Wildlife (2018)

Er zijn twee momenten in Wildlife waarop de wereld van de zestienjarige Joe Brinson (debutant Ed Oxenbould) voor zijn ogen uiteenvalt. Beide keren fixeert de camera zich op de geschokte blik van de jonge filmkijker: net als in de roman van Richard Ford (1990) is het Joe die beseft, vertelt en ziet. Aan het einde van de film zal hij degene zijn die het verhaal van zijn ouders in een enkel beeld weet te vangen.

Dat verhaal begint nog met een nieuw begin. Great Falls, Montana is het volgende thuis voor Joe en zijn ouders. Jerry (Jake Gyllenhaal) assisteert op de plaatselijke golfbaan en probeert rond te komen van zijn ijverige en klantvriendelijke houding. Vrij direct blijkt al dat zijn nukkige baas daar geen enkele boodschap aan heeft. Als het aan hem ligt blijven zijn werknemers radars in de machine, muntstukken in plaats van mensen. De eerste geschokte blik van Joe kunnen we al op dit moment situeren: DoP Diego García (onder meer Neon Bull, Cemetery of Splendor en de nieuwe film van Carlos Reygadas) omlijst het gezicht van de zoon wanneer hij zich realiseert waarvoor zijn vader wordt weggeroepen. Dit is de eerste gewaarwording. Kapitaal eist ontmenselijking en zelfvernedering.

verder lezen

Een prima maar weinig briljant filmpje met een interessante premisse – een ambitieuze en dus gefrustreerde echtgenote in 1960 blaast haar huwelijk op – en een wat trage maar effectieve opbouw naar een climax, welke climax echter ook helaas weer een anticlimax is omdat het met een sisser afloopt. Ik ervoer de film een beetje als een mix van Revolutionary Road (2008) - MovieMeter.nl (huwelijksdrama in de jaren ’50 op basis van geen genoegen willen nemen met een burgerlijk bestaan) en Brothers (2009) - MovieMeter.nl (waarin Gyllenhaal ook al het gezin tijdelijk verlaat en bij terugkeer geconfronteerd wordt met een andere man in het leven van zijn vrouw).

Wildlife is het debuut van Paul Dano. Ik was echt wel benieuwd hoe deze opmerkelijke acteur uit onder meer Little Miss Sunshine en There will be blood het er zou van af brengen. Met Wildlife bracht hij een sober drama waarbij de huwelijkscrisis van een gezin wordt gevolgd. Wat me vooral opviel waren de erg sterke camerastandpunten waarbij intense close-ups werden afgewisseld met mooie shots en stilistische beelden van Montana. De regie en cinematografie is zonder spectaculair te zijn veelbelovend!

Het verhaal zelf is ook boeiend, maar zakt voorbij halfweg toch wat in. Het geheel voelt op den duur langdradig aan. Het zijn dan ook de acteerprestaties van de drie hoofdacteurs die de film meer dan overeind houden. Voor Gyllenhaal overigens een geknipte rol waarbij hij een serieuze innemende rol kan vertolken. Maar ook Mulligan is top met haar afwisselde zorgzame en impulsieve wraakzuchtige rol. De sfeer van de jaren 60 wordt goed weergegeven en de patriarchale structuur is duidelijk aanwezig. De man staan centraal binnen het gezin en zijn houding wordt amper in vraag gesteld, althans tot wanneer Jerry besluit erop uit te trekken om vuurhaarden te gaan blussen in de bergen. Trouwens, indrukwekkende geluiden, die bosbranden!

Prachtig geschoten dramafilm met prima acteurs waar de intensiteit van afdruipt. Geen slaande ruzies of zware woordewisselingen in deze crisisfilm. In de plaats daarvan wordt gezocht naar Joe’s gezicht waarbij allerlei emoties op af te lezen vallen. Alleen jammer dat het verhaal - zonder slecht te zijn - net dezelfde lijn niet aanhoudt. Maar de trigger is alvast aanwezig om Dano in de toekomst verder in de gaten te houden.

Veelbelovend regiedebuut van Paul Dano, van wie ik vermoed dat hij ons het komende decennium nog eens écht gaat verrassen. In Wildlife staat de 14-jarige Joe (Ed Oxenbould) centraal, door wiens ogen de kijker getuige is van het uiteenvallen van het huwelijk van zijn ouders.

