Meningen

Wonderschoon!

Zelden heb ik animaties van dit niveau gezien! Haarscherpe details, realistische lichteffecten en een myriade aan prachtige shots. Het is moeilijk om een andere anime te noemen die dit niveau benadert. De enige die me te binnen schiet is GitS2: Innocence. Werkelijk waar een uitzonderlijke prestatie!

Vooraf was ik een beetje huiverig voor de zoetsappigheid van deze film. Uitgaande van de korte samenvatting hier op de site, had dit wel eens uit kunnen draaien op een poeslieve, romantische anime, waar normaal gesproken alleen 12-jarige meisjes van kunnen genieten.

Maar dit alles viel reuze mee. Op wat iets te theatrale dialogen na, bevatte de romantiek in deze film een alledaags realisme wat eerder intrigerend was dan zoetsappig.

Jammer dat de totale speelduur van de drie segmenten maar een uur is, want ik had nog veel langer kunnen genieten van dit kleurrijke spektakel!

4.5*

Vroeger stond deze film redelijk hoog in aanzien bij mij. Ik kan me niet goed meer herinneren wanneer ik hem voor het laatst gezien heb, maar ik schat dat het alweer een jaartje of 8 geleden is. Er is veel veranderd in die tijd...

Laatst heb ik Pandorum gezien en de algehele sfeer van die film deed me terugdenken aan Event Horizon. En alhoewel eerstgenoemde duidelijk superieur is aan deze film, overlappen ze elkaar toch op vele fronten. Paranoïde horror in de uitgestrektheid van de ruimte. Geen aliens of mutanten deze keer, maar kwaadaardige, interdimensionale krachten die carpaccio willen maken van de bemanning.

Decors en vormgeving mogen er absoluut zijn, lekker duister en sfeervol. Af en toe wat slechte CGI mag voor mij de pret ook niet drukken. Het is het acteerwerk dat hier en daar wat te wensen overlaat (met uitzondering van Sean Pertwee) en de iets wat opvallende door Aliens geïnspireerde personages en dialogen. Ik wil niet zeggen dat ik dit in Aliens slecht vind, maar in Event Horizon komt het te geforceerd op me over.

Het horrorgehalte en de schrikmomenten vond ik vroeger best goed, deze keer hadden ze bijna geen uitwerking op mij. Misschien te voorspelbaar en vaak iets te doorsnee.

Achteraf gezien toch wel jammer. Event Horizon is geen belabberde film, maar er had meer in kunnen zitten.

Een punt van kritiek wat ik vaak geuit zie worden tegenover anime als genre is dat het kinderachtige Oosterse tekenfilms zijn, bedoeld voor cosplay-dragende schoolmeisjes en puisterige pubers zonder vrienden. Misschien dat dit terecht is als het aankomt op het gros van het anime aanbod, maar graaf dieper en je zal beloond worden. Met als absolute hoofdprijs dit kunstwerk.

De eerste keer dat ik Jin-Roh bekeek is al weer een jaar of 2 geleden bij een vriend thuis met wat biertjes erbij. Misschien dat het door de alcohol kwam, of misschien toch door de vele plotwendingen die deze film kent, maar na afloop was het hele verhaal me totaal ontschoten.

Ik was onder de indruk, dat was een ding dat vast stond, maar de impact die de film zou hebben toen ik hem een jaar later bekeek, was er niet.

De tweede kijkbeurt had een compleet andere uitwerking. Nadat de credits voorbij waren voelde ik me gewoon licht in m'n hoofd. Ik was high. Zelden had een film, laat staan een tekenfilm, dit effect op me gehad. Jin-Roh was ondanks alle eerder genoemde kritiek de meest volwassen film die ik ooit gezien had. De enige anime die ooit qua impact in de buurt kwam was Ghost in the Shell.

Alles klopt gewoon aan Jin-Roh. De emotionele diepgang van de personages, de sombere, maar toch o zo gedetailleerde animaties, het coole design van de Kerberos eenheden en vooral het instarten op de juiste momenten van de betoverende, maar soms erg deprimerende soundtrack.

Ben op zich wel benieuwd wat er van Jin-Roh terecht was gekomen als Mamoru Oshii hem zelf geregisseerd had, ook al had de film denk ik ondanks Oshii's kunde niet beter kunnen zijn.

Als ik Jin-Roh weer een keer gekeken heb, zal ik opnieuw een stukje tekst plaatsen. In ieder geval 5.0* voor deze pure kunst.

