Meningen

Waar de hoofdpersonages de clichés behendig ontwijken, geldt dat niet voor andere aspecten van Café Society; de James Cagney-achtige gangsters met bolhoeden en klassieke auto’s, het gekibbel van Bobby’s joods-New Yorkse familie, de elitaire socialites uit Hollywood, en ga zo maar door. Uiteraard, de film is een ode aan die periode, elke verwijzing naar klassiek Hollywood – hoe karikaturaal ook – is expres. En de standaard elementen van een Allen-verhaal zitten erin, dat weet je. Maar toch, de wat overbodige zijplots en bijpersonages heb je na een tijdje wel gezien. Ze halen het tempo eruit. Wanneer de film zich weer op de hoofdlijn richt gaat het prima; de relatie tussen de geliefden voelt echt authentiek, en dat is vooral in een luchtige film van Allen een zeldzaamheid; hij heeft er een hand van een liefdesgeschiedenis in een komedie in trivialiteiten te doen verzanden. De chemie tussen Eisenberg en Stewart – die meer op haar plek blijkt dan eerder Allen-muzen als Scarlett Johansson en Emma Stone – is echter uitstekend.

Lees verder op Cinema Interruptus

Het is een briljant moreel dilemma, een uitgangspunt dat door een onkundig regisseur finaal om zeep kan worden geholpen. John Michael McDonagh weet Calvary echter overtuigend op de rails te houden. Net als zijn broer Martin – regisseur van In Bruges (2008) en Seven Psychopaths (2012) – gaat McDonagh niet voor de makkelijke lach, maar richt hij zich op de donkerste tonen van het humorspectrum en overgiet hij de film met een licht-existentialistisch sausje. Geloof, mortaliteit en de innerlijke strijd tussen goed en kwaad zijn de hoofdthema’s in Calvary. Gleeson als Lavelle is een gelaagd personage, een complexe man die zijn eigen strijd voert. In een Ierland dat het laatste decennium in een collectieve geloofscrisis terecht is gekomen heeft hij het vertrouwen van zijn dorpsgenoten verloren. Hij is als de herder die zijn schapen kwijt is en het feit dat hij nooit aan de bel trekt over zijn doodsvonnis geeft aan dat hij die in opoffering gedoopte rol accepteert.

Lees verder op Cinema Interruptus

Comoara werkt vooral als concept. Waar veel andere regisseurs plotwendingen verzinnen om de boel op te leuken (een lijk of een pistool of een love interest, etcetera), laat Porumboiu alles precies volgens het plan van de mannen verlopen. En dat is verfrissend, want het plan is niet zonder mankementen en de mannen zijn niet bepaald de scherpste messen in de la. Net als in zijn vorige films schetst Porumboiu een beeld van een taai bureaucratisch systeem. Dat lijkt echter niet de hoofdmoot van Comoara; de film is een soort viering van het nieuwe kapitalisme, dat ook in Oost-Europa welig tiert. En eindigt perfect op de ironische tonen van Laibach. Life is Life! Lalalalala.

Lees verder op Cinema Interruptus