Hoewel de plot niet al te veel om het lijf heeft, is de uitwerking nooit saai. Dat is met name te danken aan de voortreffelijke acteerprestaties van de gehele cast. Een bijzondere vermelding daarbij voor de debuterende Ed Oxenbould, die Joe geloofwaardig neerzet als een wat dromerige, introverte puber die in een korte tijd geconfronteerd wordt met een aantal heftige gebeurtenissen en gedwongen wordt om al jong volwassen te worden. Ook Carey Mulligan verdient alle eer die haar toekomt: emotioneel klem zitten was dit jaar zelden eerder zo treffend in beeld gebracht. Paul Dano imponeert bij tijd en wijle met lang aangehouden, observerende scenes en prachtige close-ups. Credits ook, tot slot, voor het eindshot.

Op het eerste gezicht lijken Jerry [Jake Gyllenhaal] en Jeanette Brinson [Carey Mulligan] gelukkig getrouwd en heeft hun 14-jarige zoon Joe [Ed Oxenbould] niets te klagen. Maar wanneer Jerry zijn baantje bij de plaatselijke golfclub verliest en zijn trots hem er van weerhoudt om ander werk te accepteren komt het huwelijk onder grote druk te staan, zeker wanneer Jerry zich zonder overleg aanmeldt bij de vrijwillige brandweer om een grote bosbrand te bestrijden. Dat werk levert vrijwel geen inkomen op, bovendien zal Jerry lange tijd van huis zijn. Niet alleen moet Joe met lede ogen de afbrokkeling van het huwelijk van zijn ouders toezien, hij wordt ook een pion in het steekspel tussen beide ouders.
De trailer roemt het werk van Mulligan van Gyllenhaal, maar hoewel zij prima werk afleveren is Oxenbould de absolute ster van dit familiedrama, daarbij geholpen door de indrukwekkende regie van Paul Dano. Joes lichaamstaal geeft op subtiele, maar effectieve wijze gestalte aan wat hij denkt en voelt, terwijl hij zich vaak gedwongen voelt om het tegenovergestelde te zeggen. Dano maakt regelmatig verrassende, maar intelligente keuzes in zijn shotselectie, onder anderen wanneer Joe op het punt staat een bus in te stappen. Het enige minpunt is dat Jeanettes keuze om een affaire aan te gaan met een veel oudere (en bepaald niet aantrekkelijke) weduwnaar niet geloofwaardig is.

Wist vooraf vrij weinig van de film behalve wie er meededen. En erg genoten van de film. Mooi geschoten, mooi verhaal en vooral geweldig geacteerd door Mulligan en Gyllenhaal, maar ook door die jongen. Zeer overtuigend.

4*

Het ziet er mooi uit, mooi kleurgebruik en echt een jaren zestig sfeer. Goed acteerwerk en een verhaal waar ik niet gelijk in zat, maar hoe langer ik keek, hoe beter het werd. Vooral de tweede helft had mijn interesse. De film ging voor mijn gevoel vlot voorbij. Zeker de moeite waard. Een ruime 3,5*.

Oef.

Wat een teleurstelling eigenlijk. Dano is toch iemand die vaak originele en unieke filmpjes uitkiest., net zoals Kazan trouwens, die heeft meegeschreven aan deze film. Maar hij is ook een acteur natuurlijk, en daar gaat deze film aan ten onder.

Niet dat er slecht geacteerd wordt, Gyllenhaal, Mulligan en Oxenbould zijn allen oké, maar het is wel zo'n film die gebouwd is voor de acteurs. Dano vergeet eigenlijk gewoon cinema te maken en wil enkele acteurs in de bloemetjes zetten, maar verzandt zo wel in een ongeïnspireerd niemendalletje.

Zelden een film gezien die zo egaal gewoontjes is. Er is niks slecht, maar er zit ook geen enkel piekje in. Het drama is textbook, acteurs doen hun ding, visueel is het bekend terrein en ook de soundtrack wil vooral niet teveel opvallen. Zo ontbreekt het de film aan enige emotie, waarmee het als drama gewoon tekortschiet.

Zo'n film die op elk moment, in elke scene een 3* zou verdienen en daarvoor nog een halfje aftrek krijgt. Liever een film met enkele échte hoogtepunten en een hoop dieptepunten dan dit soort doordeweeks geneuzel. Slecht is het uiteindelijk niet, wel erg flauw en ongeïnspireerd.