Ja, ja, dit is toch wel aanleiding voor mij om meer aandacht te gaan schenken aan Scandinavische cinema. Grauw, troosteloos, uitzichtloos en deprimerend. Thema's die mij altijd aanspreken als het op films aan komt.

Aan sfeer in ieder geval geen tekort. Komt daar ook nog eens bij dat het acteerwerk van gelijkmatig indrukwekkend niveau is. Skarsgård laat hier wederom zien dat acteren bij hem in het bloed zit. Hij is daarbij ook de enige naam uit de cast die ik al eens eerder in een film heb mogen aanschouwen, maar ook de onbekende namen leveren hier een sterk staaltje acteerwerk af. Vooral Trond Nilssen als barakleider C-1 had zeer sterke momenten. (De breakdown als ze met z'n drieën opgesloten zitten in de isolatiecel was erg indrukwekkend)

Speciale vermelding nog voor de soundtrack. Werkelijk wonderschone muziek. Op youtube al vaak opgezocht en van genoten.

Ik weet niet of het verhaaltechnisch 100% trouw is gebleven aan de werkelijke gebeurtenissen op het eiland in 1915, maar dat mag voor mij de pret zeker niet drukken. Sowieso 4 sterren en net als Lennert denk ik dat hier nog wel groei in zit.

De tweede film van Koreeda die ik heb mogen aanschouwen. Een stuk lichtvoetiger dan Maboroshi no Hikari, maar toch boordevol met serieuze thema's, zoals eenzaamheid, verlies, zingeving en leven en dood.

Audiovisueel was het allemaal zeer indrukwekkend. Prachtige shots, waar altijd wat bijzonders in te ontdekken was, doordrenkt in een zweverig, maar toch zeer zuiver sfeertje. Een beetje zoals wanneer 's winters de zon net opkomt, waardoor alles er haarscherp uitziet, maar toch dromerig en surrealistisch aanvoelt. De bijgeleverde soundtrack sloot hier overigens perfect op aan. Rustige, sfeervolle muziek, geen enkel moment storend en altijd zeer passend bij de inhoud van deze film.

Acteerwerk was uitstekend, met name dat van Du-na Bae en Itsuji Itao. Vooral Du-na Bae's mimiek en haar manier van bewegen als opblaaspop waren zeer overtuigend. Voor de rest waren er veel bijrolletjes, die verhaaltechnisch los stonden van de hoofdpersonen, maar toch een symbolische toevoeging waren aan de onderwerpen van deze film.

In mijn ogen niet beter dan Maboroshi no Hikari, maar Air Doll zit zo vol met kleine details, bijzonder camerawerk en interessant uitgewerkte thema's, dat ik me geen moment verveeld heb. 4.0*

Er is inmiddels alweer bijna een jaar verstreken sinds de eerste keer dat ik Maborosi zag. In die periode heb ik er vaak aan gedacht om hem nog eens te kijken, maar ik heb daar bewust mee gewacht, zodat ik als het ware weer met een ''verse'' blik deze film kon aanschouwen. En wederom was het een bijzondere ervaring!

Het is moeilijk om nu precies te beschrijven wat Maborosi zo speciaal maakt voor mij. Komt het door de minimalistische opzet die me op bijzondere wijze betoverd en 2 uur lang laat zwijgen? Is het het inleven in Yumiko, zoekend naar wat er zich afspeelt achter haar stilte? Of misschien toch de sereniteit die deze film uitstraalt en in mij opwekt? Laten we het er maar op houden dat het een combinatie is van deze drie en talloze andere factoren.

Achteraf kan ik nu concluderen dat Maborosi tot één van m'n favoriete films behoort. Nummer 1 positie? Daar ben ik nog niet over uit. Maar het zou zomaar eens kunnen.

Toch net iets braver dan Wicked City (geen verkrachtingen), maar daarom niet minder leuk. Ik zag bij andere recensies dat er meer mensen waren bij wie het blauw en rood contrast was opgevallen. Ik weet niet of dit een bewuste keuze van Kawajiri geweest is, maar het geeft de film in ieder geval een heel andere sfeer dan Wicked City.

Voor de rest valt er niet veel aan te merken op Demon City Shinjuku. Ja, de animaties ogen wat gedateerd, maar is dat vreemd voor een anime uit 1988? Het monsterdesign stond in ieder geval zijn mannetje en ook al kende de soundtrack geen echte uitblinkers, volstond het allemaal prima voor dit type anime.

