Meningen

In plaats van de documentaire stijl die Refn hanteert in zijn eerste twee films, is Fear X zeer stilistisch en ambigu. Het heerst een unheimische sfeer die nog het meeste verwantschap toont met het werk van David Lynch. Met name de donkere kleuren, de sfeervolle score van Brian Eno, de situering van het verhaal in een mysterieus all-American dorp en de eenzame, zwijgzame protagonist die een nachtmerrieachtige trip onderneemt; Fear X vertoont verhaaltechnisch en visueel verwantschap met Lynch-films als Eraserhead (1977), Blue Velvet (1986) en Lost Highway (1997). Ook gebruikt Refn voor het eerst in zijn carrière de kleur rood zeer veelvuldig. De kleur staat voor zelfdestructie, passie, strijdvaardigheid, allemaal eigenschappen die de koppige Harry bezit. Terugkijkend is Fear X een zeer bepalende film geweest voor de verdere ontwikkeling van Refn als filmmaker. Veel van zijn latere visuele vondsten en stijlelementen vinden hun oorsprong in deze door weinig mensen geziene film uit 2003.

Lees verder op Cinema Interruptus

Het probleem van Fences is het scenario. Het oude adagium 'show, don't tell' is hier duidelijk overboord gegooid: alles wordt tot in den treuren uitgelegd om de kijker vooral alles te laten snappen. Na elke sprong in de tijd worden eerst allerlei dingen besproken met als enige doel de kijker op de hoogte te brengen. Een voorbeeld: Hoi Viola Davis, weet je nog dat mijn broer in de oorlog gewond raakte en daardoor gek werd? Ja, Denzel, dat staat me nog goed bij. Trouwens, was jij niet ooit een veelbelovend honkbaltalent? Nou, Viola, grappig dat je dat zegt want dat klopt. Btw, hebben wij niet nog een zoon ergens? Laten we even aan elkaar vertellen welk kind van jou is en welk kind van mij. En zo gaat dat door en door. Totale onderschatting van de kijker. Daarnaast lijkt het er op dat Washington zoveel mogelijk scenes in en rond het huis wil schieten, maar daar op sommige moment weer van afwijkt. Vreemd.

Wat Fences nog een beetje op de been houdt is mevrouw Viola Davis. Wat een powerhouse van een actrice is dat zeg. Belachelijk dat ze in de supporting categorie is genomineerd want ze speelt duidelijk een hoofdrol hier. Maar ach, de Oscars, dat is toch een glanzende drol. Overige nominaties voor deze film slaan nergens op btw.

Het manco van The Forbidden Room zit in de speelduur, die boven de twee uur ligt. Als een koortsdroom zonder einde gaat het maar door en met name in de derde akte (als sec bekeken enkele van de mooiste scènes te zien zijn) kan de aandacht verslappen. Met wat scherper knip- en plakwerk was deze film veel compacter geweest. Veel meer kritiek kun je echter niet hebben op deze liefdevolle hommage van Maddin aan de stomme film. Als geen ander is het een film die een relatie met de kijker aangaat, die veel vraagt maar uiteindelijk ook minstens zoveel teruggeeft. Er zit zo veel liefde in dit project. Regels worden schaamteloos genegeerd en dat maakt van The Forbidden Room een absoluut unieke film van grote schoonheid. Cult met een hoofdletter C.

Lees verder op Cinema Interruptus