Meningen

Matig.

Net als zowat iedere ensemble-Marvelfilm voorheen stoot ook Endgame zich aan dezelfde steen. Wééral veel te veel personages, overal gedoe, lawaai en drama, en weeral loopt het verhaal niet vlot.
Het begin kan me anders wel bekoren. Thanos die als villain een goed motief heeft en daar principieel mee omgaat, en daardoor al snel de Avengers buiten spel zet: allemaal dik oké voor het eerste kwartier.
Maar dan is het natuurlijk onvermijdelijk: tijdreizen en alles weer ongedaan maken. Na Infinity War was dat natuurlijk te denken, maar het is wel best slap allemaal om al de fuzz en drama van de "dode" superhelden met zo'n plotje weer ongedaan te maken.
Dat hele tijdreisstuk is gewoon matig, vervelend soms zelfs. Niet spannend, niet vernieuwend. Elk personage wordt wel eens geconfronteerd met iets uit het verleden (Stark z'n vader, Cap z'n vrouwtje, …).
Aftellen dus naar de eindstrijd, die goed begint. Cap, Thor en Iron Man tegen Thanos is een goed gevecht. Nadien volgt de verplichte fan service, maar episch wil het voor mij niet worden. Alle 76 superhelden/ sidekicks krijgen elk een handvol seconden om hun superkracht te tonen. De estafette en zo'n feministische onzinscène erbij geflikkerd doet voor mij veel afbreuk aan een alles-of-nietsstrijd.
Vrij matig dus, het einde is dan nog wat losse eindjes aan elkaar knopen en de 3 uur volmaken.

Verder typisch Marvel ook qua actievermaak. Weinig verrassingen na 20(?) films, maar da's logisch. De visuele lelijkheid van de ruimte zal altijd wel blijven in dit universum, maar so be it. Af en toe iets leuks op de soundtrack.
Maar zeker ook degelijk acteerwerk. Grote cast, ja, dus niet iedereen krijgt even veel gelijkwaardige kansen om te schitteren. Robert Downey mag het meeste tonen en doet dat ook - zeker zijn verbittering aan het begin, als hij het minst is zoals hij altijd is.

Niet slecht, niet goed, gewoon matig dus.
2,5

Meh.

Stilletjes op achterstand gekomen wat betreft de Marvels. Maar bon, voor iets wat op een afsluitend verhaal leek, toch nog eens moeite gedaan.
Maar zoals gevreesd is dit meer van hetzelfde van vorige Marvels. Lawaaierige, volgepropte troep. Talloze personages die de revue passeren, maar slechts enkelen die af en toe uit de verf komen.

Met Thanos loopt er een slechterik rond die behoorlijk uitgewerkt is. Qua design niet echt mijn ding, maar de CGI is goed en geeft allesbehalve een plastic gevoel. Althans, bij Thanos. Al de andere werelden en planeten zijn lelijk dat het geen naam heeft.

De "snap" poogt wat emotionele sterfgevallen te verantwoorden, maar kom, iedereen weet toch dat al die superhelden gewoon terugkomen. Op mij had het alleszins geen enkel effect.

2

Niet slecht, maar langdradig.

Ik had The Aviator al eens op tv gezien, enkele jaren geleden. Ik weet nog dat ik hem toen heel erg langdradig vond, en ik denk dat ik toen zelfs het einde niet gehaald heb. Een (volledige) herziening drong zich op. En die is niet altijd even goed bevallen.

Het verhaal focust zich naar mijn mening te hard op de activiteiten van Howard Hughes. Het eerste half uur wordt bijna volledig besteed aan het maken van de film Hell's Angels.
Pas daarna krijgen we wat van de persoon Howard Hughes te zien (oké, in dat eerste half uur komen we te weten dat hij perfectionistisch is, maar dat heb je na 2 minuten film wel al door).
Het leven van Hughes wordt dan een dik uur lang redelijk interessant in beeld gebracht, tot ergens na het vliegtuigongeval. Dan volgt er een erg saai half uurtje. Ik had dat stuk alleszins niet nodig om te weten te komen hoe erg smetvrees is.
Scorsese probeert het einde nog te redden met de hoorzitting, maar zo goed vind ik die niet.

Gedurende zowat de hele speelduur ondervond ik ook wat moeite met het volgen van de tijd. De film omvat een kleine 20 jaar, maar DiCaprio ziet er constant hetzelfde uit (en neen, een opgeplakt snorretje en 2 kilo extra helpt niet).
Ik ken de jaren 30 niet zo goed - hoewel het me best een interessante periode lijkt -, dus heb ik achteraf wat nagekeken op Wikipedia. Blijkt dat Hughes in 1938 van Hepburn scheidde. In de film komt hij tijdens zijn huwelijk al Ava Gardner tegen - geboren in 1922, wat wil zeggen dat ze pakweg 15 à 16 is als Hughes haar - in de film - voor het eerst ziet. Dit lijkt mij - als "buitenstaander" - niet echt logisch, en het lijkt daardoor dat Scorsese het allemaal niet 100% accuraat weergeeft.

