Meningen

Om heel eerlijk te zijn vond ik het wat langzaam op gang komen, maar toch vond ik het ook wel weer goed hoe Leonidas zijn personage in de film gebracht werd. Helaas miste ik bij wat andere personages wel weer iets van een inleiding/introductie/uitdieping etc zoals bij Queen Gorgo, Theron en ook wel bij Xerxes.

Maar dat neemt niet weg dat ik vanaf het begin af aan helemaal in deze film zat en ik voortdurend overheerst werd door meeslepende, beklemmende en onheilspellende stemming. Wel viel me gelijk al vanaf het begin op dat het qua vertelling in 300 wel iets weg had van Braveheart. Maar dat was niet echt iets wat me stoorde.

Ook de associates met Gladiator en Return of the King vind ik erg meevallen, afgezien dan die scenes in die korenvelden wat erg neigde naar eerstgenoenmde (moet ik nog meer erover gaan schrijven?). Ik vond het verloop van 300 echt aangrijpend en de veldslagen steken echt zeer sterk in elkaar.

Geen subtiel gedoe maar zeer harde confrontaties, waarbij je in het begin echt versteld staat van de gelijkopgaande strijd. De acteurs en actrices (helaas niet zoveel vrouwen in 300, maar was te verwachten ook natuurlijk) waren echt formidabel en hadden niet beter gecast kunnen worden.

Gerard Butler is gewoon een fantastische acteur die ook zeker subliemere rollen aankan en van hem heb ik ondermeer ook erg genoten in Atilla en in een wat minder mate in Reign of Fire en Beowulf & Grendel. En ik wil hem absoluut ook nog gaan zien in The Phantom of the opera; want hier verwacht ik ook erg veel van.

En wat te denken van David Wenham en Dominic West; echt heerlijke rollen die zij neerzetten. En Lena Headley is ook echt schitterend als Queen Gorgo. Ze had van mij zelfs nog wat meer haar rol mogen uitdiepen, want dat was zeker ten goede gekomen aan 300.

Maar natuurlijk draait het voornamelijk om de veldslag(en), maar hopelijk komt er straks (nogmaals) wel een wat langere en uitvoerigere dvd-versie, waarin ondermeer de verschillende karakters nog wat meer worden uitgediept (waaronder Queen Gorgo dus, maar ook van Xerxes).

Dat vind ik juist weer een minpuntje van 300; de veldslagen volgen elkaar iets te vlug op en zo is er te weinig ruimte gelaten voor wat meer dialogen, tussenposes etc en iets meer variatie was dus niet verkeerd geweest.

Van mij had 300 daarom nog wel meer uitgediept mogen worden en hadden een aantal personages ook nog wel wat meer aan bod mogen komen.

Daarom vind ik dus zo jammer dat de veldslagen zo dicht op elkaar volgen, want 300 zou zeker wel wat meer ruimte voor dialogen en discussies kunnen hebben. Dat had deze film een nog betere wisselwerking gegeven.

Desalnietemin vind ik 300 toch zeer geslaagd en vooral het eind is erg aangrijpend.

Haast niet te geloven dat Alien al stamt uit 1979. Alien is zijn tijd erg ver vooruit en is voor veel sci-fiction/horror-films nog steeds een grote inspiratiebron. Door zijn claustrofobische verfilming blijft Alien blijft continu beklemmend en onheilspellend. Het blijft mij echter nog steeds een raadsel waar dat ruimteschip nou vandaan komt. De bemanning krijgt een signaal binnen, waarna ze op de planeet landen waar het neergestorte ruimteschip zich bevind. Hoewel je helemaal in deze beklemmende wereld wordt meegezogen (ook in deel 2; Aliens) blijft hun oorsprong mij toch een raadsel. Dit is ook nooit weergegeven in de daaropvolgende delen. Toch hoor ik steeds meer geruchten dat in (het nog te maken) Alien 5 men naar de oorsprog van de Aliens willen gaan. Of er moet gekozen worden voor een afgezaagd script dat de Aliens op aarde zijn en daar bestreden moeten worden. Dat zou ik toch wat jammer vinden, want echt origineel zal dit niet zijn (ik zit nou niet bepaalde te wachten op een tweede deel van Independence Day). Maar aangezien Ridley Scott, net als in deze klassieker, de regie voor zijn rekening wil nemen, lijkt het mij toch dat het aankomende Alien 5 echt een must gaat worden. Tot die tijd kun je huiveren maar ook genieten van alle vier Alien-films. Maar dit 1e deel steekt er toch ver bovenuit en ik ben dan ook blij dat deze geremasterd op DVD weer is uitgebracht. Nogmaals; Alien is zijn tijd ver vooruit geweest en zal dat wellicht de komende jaren zeker nog zijn.