3.5*

Best wel een bijzonder stukje cinema. Waar meeste films de intentie hebben een boodschap over te willen dragen, gaat het bij Megane om het ervaren van de film zelf. Na afloop is er niet veel om over te discussiëren, want er gebeurt daarvoor gewoon te weinig. Je bevindt je gedurende ca. 2 uur in een zone waar er voor de rest niets toe doet. Het gaat om het hier en nu en wat er zich daarbuiten afspeelt is irrelevant. Even wat gas terugnemen en lekker genieten.

Alles voelt lekker natuurlijk aan. Acteurs en actrices lijken ongehinderd hun ding te kunnen doen. Camerawerk is wel wat braafjes, maar voelt tegelijkertijd wel fris en verfijnd aan.

Misschien is dit niet een film die je in aanwezigheid van anderen moet kijken. Gisteren alleen gekeken, languit op de bank en dat beviel me prima. Ik denk dat gezelschap om je heen afbreuk doet aan de ervaring en daar is Megane misschien iets te fragiel voor.

Gisteravond deze film maar eens opgezet, omdat ik dacht dat er in de tussentijd wel een jaartje of 3 verstreken was sinds de laatste keer dat ik hem zag...

Achteraf bleek het vorig jaar april te zijn geweest

Doet er op zich niet toe, want de films van meneer Kim bevallen me tot nu toe altijd goed, dus een keertje extra kijken is geen probleem.

Bad Guy is een film die de kenmerkende Ki-duk Kim formule hanteert. Je zou verwachten dat dit na verloop van tijd gaat vervelen, maar voor mij blijft het werken. Zijn zwijgende, getergde personages blijven intrigerend, de beweegredenen achter de vaak bizarre handelingen zijn altijd een verassing en de haat/liefde verhoudingen gaan mij ook nog niet tegen staan.

Jae-hyeon Jo levert hier een goede acteerprestatie af als harde en (letterlijk) onverwoestbare pooier. Toch wel opvallend dat hij een terugkerend gezicht is in een paar van Kim's films, een regisseur die er niet bekend om staat acteurs te hergebruiken.

Het is voor mij echter Won Seo die hier de show steelt als fragiele, maar toch temperamentvolle prostituee. Nog een terugkerend gezicht, aangezien deze actrice een klein rolletje had in Seom (wederom als prostituee).

Toch ben ik niet honderd procent tevreden over Bad Guy. Het camerawerk was af en toe een beetje slordig en onder de maat. Van Kim ben ik beter gewend. Ik weet het, Bad Guy is één van zijn eerdere films, dus misschien had hij wat meer tijd nodig om dit te perfectioneren, maar bij Seom was het in mijn ogen wel in orde en die film is toch echt ouder.

Ki-duk Kim wijkt met deze film een klein beetje af van zijn gebruikelijke stijl. Bad Guy is directer en toegankelijker, maar daardoor niet slechter dan wat ik normaal gesproken van Kim gewend ben. 4 sterren.

Perfect Blue is toch wel even andere koek als het enige wat je gezien hebt van Satoshi Kon Paprika is. Paprika had hier en daar wel zijn duistere momenten, maar die vallen volledig in het niet bij het wanhopige en paranoïde karakter van deze anime. Kon hield ervan om in zijn films werkelijkheden te laten vervagen en ook al was dat bij Perfect Blue zeker aan de orde, wist hij het geheel toch overzichtelijk te houden. Ik geef toe, deze film verdient meerdere kijkbeurten om het totaalbeeld te begrijpen, maar dat zou in mijn beleving geen straf moeten zijn.

Perfect Blue draait om Mima en de transformatie die zij ondergaat. Dat blijkt uiteindelijk de kracht te zijn van deze anime. Mima is gewoon een lief meisje, van wie je wilt dat alles goed gaat. (hoe triest ik het vond toen ze erachter kwam dat haar vissen waren overleden) Ze verdiende in ieder geval niet wat haar overkwam en dat geeft een film zoals deze wel een extra dimensie. Voor de rest is het samen smelten van op het eerste oog nutteloze scenes tot een kloppend geheel meesterlijk gedaan. Dromen, werkelijkheid, hallucinaties en illusies wisselen elkaar af om tenslotte plaats te maken voor een grote, alles onthullende ontknoping.

De soundtrack was erg sterk. De j-pop was niet aan te ontkomen, maar zelfs deze muziek vond ik nog niet eens zo storend als ik gedacht had. De rest van de soundtrack is eerder grauw en deprimerend, met als hoogtepunt de beklemmende muziek tijdens de achtervolgingsscenes.

