Meningen

Permanent Vacation wordt wel redelijk hard aangepakt hier. Mede dankzij de speelduur is dit een fijne vroege Jarmusch. Ik vergelijk hem graag met Scorsese's I Call First, die ook nogal ruw is maar wel op momenten duidelijk de signatuur van een groot filmmaker is. Met name de scenes met John Lurie en Frankie Faison zijn prachtig. Onsamenhangend, dat zeker. Charmant en interessant? Ook.

Anders dan zijn latere, visueel meer uitbundiger werk als Drive (2011) en Only God Forgives (2013), is de Pusher-trilogie erg ingetogen. Geen weelderige beelden en kleuren in overvloed. Refn filmde volgens een strak schema en bij natuurlijk licht; het geeft een bepaalde spontaniteit en authenticiteit. Met name in de eerste film is er focus op het monotone bestaan van een kleine drugsdealer. Frank en Tonny hebben het over seks en films en bedelen om geld bij hun uitgeknepen junkie-klanten. En langzaam zakken ze verder en verder in het drijfzand dat urbaan Kopenhagen is. De films zijn geen liefdesbrieven aan de stad. In The Dansh Girl (2015, Hooper) zagen we een prachtig Kopenhagen. Hier niet, we volgen de tragische anti-helden door vieze straten en in donkere steegjes.

Lees verder op Cinema Interruptus

De Pusher-trilogie is low-budget documentaire cinema. Het is opmerkelijk hoe Refns stijl is geëvolueerd is tot wat het nu is en hoe de filmmaker zich opnieuw heeft uitgevonden op het gebied van kleurgebruik, beeldtaal en muziek, maar ook als auteur. De trilogie heeft aan kracht niks ingeboet en staat nog steeds als een huis. De drie films vormen samen een coherent geheel. Dat is knap, in een tijd waarin de pretentieuze, overgestileerde misdaadfilms je onder de invloed van Quentin Tarantino en Guy Ritchie om de oren vlogen. De focus ligt in de Pusher-films niet alleen op het rauwe gangsterbestaan, maar ook, en misschien wel nog meer, op relaties tussen vaders, zonen, partners en vrienden. Het is een driedelig humanistisch portret van mensen aan de zelfkant van de samenleving die voor elke centimeter bestaansrecht moeten vechten om te overleven.

Lees verder op Cinema Interruptus

Deze film speelt zich af in dezelfde wereld als het eerste deel, maar Refn richt zich nu op het personage Tonny en de psyche achter een eenzame man die zich tevergeefs probeert te bewijzen aan zijn vader. Na lang smeken mag hij als vijfde wiel helpen bij wat klussen – er is te weinig ruimte in de vluchtauto dus Tonny moet de bus naar huis nemen. Hij steelt op klunzige wijze een Ferrari om als offer aan zijn vader te schenken, zoals een huiskat een vogeltje voor de baas vangt. Het gebaar valt niet in goede aarde. Langzaam dringt bij Tonny het besef door dat hij een daad moet stellen om nog iets van zijn leven te maken. Hij is de vader van een ongewenst kind met een vrouw die aan de coke zit en wordt meegetrokken in een neerwaartse spiraal van criminaliteit door een kennis die ‘Kurt de Kut’ (acteur Kurt Nielsen) als bijnaam draagt. Tonny is een impotente pornoverslaafde – dit zien we in een pijnlijk ongemakkelijke seksscène – die op het pad van destructie is geboren en er wellicht eindigt. Dit alles culmineert in een radicale, gewelddadige climax. De vraag is of Tonny kan ontsnappen. Het knappe van de film is dat Refn van de op het eerste oog (en in de eerste film) absoluut zwaar gestoorde Tonny een echt mens maakt. Mikkelsen acteert hier fenomenaal.

Lees verder op Cinema Interruptus