Daar waar iedere beetje filmkenner nog steeds verbijsterd over Gladiator is, daar lijkt Atilla volledig over het hoofd gezien. Okay de veldslagen zijn misschien minder imponerend en ook een aantal decors ogen niet helemaal geloofwaardig. Maar toch; er blijft nog zoveel over wat Atilla ruim 3 uur lang doet genieten. De acteurs zijn formidabel (vooral Gerard Butler zet Atilla zeer geloofwaardig en zelfs ernstig neer), het verhaal wordt boeiend weergegeven, de dialogen zijn zeer sterk, de filmlocaties zijn over het algemeen erg fraai (vooral wanneer Atilla in Rome ontvangen wordt). En historisch gezien is Atilla heel wat correcter dan Gladiator. Tevens is er ook onlangs ook nog een erg fraaie zesdelige tv-serie verschenen van Atilla. En wat mij betreft voor herhaling vatbaar, aangezien er maar weinig bekend lijkt te zijn van deze prachtige film. Hopelijk wordt er ooit nog eens weer een verfilming gemaakt over deze prachtige geschiedenis van de Hunnen in hun strijd tegen de Romeinen

Gelijk krijg je al het idee dat het behelpen is met de personage John Nash, dat door Russell Crowe zo bijzonder wordt gespeeld. Een zonderling die met zijn gave echter zoveel bewonderaars naar zich toetrekt en die voor zichzelf een complete schijnwereld cre‰ert. Het is fenomenaal hoe deze wereld van John Nash weergeven wordt. Als kijker moet je echt scherp blijven opletten om de twee werelden van John Nash uit elkaar te houden.

Het einde is echter wel wat flauw in elkaar gezet met al die steeds ouder wordende personages. Dat neemt echter niet weg dat de acteurs geweldig aanwezig zijn. Naast Russell Crowe heb ik ook erg genoten van Josh Lucas; hij zet zijn rollen altijd zo bekwaam en verzorgd neer (evenals in Sweet Home Alabama).

Het kost soms moeite om je aandacht op "A beautiful mind" te blijven vasthouden, maar als je eenmaal in John Nash zijn wereld wordt meegetrokken dan blijf je ook geboeid door zijn gebeurtenissen.

Toen ik het plot las, was ik gelijk al geboeid.

Dat Viggo Mortensen en Micheal Fassbender twee van de drie hoofdrolspelers zijn, kon me al helemaal bekoren.

Deze film heeft mij absoluut niet teleurgesteld.

In het begin vond ik Keira Knightley wel wat overacteren, maar dit herstelde zich wel steeds meer naarmate de film vorderde. De dialogen tussen psychiater Jung (Fassbender) en zijn mentor Freud (Mortensen) zijn zeer boeiend en destijds was het een totaal nieuwe vakgebied. Als er in de film over psychologie gepraat wordt, dan wordt het meestal erg interessant. Van mij had Freud wel wat meer in deze film mogen voorkomen. Het zijn vooral Jung en Speilrein (Knightley) die de toon bepalen. Het is ook jammer dat Vincent Cassel, als Otto Gross, te weinig aan bod komt. Verder is het filmwerk geweldig en zijn de locaties echt schitterend en authentiek (afgezien van de bootscene naar New York...).