2.5*

Saai

Weinig wilds aan dit leven. Deed mij een beetje denken aan hipsters die zich kleden op een jaren 50tig manier. Paul Dano en Zoe Kazan lijken mij wel dat soort types. Het is vrij ongeloofwaardig deze setting en thema hun zo naar het hart gaat. Wat rest is at best een oefening niet te falen. Want het doet niet veel meer dan dat. Neem dat shot wanneer Joe het ziet sneeuwen. Werkelijk alle kijkers snappen dat hij nu weet dat zijn vader terug naar huis komt. Maar wij moeten eerst doen geloven dat hij in de bus stapt waarna de camera super loom pant naar dat we hem zien rennen. No shit sherlock. Maar verder kan je de film niet betrappen op teveel hele slechte dingen, toch zie ik liever een mislukte poging dan zo een middelmatige.

Sowieso irriteer ik mij altijd aan dit soort drama's. Het is zo nietszeggend dat je er wat flauw van wordt. Joe, you mother is a whore! Ging geregeld door mijn hoofd. Die gedachte bleek achteraf niet 100 procent waar maar het geeft een beetje aan waar mijn gedachtes heen gingen. Naar humor, wat deze film nevernooit heeft.

En Jake Gyllenhaal godverdomme kies eens een goed script. Al dat talent verloren aan middelmatige films!

2 sterren.

Wildlife is een trage en vooral deprimerende film waarbij je haast twee uur zit te kijken hoe een huwelijk uiteenvalt in een nietszeggend plaatsje ergens in de jaren zestig. Wat wel positief valt te benoemen is het acteerwerk. Ed Oxenbould is veelbelovend en Carey Mulligan is een genot om naar te kijken.

Had gemakkelijk een saaie, nietszeggende film kunnen zijn maar door de bundeling van talent toch een zeer geslaagde 104 minuten. Dano, als acteur iemand die eigengereide keuzes durfde te maken, geeft door zijn intelligente regie dit te alledaagse verhaal wel wat meerwaarde. Bij het volgende project wel wat meer durf om de bestaande conventies te doorbreken, nu voel je als het ware dat er nog meer inzat dan het bovengemiddelde eindresultaat. Een eigen handtekening met nog meer brutaliteit ware nog beter geweest, vermoed ik. Hulde voor de acteurs, vooral Mulligan is goed als de vrouw des huizes. De onsympathieke ontwikkeling die haar personage doormaakt speelt ze naturel en geloofwaardig, dat heet acteren op hoog niveau. Goede film, maar niet eentje die je je over een aantal jaren nog kun herinneren.

Matig drama over een gaandeweg disfunctioneel gezin. De film focust op de enige zoon, waardoor de gebeurtenissen om hem min of meer uit de lucht komen vallen. Vanuit het niets meldt zijn vader zich bij de brandweer voor een job ver van huis. Eveneens vanuit het niets heeft zijn moeder van de ene op de andere dag een relatie met een veel oudere man. Wat meer diepgang en/of context zou welkom zijn geweest.

Gelukkig zorgt het acteerwerk voor enige compensatie, zodat de film naar mijn smaak nog net een voldoende scoort maar het houdt allemaal niet over. Mulligan en Gyllenhaal hebben in het verleden wel beter werk afgeleverd.

Wildlife

Knap regiedebuut van Paul Dano. Hij heeft gekozen voor een onvervalst familiedrama, en het script dat hij samen met Zoe Kazan heeft geschreven zit knap in elkaar. Geen grootse gebaren of emotionele uitbarstingen, maar een intiem en ingetogen verhaal over een familie dat steeds verder uit elkaar valt. Met zoon Joe als protagonist, en acteur Oxenbould zorgt er zonder al te veel woorden voor dat je meeleeft met Joe. Mulligan en Gyllenhaal zijn perfect gecast als ouders, en kijk tijdens de laatste scene vooral naar het gezicht van Mulligan. Briljant acteerwerk. De schitterende beelden van het landschap van Montana maakt het allemaal af.

Oeh, Paul Dano en Zoe Kazan. Leuk dat ze samenwerken, en de films die ze doen en uitkiezen vind ik meestal wel bijzonder of leuk.

Deze moest ik dus zien. Helaas had ik van deze twee wel iets specialers verwacht. Ik heb dit thema ook al redelijk vaak gezien, ook als setting in de 50's of 60's. Dat soort films is meestal best prima te kijken, zo ook deze, maar heel veel nieuws of echt boeiends vond ik het niet brengen. Op zich is het wel aardig dat we dingen vooral zien vanuit de ogen van Joe, maar dat voegt ook weer niet bijzonder veel toe omdat hij een toeschouwer is net als wijzelf en daarbij ook een redelijk suf personage (zelden een puber gezien die zo braaf is).

