Meningen

Het zijn schrijver Sparling en regisseur Van Sant die de film de nek omdraaien. Sparling door een bak aan goedkope symboliek over de kijker heen te storten; vreemde referenties naar het sprookje Hans & Grietje en een bloeiende bloem als kitscherige metafoor voor hervonden levenszin. Van Sant staat het allemaal toe en is zijn contemplatieve stem kwijt door zoveel onnodige dialoog. Hij laat de film veel te lang duren en legt het niet al te lastig te volgen plot tot in de details uit.

Ondanks het feit dat McConaughey een prima acteur is, voelt de existentiële crisis die Arthur doormaakt gewoon totaal niet echt. Het is misschien wel het belangrijkste punt van kritiek op deze film. Niets voelt echt. The Sea of Trees werd vorig jaar in Cannes getrakteerd op boegeroep. Dat duidt meestal op een op zijn minst interessante film, die vanwege controverse of ontoegankelijkheid niet in de smaak valt bij het verwende publiek. Nu is er echter van polarisatie geen sprake; The Sea of Trees werkt voor geen meter. En Gus Van Sant mag zich dat aanrekenen.

Lees verder: Cinema Interruptus

Ondanks de pogingen van debuterend regisseur Duccio Chiarini om Short Skin existentieel gewicht te geven met de onbeantwoorde liefde van een naar Parijs vertrekkend buurmeisje en de huwelijkscrisis van Edoardo’s ouders, blijft het geheel wat dobberen aan de oppervlakte. De speelduur is prima, een kleine anderhalf uur kabbelt het voort. De voorhuidcrisis van Edoardo komt over als een gimmick, een kapstok om het drama aan op te hangen. Zodra Short Skin echt serieus wil gaan worden is het al te laat. Wat overblijft is een prettige zomerfilm, niets meer en niets minder.

Lees verder op Cinema Interruptus