De remake van Dawn of the dead steekt bijzonder sterk in elkaar.
Daar waar ik mij bij het origineel nog had zitten ergeren over het langzame verloop en het slechte acteren, daar komt deze remake een stuk beter voor de dag.
Ik vond het ook wel erg origineel met die rennende zombies. En een stuk angstaanjagender ook. Tevens zitten er ook echt zeer luchtige en humorvolle momenten tussen. Echt subtiel gedaan is vooral dat schaakspel wat op de daken gespeeld wordt tussen wapenhandelaar Andy en agent Kenneth. Ook de soundtrack is zeer goed met ondermeer als hoogtepunt de Johnny Cash-track The man comes around.
Het lijkt alsof de hoofdpersonen zich veilig wanen in het winkelcentrum. Wanneer hun 'overbuurman' Andy echter in de problemen komt door hongersnood voel je het onheil echter aan aankomen. Blijft natuurlijk ook belachelijk bedacht om daar een hond met voedsel op af te sturen; maar ja... Als baasje Nicole (wat een domme doos; grrrr) deze hond ook nog eens wil terughalen en met een vrachtwagen dwars door de zombie-menigte is het natuurlijk helemaal mis. Ik vind dit toch wel de zwakkere gedeelten van de film. Verder verveeld deze film geen moment
Verder vind ik het einde (bij de aftiteling) echt verrassend.

Zeer angstig scenario, geweldig filmwerk en briljante acteurs. Vooral bij laatstgenoemde moet ik echt concluderen dat ik zeer gecharmeerd ben van Christian Bale. Bij American Psycho was ik al verkocht door zijn koele, maar tegelijk zo charmante voorkomen. In Equilibrium toont hij haast dezelfde kilheid, maar naarmate de film vordert nemen zijn emoties toe en groeit hij meer en meer, zonder dat zijn personage flauw of voorspelbaar wordt. Ook Emily Watson is vanwege haar karakteristieke voorkomen erg geliefd bij me en haar bovenmatige persoonlijkheid past perfect hierin. Het leven in een maatschappij waarin je ter dood veroordeeld wordt bij het tonen van welke emotie dan ook doet erg eng aan en is het ook in Equilibrium (soms denk ik wel eens van; laat de verharding in deze huidige maatschappij niet te ver doorslaan). Het perfecte systeem lijkt te zijn geschapen, maar niets is minder waar. Het bekende addertje onder het gras doemt op en het is nota bene zelf de executeur (Bale) die zijn bizarre levenspatroon niet langer in zijn greep kan houden en steeds verder afdwaalt naar het menselijke gevoel en bestaan.. Het verloop is zo onverwacht en de climax is werkelijk van de bovenste plank. Qua actie en effecten doet Equilibrium verrassend genoeg niet onder voor bijvoorbeeld The Matrix en ik mag zelfs beweren dat de intensiteit hier ook nog eens hoger ligt.. En aangezien in Equilibrium met een relatief laag budget werd gewerkt, zin hier ook nog eens de complimenten voor op zijn plaats. Een actie-thriller met zo'n eigen ('emotieloos') gezicht verdient meer erkenning en had eigenlijk langer in de bios moeten blijven draaien. Want hier komt de mensheid hard met zichzelf in botsing en daar kunnen we alleen maar lering uit trekken. Onwaarschijnlijk

Schitterende verfilming van het boek.

De personages die Thora Birch (Enid) en Scarlett Johansson (Rebecca) neerzetten sluiten ook perfect aan in Ghost world. Naarmate je in deze film zit wordt je steeds meer meegetrokken in de boze en eenzame wereld van Enid, terwijl zij Rebecca steeds meer als vriendin dreigt te verliezen.

Langzaam maar zeker lijkt alles in het leven door Enid haar handen te glippen en steeds meer neemt de situatie van wanhoop toe.

De climax en de aanloop hiernaar toe wordt ijzersterk neergezet en geeft een duidelijk, maar een zeer donker schetsend beeld van hoe iemand in zijn eigen net verstrikt dreigt te raken

Grotendeels speelt The goddess of '67 zich af in de ruige maar toch zo aantrekkelijke outback van Australi‰. In dit uitgestrekte land zoekt een uit Japan afkomstige eenzame en emotieloze jongen naar zijn grote fascinatie; een Citroen DS uit 1967. Als hij eenmaal denkt de 'Godin onder de Citroens' te hebben gevonden, wacht hem een onaangename verrassing. Hij wordt meegesleurd van het ‚‚n naar het andere drama. De tochten die hij in de Citroen maakt lijken soms echt 'over the top'. Visueel is het een merkwaardige film en het is aan te raden om sommige scŠnes met een korreltje zout te nemen, afgezien van al die mooie en typische beelden van Australi‰. Toch in elk geval een pluim voor de regisseur en ook voor de acteurs, waaronder de Japanner en het blinde meisje.

