Meningen

Gekunsteld is niet erg (bv 10,000 Days on Earth) als het op zijn minst visueel aantrekkelijk is. Dat is hier niet het geval. Het enige interessante is Iggy, die kun je nog de Gouden Gids laten voorlezen en het is boeiend. De materie in deze film kan dat ook zijn, maar is het eigenlijk nergens. Vraag me ook af waarom er drie man aan te pas moesten komen om dit te regisseren.

De films uit de Noriko-trilogie worden algemeen beschouwd als de artistieke hoogtepunten in het oeuvre van Yasujirô Ozu. Het slotstuk van deze trilogie, Tôkyô Monogatari – bekend onder de Engelse titel Tokyo Story, geldt voor vele filmliefhebbers als de eerste kennismaking met de filmografie van de Japanner. De films vormen de blauwdruk voor het naoorlogse werk dat Ozu zou gaan typeren; de botsing tussen traditionele familiewaarden en moderne invloeden in een Japan dat bezig is met de heropbouw na de grote verliezen tijdens de Tweede Wereldoorlog en de atoomaanvallen op Hiroshima en Nagasaki. Opvallend aan de films is het repetitieve gebruik van thema’s, verhaallijnen, camerastandpunten, muziek, onderwerpen, acteurs en zelfs personages, zonder dat deze dan precies hetzelfde zijn. Noriko (gespeeld door Ozu-muze Setsuko Hara) is het hoofdpersonage in elk van de films. In Banshun is ze de dochter die moeite heeft haar eenzame vader achter te laten om te gaan trouwen en in Bakushû is ze de dochter die verdeeldheid in de familie zaait door haar onconventionele en radicale keuzes in de liefde. Tôkyô Monogatari wijkt iets af; Noriko is hier de schoondochter die het verleden los moet laten om opnieuw te trouwen. Een andere vaste Ozu-acteur, Chishû Ryû, keert in elk van de films terug in een patriarchalische rol. Ook verschillende andere acteurs zijn twee- of driemaal te zien. Ozu stond erom bekend graag te werken met steeds dezelfde mensen. Dit lag aan de zeer methodische werkwijze van Ozu, die van zijn acteurs absolute discipline verlangde. Hij nam soms tientallen takes op van schijnbaar simpele, korte scènes. Dit doet sterk denken aan de dogmatische methodes van Robert Bresson, regisseur van o.a. Pickpocket (1959) en Au Hasard Balthazar (1966). Bresson zag, als iconoclast van de Franse nouvelle vague, zijn acteurs als modellen; hij droeg ze op om zo min mogelijk emoties te tonen en simpelweg precies te doen wat hij ze opdroeg. Zo radicaal als Bresson was Ozu niet, de overeenkomst is echter voor de hand liggend.

Lees verder op Cinema Interruptus

De beelden zijn dromerig en de klassieke score is mooi en werkt bijna hypnotiserend. Na een lange aanloop wekt Oshii toe naar een climax die je nog lang zal heugen. Dat sommige elementen in de film dan wat aanvoelen als een mislukte gimmick, een opzet naar iets dat niet helemaal uitkomt, is jammer. Het doet echter niets af aan het pure vakmanschap dat Oshii in de laatste akte op het doek legt. Alleen al daarom, en vanwege het spel van actrice Seino, is dit een bijzondere film.

Lees verder: Cinema Interruptus

Wat een flauwe en kitscherige bende. Zag tnt van Sono slechts Why Don't You Play in Hell en die beviel me prima.

Eerste half uur is een zooitje en niet op de goede manier, al bevalt het camerawerk me wel. Daarna duurt het allemaal veel te lang en valt er niks te lachen ondanks verwoede pogingen van het uitgedoste rariteitenkabinet op het scherm. Dat personage Buppa is niet eens op een meta-ironische manier leuk. Verder werkt de hiphop voor geen meter. Ik zat me voortdurend af te vragen of dit de Japanse versies zijn van Lil Kleine en Mister Polska.

Van Sono wil ik Love Exposure nog graag zien. Wat ik verder met het oeuvre van de beste man aan moet weet ik niet.. Welke titels moet ik zien als ik WDYPIH goed vind en dit slechts een matig rommelwerkje?

Opvallend aan de prent van Dudok de Wit zijn de vloeiende bewegingen van de personages, van de bomen en van de woeste zee. En dan de muziek, die is bombastisch en aanwezig, maar ook klein op momenten. La Torue Rouge is een film met de signatuur van Dudok de Wit en een kleine voetnoot van Ghibli.

Lees verder: Cinema Interruptus

Absoluut. Deze voor mij al perfecte film is gewoon NOG beter geworden. Had ik niet verwacht.