Leonardo DiCaprio bewijst hier nogmaals dat hij beter tot z'n recht komt wanneer hij een vrijer personage mag spelen. Dit soort rollen van hem (oa ook in What's Eating Gilbert Grape en Titanic) kunnen mij het meest bekoren. Ik vind het dan ook spijtig dat hij na verloop van tijd (zijn eerste anderhalf uur is wél goed) weer maar eens de getormenteerde ziel moet spelen. Bij dit soort rollen (oa ook in Gangs of New York en Inception) zie ik te veel Leonardo DiCaprio in zijn personage.
De vele bijrollen worden stuk voor stuk geloofwaardig neergezet. Cate Blanchett is absoluut niet slecht, maar ik had wat moeite met haar accent. Nu, het moet gezegd dat een real life-persoon neerzetten altijd wel een zeker risico inhoudt, maar dat geldt ook voor de andere castleden. Kate Beckinsale (mijn god, wat ziet ze er hier fan-tas-tisch uit), Alec Baldwin, John C. Reilly en co doen het eveneens zeer goed.

Hoewel ik niet akkoord ben met hoe Martin Scorsese het leven van Howard Hughes laat zien, moet ik zeggen dat hij een sterk staaltje regie laat zien. The Aviator ziet er piekfijn uit. Het tijdsbeeld (vooral de jaren '30) wordt uitstekend weergegeven. Het zijn ook vooral de kleuren die opvallen. Dat had ik nog niet gezien van Scorsese.
Wat ik wél al had gezien van Scorsese, en wat hij hier weer doet, is het afleveren van enkele geweldige scènes. De scène waarin Hepburn Hughes komt melden dat ze hem verlaat is voor mij de beste. De onderhuidse spanning, het decor en het acteerwerk is hier allemaal schitterend.

The Aviator is een kijkbeurt waard. De speelduur is helaas wat lang.
3

Niet goed.

De eerste helft kan verrassend genoeg boeien en ik dacht dat een heuse verrassing in de maak was. Qua spanningsopbouw en verhaallijn is het allemaal een herhaling van de originele films, maar wel een goed gemaakte herhaling.
Helaas verliest de film al z'n kracht wanneer de actie begint. Aanvankelijk lijkt het nog wat te worden, maar met de steeds verschuivende pyramide wordt niet creatief omgesprongen en als de Predator een heuse mensenvriend blijkt is het hek helemaal van de dam. De Alien wordt een dom, moordzuchtig wezen. Van zijn oorspronkelijke dreiging en intelligentie blijft amper iets over.
Ook de uiteindelijke climax stelt teleur - de koninginhad toch wel beter verdiend.

Qua acteerwerk valt er weinig te melden. Lance Henriksen is leuk ter herkenning, maar daar blijft het dan ook bij. De overige castleden hebben stuk voor stuk lege en vlakke blockbusterpersonages die nooit kunnen boeien.

De locatie - een soort van Azteekse pyramide x-aantal meter onder de grond - is weliswaar leuk gekozen - ook omdat zowel de Alien als de Predator nog niet in dergelijke omstandigheden voorgekomen zijn.
De actie zelf stelt niet al te veel voor. De Alien gedraagt zich opeens als een schorpioen en de Predator heeft honderd-en-één hulpmiddelen, maar dat is nog het minst erge. Het zijn namelijk de actiechoreo's zelf die gewoon erg lomp zijn. Een Predator die een Alien bij z'n staart pak en in rondjes gooit is echt wel lachwekkend.
De special effects en ander CGI-gedoe zien er nog redelijk verzorgd uit, maar dat zal ook wel te maken hebben met mijn lage verwachtingen.

De originele films niet waard.
2

Ijzersterk.

Het tragische verhaal heeft niet veel om het lijf, maar dat hoeft ook niet. Het gevoel overheerst en zodoende staat de film als een huis.
Het begin is een tikkeltje moeizaam, maar de spanning (genezen de patiënten of niet?) wordt mooi opgebouwd tot het pakkende einde - de scène waarin Leonard met Paula danst en haar nadien ziet vertrekken is hartverscheurend. Tranen sprongen me in de ogen.

Robin Williams is goed, vooral omdat hij lijkt te beseffen dat hij het niet is die de film draagt. Dat doet Robert De Niro immers al. Hij acteert grandioos. Zowel zijn verbaal als non-verbaal acteren is subliem. Meer dan eens doet hij denken aan de prestaties in z'n topdagen ten tijde van The Deer Hunter.

Meer dan 20 jaar na datum ziet Awakenings er niet echt fris uit, maar een ramp is dat uiteraard niet.
Op muzikaal vlak blinkt Awakenings een pak minder uit. Het ligt er allemaal nogal dik op, maar vals sentiment levert het niet op.

Aanrader.
4