Daarnaast vraag ik me sterk af waarom Jake Gyllenhaal gecast is. Ik vind hem niet geloofwaardig als vader in een film als dit. Een wat meer 'bland' persoon had hier toch een stuk beter gepast.

De stijl is verzorgd, het camerawerk valt soms op in positieve zin en de setting is aardig, maar ook een film die me zeker niet lang zal bijblijven.

3*

Aardige film waarin een gezin uit elkaar valt als de vader voor lange tijd vertrekt vanwege een baan. De film speelt zich af in 1960 en is in die hoedanigheid ook prima aangekleed. Een wat sober coming-of-age verhaal dat op sommige momenten wel wat inzakt. Wel uitstekend acteerwerk van de gehele cast (vooral Carey Mulligan weet het beste uit haar rol te halen).

Helaas moet ik het hiermee eens zijn. Heb Gyllenhaal erg hoog zitten, maar zelfs hij kan deze langdradige film niet redden. Hij zal deze rol geaccepteerd hebben omdat hij goed bevriend is met Paul Dano en met Carey Mulligan, maar ik kan me niet voorstellen dat de rol van Jerry een uitdaging voor hem was.

Ook Mulligan, die veruit de meest interessante rol had, kon me maar niet overtuigen. Jammer.

Gelukkig kreeg de jonge Ed Oxenbould wél de kans te doen wat hij moest doen: onze sympathie opwekken als de timide Joe, die het huwelijk van zijn ouders voor zijn ogen uiteen ziet vallen.

Niet echt slecht, maar wel een wat deprimerend geheel met een onbevredigend einde. Over het algemeen heb ik het gevoel dat er veel meer in deze film had gezeten. Zonde.

Fijne film van Dano.

Duidelijk geen film van de grote gebaren of schokkende gebeurtenissen maar eentje die de tijd neemt om een kleinschalig maar genuanceerd en gelaagd familiedrama uiteen te zetten. Centraal staat de 14-jarige Joe, die langzaam het burgerlijke maar ogenschijnlijk liefdevolle huwelijk van zijn ouders ziet afbrokkelen. De politieke parabel die tbouwh hierin leest is vernuftig gevonden en ik denk dat de kracht van de film is dat die laag er wel inzit maar tevens op een veel kleinere, persoonlijkere manier beleefd kan worden als een coming of age.

Joe Brinson is een zachtaardige jongen die, naarmate de verstandhouding tussen zijn ouders steeds meer scheurtjes begint te vertonen, genoodzaakt wordt om steeds meer voor zichzelf te denken en op te komen. Door zijn ouders in toenemende mate als volwassen buitenstaander toegesproken of betrokken (let op de manier hoe hij door beiden op bevreemdende manier met voor- en achternaam geïntroduceerd wordt), zien we het kantelende beeld van zowel zijn moeder als vader op zijn expressie plaatsvinden. Veel credits gaan uit naar het subtiele acteerwerk van Oxenbould en de al even bescheiden maar zo doordachte cinematografie en acteursregie van Dano.

Mulligan speelt fantastisch als de - tegen het onuitstaanbare aan - labiele moeder, die haar onbegrip jegens Jerry (Gyllenhaal) steeds meer in haat en aversie omzet, en uiteindelijk haar heil zoekt bij de welvarende, manipulatieve Miller. Gyllenhaal speelt zijn rol bescheiden en warm, al is het vreemd om iemand met zijn allure in een rol met zo weinig screentime te zien. Mulligan is uitmuntend; ze kleedt haar onmacht en wanhoop aan met een soort resolute veerkracht, even geveinsd als onberekenbaar. Door haar toenemende egoïsme en de onkunde haar minachting voor Jerry af te schermen voor haar kwetsbare zoon, leef je steeds meer mee met de kleine Joe.

Je hoopt dat Joe op een gegeven moment zijn zachtaardigheid laat vallen en zijn moeder confronteert met haar onverantwoordelijke gedrag, haar een uitbrander geeft of anderszins de moed bijeensprokkelt zich tegen haar af te zetten. Hoe krachtig is dan de eindscene, in al zijn onschuld en subtiliteit blijft het trouw aan het personage van de goedaardige Joe, die de hernieuwde rust en vrede tussen zijn ouders wil vastleggen, hoe liefdeloos hun onderlinge relatie inmiddels ook moge zijn geworden. Vader en moeder mogen trots zijn dat hun liefdevolle opvoeding die we in de beginscenes nog voelden, zijn vruchten afgeworpen heeft voordat hun huwelijk in verval raakte.