Ook al heb ik nog niet alle films van Satoshi Kon gezien, denk ik wel dat dit zijn meest duistere werk is. Zo spijtig dat we nooit meer iets nieuws van hem zullen zien...

4.5*

Klein beetje een tegenvaller dit. Komt grotendeels ook wel door de de Engelse dub die ik gezien heb.

Animaties waren een beetje karig voor 1995, maar dat was wel te verwachten.

De gebruikelijke exploderende hoofden en de korte speelduur zorgden ervoor dat deze anime toch wel makkelijk uit te zitten was.

Een uitstapje naar Thaise cinema, dat overkomt me niet zo vaak. Naar mijn weten is het aanbod waarschijnlijk niet zo groot als dat van de Japanse of Zuid-Koreaanse film, maar mochten er meer uitblinkers bij zitten, zoals hier het geval is, is het waarschijnlijk noodzaak voor mij om toch beter te gaan zoeken.

Een subtiele film, die ondanks de serieuze inhoud bij vlagen toch zeer dromerig en surrealistisch aanvoelt. Niet zozeer vanwege de gebeurtenissen omtrent de hoofdpersonen, maar meer door de uitwerking van de visuele pracht. Niet uitbundig en kleurrijk, maar somber en dromerig.
Het zou oneerlijk zijn om dit volledig toe te schrijven aan het camerawerk, want de soundtrack is hierbij de perfecte ondersteuning. Zelden opvallend, wel constant onmisbaar.

En wat heb ik hier genoten van Asano. Ik weet het, dit is een serieuze film, maar hoe hij de rol van Kenji vertolkt, met zijn obsessieve karakter en sociale handicap, gewoon geweldig en vaak ook hilarisch. Bijvoorbeeld het ongemak dat hij uitstraalt op het moment dat Noi halfnaakt voor hem staat of wanneer ze een sigaret opsteekt waar dat eigenlijk verboden is.

Het halfgare Engels stoorde me overigens geen moment. Het was eerder vreemd geweest als Kenji en Noi een perfect woordje Engels hadden gesproken.

Voorlopig 4,5 ster. Kan alleen nog maar groei in zitten.

In de afgelopen jaren heb ik al aardig wat films van Kim Ki-Duk gezien en ik heb nog geen tegenvaller van deze man mogen meemaken. Soom is dan wel niet het meest indrukwekkende werk uit Ki-Duk's oeuvre, maar als je te maken heb met een regisseur van zijn kaliber wil dat absoluut niet zeggen dat we hier met een slechte film te maken hebben.

De formule die hier gebruikt wordt is verre van nieuw. Degenen die The Isle, Bad Guy of 3-Iron gezien hebben is weten wel waar ik over praat. Maar ondanks dat blijft de uitwerking er van altijd bijzonder op een manier zoals alleen Kim Ki-Duk dat kan. Al zijn films bevatten intrigerende personages die zowel teder en liefdevol zijn, maar anderzijds ook kil, emotieloos en hard.

Camerawerk is goed, misschien niet zo ambitieus als in Spring..., maar ik heb genoeg sterke shots kunnen ontdekken. Muzikaal gezien was Soom zeker wel bijzonder. Niet zozeer de muziek op de achtergrond, maar meer de stukken die gezongen werden door de vrouw aan het begin van elke seizoenswisseling. Tijdens deze scènes verscheen er elke keer een glimlach op mijn gezicht, wat ik niet had verwacht van een film met deze thematiek.

Toch had ik het gevoel dat er een stukje magie mistte aan deze film, wat ik wel bij andere films van Kim Ki-Duk had. Ik kan niet goed uit leggen hoe dat nou komt, maar dat was gewoon het gevoel dat bij mij opkwam na afloop. Neemt niet weg dat Soom van mij 3.5* krijgt, een cijfer waar nog wel een half puntje groei in kan zitten.

Puur toeval dat ik net begonnen ben met het lezen van mijn eerste Murakami. Ik was me er niet van bewust dat deze film gebaseerd is op een verhaal van deze schrijver, maar de thema's zijn inderdaad wel echt Murakami. De film is koud, eenzaam en droevig, maar tegelijkertijd ook leerzaam, oprecht en verdomd mooi.

Ichikawa levert hier een film af met goed doordacht camerawerk. Voeg daar de prachtige muziek aan toe en je hebt een indrukwekkende audiovisuele ervaring. Misschien was het hier en daar een beetje karig als het op kleurgebruik aankwam, maar gezien de onderwerpen in deze film was dat eigenlijk geen verassing. We hebben het hier niet over My Little Pony.

