij dat kan vinden, dat die angst reëel is, daar twijfel ik idd niet aan!

Dit was wel een hele veilige film van Paul Dano. Prima acteurs waarbij mij vooral Carey Mulligan opviel. Maar we gaan terug naar de jaren '60 toen alles nog lekker gezapig ging. Deze film gaat ook in dat tempo voort en dan na de film heb je dan zoiets van, okay, next!

Wildlife is een trage en vooral deprimerende film waarbij je haast twee uur zit te kijken hoe een huwelijk uiteenvalt in een nietszeggend plaatsje ergens in de jaren zestig. Wat wel positief valt te benoemen is het acteerwerk. Ed Oxenbould is veelbelovend en Carey Mulligan is een genot om naar te kijken.

Dat einde....

Carey Mulligan met misschien wel de meest gelaagde en beste rol uit haar carrière.

Het mocht niet baten.

Had gemakkelijk een saaie, nietszeggende film kunnen zijn maar door de bundeling van talent toch een zeer geslaagde 104 minuten. Dano, als acteur iemand die eigengereide keuzes durfde te maken, geeft door zijn intelligente regie dit te alledaagse verhaal wel wat meerwaarde. Bij het volgende project wel wat meer durf om de bestaande conventies te doorbreken, nu voel je als het ware dat er nog meer inzat dan het bovengemiddelde eindresultaat. Een eigen handtekening met nog meer brutaliteit ware nog beter geweest, vermoed ik. Hulde voor de acteurs, vooral Mulligan is goed als de vrouw des huizes. De onsympathieke ontwikkeling die haar personage doormaakt speelt ze naturel en geloofwaardig, dat heet acteren op hoog niveau. Goede film, maar niet eentje die je je over een aantal jaren nog kun herinneren.

Matig drama over een gaandeweg disfunctioneel gezin. De film focust op de enige zoon, waardoor de gebeurtenissen om hem min of meer uit de lucht komen vallen. Vanuit het niets meldt zijn vader zich bij de brandweer voor een job ver van huis. Eveneens vanuit het niets heeft zijn moeder van de ene op de andere dag een relatie met een veel oudere man. Wat meer diepgang en/of context zou welkom zijn geweest.

Gelukkig zorgt het acteerwerk voor enige compensatie, zodat de film naar mijn smaak nog net een voldoende scoort maar het houdt allemaal niet over. Mulligan en Gyllenhaal hebben in het verleden wel beter werk afgeleverd.

Lekker kabbelend en ingetogen drama. Soms misschien wel wat al te veel kabbelend om eerlijk te zijn, en als je voor een verhaal komt kun je deze misschien beter overslaan, maar dan mis je wel een paar uitstekende acteerprestaties. Mulligans spel is ongelofelijk en eigenlijk al een reden op zichzelf om de film te zien. Krankzinnig dat ze volkomen wordt genegeerd voor de prijzen.

Dano toont een hoop vertrouwen in Oxenbould, die de hele film eigenlijk niet veel meer doet dan staren en verbaast of geschokt kijken. En dat vertrouwen blijkt gewoon gerechtvaardigd. Mooie subtiele rol. Gyllenhaal en Mulligan leken mij wat te jong om zijn ouders te spelen, maar dat vergeet je direct. 3.5*.

Wildlife

Knap regiedebuut van Paul Dano. Hij heeft gekozen voor een onvervalst familiedrama, en het script dat hij samen met Zoe Kazan heeft geschreven zit knap in elkaar. Geen grootse gebaren of emotionele uitbarstingen, maar een intiem en ingetogen verhaal over een familie dat steeds verder uit elkaar valt. Met zoon Joe als protagonist, en acteur Oxenbould zorgt er zonder al te veel woorden voor dat je meeleeft met Joe. Mulligan en Gyllenhaal zijn perfect gecast als ouders, en kijk tijdens de laatste scene vooral naar het gezicht van Mulligan. Briljant acteerwerk. De schitterende beelden van het landschap van Montana maakt het allemaal af.

Middelmatig filmpje.

Het had toch allemaal maar zeer weinig om het lijf, simpel verhaal. Hem gaat (effe) weg en zij mee nen andere en dat is het en daarmee weet je alles en dat trekken ze dan 100 min lang, alleen door de acteurs die hun rol goed speelden en wel goed acteerden ben ik blijven kijken.

Den Joe: ik weet zelf hoe het is, ben gelukkig wel niet getrouwd en heb geen kinderen maar wel goeie 2 keer bedrogen geweest.

Goed geacteerde relatie drama waarin slechte communicatie en overspel centraal staan. Best ongemakkelijke scenes soms als ook de zoon des huizes hier letterlijk in meegesleept wordt.Jammer van het abrupte en onbevredigende einde. Half puntje aftrek. 3*

Langdradig en redelijk saai is dit gezinsdrama.