Meningen

Wat hou ik toch van het Italiaans neo-realisme met Ladri di Biciclette als één van de beste uit de stroming. De film geeft de erbarmelijke stand van zaken weer na de Tweede Wereldoorlog. Er heerst een vijandige en zelfzuchtige sfeer ten gevolge van de armoede van het plebs. Het is ieder voor zich. Vittorio de Sica weet deze sfeer voortreffelijk te brengen aan de hand van vier media : muziek, close-ups, de voortdurende straatelementen en de scène in het restaurant. Er is steeds een treurig deuntje aanwezig en er wordt veel ingezoomd om de expressies van de inwoners te benadrukken. Je kan het leed en de radeloosheid van hun ogen en fronsen aflezen.

De werkloze Antonio krijgt een baan als posterplakker aangeboden indien hij in het bezit is van een fiets. Om de job in handen te krijgen en de gezinssituatie enigszins op rails te krijgen, koopt hij een fiets. Als deze vervolgens gestolen wordt, dreigt zijn hoop te ontsporen. De pogingen van Antonio en zijn zoon Bruno lijken tevergeefs maar tevens fascinerend. Doorgaans krijgen we shots van andere fietsen te zien maar nooit dacht hij eraan iemand anders geluk te stelen.

Er werd eerst nog gesuggereerd dat Cory Grant of Henry Fonda de rol van Antonio Ricci zou krijgen maar Vittorio de Sica koos uiteindelijk voor de onervaren Lamberto Maggiorani. Enzo Staiola, die de rol van Bruno Ricci bekleedde, was de zoon van vluchtelingen en had zodoende een verbeten uitstraling. Een uitstekende keuze in mijn ogen.

Kortom een mooie, pure en moraliserende klassefilm.

5,0*

Liteul Poreseuteu belooft een poëtische reis door de natuur te zijn, maar slaagt er helaas niet in om de verwachtingen waar te maken. Deze film, die probeert een meditatieve blik op het leven op het platteland te werpen, blijft steken in oppervlakkigheid en slaagt er niet in om een diepere emotionele impact te creëren.

Een van de grootste tekortkomingen van de film is het gebrek aan een coherente verhaallijn. Liteul Poreseuteu lijkt meer op een aaneenschakeling van schilderachtige beelden van de natuur en het bereiden van voedsel dan op een samenhangende narratieve ervaring. Het ontbreken van een duidelijk verhaal maakt het moeilijk voor het publiek om zich emotioneel te verbinden met de personages, waardoor de film een afstandelijke en fragmentarische indruk achterlaat.

De cinematografie, hoewel schilderachtig, slaagt er niet in om de kijker vast te houden. De beelden van de natuurlijke omgeving zijn weliswaar mooi, maar ze kunnen niet verhullen dat de film lijdt onder een gebrek aan dynamiek en visuele variatie. Het repetitieve karakter van de film draagt bij aan een algeheel gevoel van verveling en voorspelbaarheid.

De acteerprestaties zijn degelijk, maar het zwakke script biedt de acteurs weinig ruimte om zich te onderscheiden. De personages blijven oppervlakkig en onderontwikkeld, waardoor het moeilijk is om hun beweegredenen en emoties volledig te begrijpen. Dit gebrek aan diepgang maakt het voor het publiek lastig om zich te identificeren met de personages en hun reis.

Ik heb deze film gezien tijdens een vliegtuigvlucht van American Airlines. Vooraf kon ik het filmaanbod aan boord raadplegen en had ik Liteul Poreseuteu aangestipt omdat vele Zuid-Koreaanse films mij bekoorden. Achteraf gezien had ik wel spijt dat ik geen andere film had gekozen maar misschien had ik, om de reeds vermelde reden, wel te hoge verwachtingen.

2.5*