Veel mensen blijken kritiek te hebben op het gebruik van de voice-over. Ik ben er meestal ook geen voorstander van, maar hier werkte het perfect. De stem van de verteller had niet beter kunnen zijn en vooral het sporadische afwisselen van vertellersperspectief vond ik zeer geslaagd.

Voorlopig geef ik 4 sterren aan Tony Takitani, maar iets vertelt mij dat dit in de toekomst wel eens meer zou kunnen worden.

Lastig om te beoordelen. Aan de ene kant was er het gebrek aan overtuiging met betrekking tot het plot. Ik had het gevoel dat Xiaobai Tang vaak twijfelde over de richting die ze op wilde met het verhaal met als gevolg dat de film een beetje onsamenhangend op me overkwam.

Waarschijnlijk ook de reden waarom sommige elementen van het verhaal nogal onverwacht en redelijk willekeurig waren, zoals personages die zonder enige vorm van introductie verschijnenen en vervolgens nooit meer een seconde in beeld komen. Het was soms een beetje chaotisch.

Het camerawerk leed er ook onder. Ruwe overgangen in scènes en bibberige shots waren het resultaat. Niet dat dit gedurende de hele film het geval was, er zaten ook genoeg mooi geschoten stukken in, maar het niveau was te wisselvallig.

Ondanks al deze mankementen heb ik me geen moment verveeld. Geen enkele keer heb ik ook maar de drang gevoeld om te kijken hoeveel minuten ik nog te gaan had. Daarvoor intrigeerden de hoofdpersonen me genoeg om zonder tegenzin de volle anderhalf uur uit te zitten.

Zonder alle gebreken in het verhaal en op technisch gebied had ik hier makkelijk 4 of 4.5 ster voor kunnen geven. Nu blijft het steken op 3 sterren.

Als ik een decennium moet kiezen waaruit de beste anime komt dan ga ik toch voor de jaren 80. Ik geef toe, kwalitatief gezien is het vaak niet al te hoogstaand, maar om één of andere reden schuilt hier toch wel een beetje de charme ervan in.

Een goed voorbeeld hiervan is Yôjû Toshi. Veel occulte zaken, zoals demonen, clandestiene organisaties en parallelle dimensies gemixt met over the top geweld, een onnodig aantal verkrachtingen, soundtrack gevuld met low-budget synthesizers en een tekort aan alles behalve blauw in het kleurgebruik. Allemaal ingrediënten voor een een typische obscure jaren 80 horror-anime, die overigens absoluut niet faalt in zijn missie.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf. Denk aan Men in Black, maar dan met demonen i.p.v. buitenaardse wezens. Agenten van een geheime organisatie moeten bewerkstelligen dat het verdrag tussen de menselijke wereld en die van de demonen blijft bestaan, terwijl de demonen proberen dit omver te werpen. Dit alles mondt uit in geweld en verkrachtingen. Veel meer dan dat is het niet, maar daar maak ik me ook niet druk om. Het is simpel vermaak en het werkt.

Animatie is niet uitmuntend, maar dat was ook niet mogelijk geweest, aangezien deze film een minimaal budget had. Zoals al eerder vernoemd hadden de tekenaars geen moeite met het gebruik van blauw, wat de film toch wel een beetje zijn obscure karakter geeft. Het ontwerp van de demonen mag er trouwens zeker wel zijn. Unieke designs met als hoogtepunt toch wel de vrouw/spin met de vagina dentata.

Als deze anime je bevalt probeer dan ook eens Makaitoshi Shinjuku.

Nadat Dolls mij laatst zeer goed bevallen was, was ik blij toen een vriend van mij met Zatoichi op de proppen kwam. Ik wist dat ik die 2 films niet met elkaar kon vergelijken, maar ondanks de twee totaal verschillende genres kan ik wel stellen dat Kitano een regisseur is waar ik meer van moet gaan zien.

De film is doordrenkt met stijlvolle shots en ondanks de af en toe falende CGI (misschien wel een bewuste keuze?) is het geheel constant imponerend. Naast een geweldige regisseur is Kitano ook nog eens een goed acteur, want als Zatoichi stelde hij niet teleur. En natuurlijk Asano die altijd puik werk weet af te leveren.

Op muzikaal gebied viel er ook niets te klagen, met misschien die rare dansscène aan het einde als enige uitzondering. Iets wat de film wel een extra dimensie gaf waren die muzikale stukjes met die schoffelende werklui. Voegt niks toe aan het verhaal, maar gewoon leuk voor de afwisseling.

Nu maar op jacht naar een volgende Kitano.