Nogmaals, de kleinschaligheid kan ervoor zorgen dat deze film na verloop van tijd de vergetelheid in raakt, maar de verfijning in aandacht maakt Wildlife op een subtiele manier een krachtig drama dat zeker de moeite waard genoemd kan worden. Net te weinig voor 4* maar een dikke 3,5* is meer dan verdiend.

Mooie film over de psychologische weerslag bij een prille tiener wanneer hij de relatiebreuk tussen zijn ouders vaststelt.

Verbijstering, ongeloof en pijn zijn Joe's deel als zijn ideale wereld met vader en moeder als zijn idolen, zijn onkreukbaren, uiteen spat en hoe het warme nest waarin hij zich koesterde er niet meer is.

Een pakkende vertolking van Ed Oxenbould.

Een verhaal van elke dag, maar teder en cru voorgeschoteld.

Ontroerende eindscène.

Dit is echt zo'n film waarvan je denkt: doe eens niet. Het is saaier dan kijken hoe er haren uit je grote teen groeien. Dat hoeft niet heel erg te zijn, wanneer een film ruimte biedt aan groots acteertalent.

Maar dat zie ik hier ook niet.

Gyllenhaal op autopilot, Oxenbould met een continue "huh" blik in zijn ogen en Carey Mulligan die een ongeloofwaardige romance begint met de meest onappetijtelijke kerel die ik ooit op mijn plasma TV heb gezien.

En waarom? Manlief was weg. Een jaar? Nee. Een half jaar? Neen. Een week. Een week, en het onuitstaanbare personage van Carey Mulligan had al zo'n jeuk aan haar foef dat ze met zo'n pafferige poepzak de koffer in duikt - met alle gevolgen van dien.

Ja sorry maar als ik me niet kan inleven, dan houdt het voor mij al snel op.

1,5 ster

Deze film voelt niet zo lekker aan. Ik snap het concept van een heel saai, rustig stadje. Waar de mensen weinig te doen hebben. Zoonlief is niet echt populair, ouders zijn ook middenstanders. En er is gewoon weinig te beleven. Vader gaat voor zijn werk een tijdje weg en moeder en kind zitten een beetje thuis voor zich uit te staren. Dan komt er wat actie doordat moeder vreemd gaat. Zoon vindt het maar niks, maar durft niet echt iets te zeggen en pa komt dan weer thuis. Het is allemaal niet echt slecht, maar het is ook niet echt goed. Eén keer en nooit meer ga ik deze film kijken.

Onderhoudend.

Keurig gemaakt drama. In z'n geheel valt er weinig aan te merken op deze film. Paul Dano kan kennelijk ook regisseren. De film ziet er mooi uit - de setting komt geweldig tot uiting. Maar Dano geeft ook veel ruimte aan zijn acteurs. Die maken daar handig gebruik van, want die acteren echt goed - over de ganse lijn, al zijn het niet de meest sympathieke personages die ze neerzetten. De mij onbekende Ed Oxenbould's personage staat centraal en hoewel het meeste lawaai van de personages rondom hem komt, doet hij geen moment onder voor Carey Mulligan en Jake Gyllenhaal.

3

Best aparte, kleinschalige, en literaire film. Wist op voorhand niet dat dit gebaseerd is op een roman, maar daar kan ik mij van alles bij voorstellen.

Waar de film enerzijds rustig voort gaat, worden aan de andere kant de zaken er wat dik bovenop gelegd. Persoonlijk vond ik die combinatie prima werken, maar daar moet je wel een beetje open voor staan.

Daarnaast blinkt de gehele cast uit, waarbij de jonge Oxenbould misschien wel de meeste indruk maakt.

Film over een jongen van 15 die probeert om zijn "wilde" ouders bij elkaar te houden en in toom te houden. Een mooie intieme film over een lieve jongen in een moeilijke situatie. De film bouwt mooi op. Er wordt knap geacteerd en ook de jaren zestig setting en het kleurgebruik zijn mooi verzorgd. Goede film. Ook het einde is niet cliché maar wel heel passend voor de film.

Subtiel uitgewerkt, mooi geobserveerd familiedrama, uitstekend gespeeld en geregisseerd. Paul Dano was blijkbaar fan van het gelijknamige boek van Richard Ford en heeft daar, samen met zijn schrijfpartner Zoe Kazan, een fraai script van weten te maken. Als debuterend regisseur maakt Dano ook de nodige indruk. De sobere maar tegelijkertijd visueel aantrekkelijke stijl die hij hanteert past perfect bij het melancholische, treurige onderwerp van de film.