Goddess of '67 is zeer de moeite waard; ook om meerdere keren te gaan bekijken, aangezien er soms nogal wat complexe uitvalshoeken in voorkomen.

Prachtig verhaal verder en een dito verfilming.

In Instinct wordt op een hele schrijnende manier de terreur weergegeven tegen wilde dieren; in het bijzonder tegen gorrila's. Het is echter Dr. Ethan Powell (neergezet door Hopkins; ik heb hem nog nooit op een slechte uitvoering van een rol kunnen betrappen...) die deze dieren bestudeert en probeert te beschermen. Nadat hij betrokken raakt bij een beestachtige moord op 'zijn' gorilla's in de jungle van Rwanda, wordt hij gearrresteerd en uitgeleverd. Het corrupte leger wijst hem aan als verdachte. Hij belandt daardoor in een gevangenis voor zwaar gestoorde criminelen. Door de traumatische ervaring is Powell volledig dichtgeklapt. Psychiater Theo Caulder (Cuba Cooding jr) probeert Powell echter weer op het rechte pad te krijgen en de waarheid boven te tafel te krijgen. Er ontspant zich echter een moeizame en explosieve verhouding tussen hen, die echter steeds meer zijn vruchten begint af te werpen.

Door het verloop van het verhaal en de dialogen blijft Instinct tot (letterlijk) de laatste seconde boeien. Het geeft de kijkers ook een goed beeld wat voor schurken er in deze wereld zoal rondlopen.

Op zich vind ik historische films alleen al een genot vanwege de weergave van de geschiedenis die geschreven is. Helemaal wanneer het geloofwaardig is uitgewerkt, ondermeer qua sentimenten, achtergronden, emoties en natuurlijk de veldslagen. Dit laatste is helaas in Napoleon veelal weggelaten. Net als de korte weergave van de verbanning van Napoleon naar Elba en zijn spectaculaire terugkeer (althans; als we de geschiedenisboeken mogen geloven). De acteurs zijn echter wel van de bovenste plank en elk personage is werkelijk formidabel neergezet. Een ijzersterke bezetting met het kwartet Christian Clavier, Isabella Rossellini, G‚rard Depardieu en John Malkovich is in elk geval een feit. Ook de filmlocaties en decors zijn een lust voor het oog. Ook het oor wil wat natuurlijk; en wat dat betreft is de soundtrack ook nog eens meeslepend.

Hoewel Napoleon meer dan 2 uur duurt hadden er van mij toch wel wat meer veldslagscene's in geplaatst mogen worden en vind ik het eind in Waterloo toch wel wat afgeraffeld. Toch is het hoogst merkwaardig dat zo'n film Napoleon, met zulke bekwame acteurs niet eens in de bioscoop te zien is geweest (hetzelfde geldt voor Attila). Daarom blijft het toch een raadsel dat Napoleon beperkt is gebleven tot DVD en tv-serie (zie ook weer Atilla).

Deze film behoord weliswaar niet tot het rijtje Gladiator, Spartacus, Braveheart maar met zo'n titel en cast zou er toch meer publiciteit geoogst kunnen worden. Ook het verhaal is zeker geen struikelblok en de geschiedenis van Napoleon is onder de meeste van ons toch wel alom bekend.

Hoewel het verloop al min of meer bekend was, heb ik toch adembenemend zitten kijken hoe een aantal karakters zijn neergezet. Bruno Ganz zet Hitler boven verwachting neer en het is haast jammer te noemen dat hij geen meerdere kanten heeft kunnen tonen, aangezien hij in de laatste dagen van zijn leven verkeerde en dit zich ook bewust was. Daardoor wordt de kijker voornamelijk met een destructieve personage geconfronteerd die zich steeds meer bewust lijkt van zijn laatste uur, ondanks als zijn hersenspinsels. Ook Eva Braun is uitmuntend neergezet; iemand die zich ergens wel lijkt te beseffen dat er geen houden meer aan is, maar die zich boven de realiteit verheft met haar vrolijkheid.

Claustrofobisch is ook de bunker te noemen waarin men zich schuilhoudt. Het doet mij een beetje denken aan het filmwerk in Das Boot. Zodra je eigenlijk in deze film zit, maakt het helemaal niet meer zoveel uit dat je het verloop al weet. De weerspiegeling van onmacht, destructie, woede en paranoia is zodanig dat Der Untergang intrigerend en boeiend is tot het eind.