Meningen

High Noon, een film over persoonlijke moed, individualisme, haat en massahysterie, is een verhaal die in alle tijden en alle landen voordoet. In de jaren 50 draaide tenslotte alles om de strijd tegen infiltrerende communisten, een tijd waarin lafheid en verraad overwonnen.

Deze parel is een buitenbeentje tussen alle Amerikaanse westernklassiekers en kreeg daarom veel kritiek van o.a. John Wayne zelf. Er ontstond een tegenreactie, een film waar de Amerikaan niet mocht afgeschilderd worden als een laffe : Rio Bravo.

Een klein minpuntje volgens mij was dat het gevecht tussen Kane en de vier bandieten er nogal simplistisch uitzag, maar dat kwam misschien omdat het werd voorafgegaan door een langzaam opbouwende suspense, een race tegen de klok.

Het absoluut hoogtepunt is Gary Cooper. Zijn heupaandoening vergemakkelijkte de karakterisering van Will Kane, een gebroken held met veel aanzien en bedachtzaamheid. Ook Grace Kelly, de latere prinses van Monaco, liet hier een ontzettend sterke indruk na en brak internationaal door.

4,0*

'To hoodwink' betekent 'om de tuin leiden'. Hoodwinked is een animatieversie van 'Roodkapje' van de gebroeders Grimm. Al hoef je je niet meteen te verwachten aan een trouwe weergave van het bekende sprookje, het gaat veeleer om een postmoderne deconstructie in een jasje van Akira Kurosawa's Rashomon. De film heeft als thema de onmogelijkheid om het verleden uit getuigenissen te reconstrueren. Alle verhalen van de getuigen lijken perfect logisch en verdedigbaar, maar steeds blijkt er een onderliggend motief te zijn (wraak, eer, hebzucht, angst) om het verhaal op deze manier te vertellen.

Roodkapje treedt het derde millennium binnen: ze heeft nu borsten en is gewapend met een busje Macespray tegen ongure belagers. In het bos (de hood of buurt in de titel) steelt een mysterieuze dief systematisch de recepten van zoete lekkernijen, waardoor de ene snoepwinkel na de andere overkop gaat. Op een zeker dag wordt ingebroken bij Roodkapjes grootmoeder, die behalve een kranig oudje ook zaakvoerder is van een snoepgoedimperium. Bij aankomst vindt de politie een aantal verdachten, die er elk een ander verhaal op nahoudt. In vier hoofdstukken krijgen we vervolgens de verschillende versies te horen, waardoor de existentiële plot synoniem wordt voor de relativiteit van 'de waarheid'. En zoals het een pientere pastiche betaamt, krijgt het verhaal een gelukkige afloop.

Hoeft het nog gezegd dat Hoodwinked vooral appelleert aan volwassenen? Kinderen kunnen het knap lastig hebben met het hoge tempo en de drukke vertelstijl., om maar te zwijgen van de ironische knipogen. Het stemmenwerk, waarin de bravoure van echt grote animatie ligt, is hier van huizenhoog niveau. Inhoudelijk blijft ons de kleverige sentimentaliteit bespaard die in het genre dikwijls de dienst uitmaakt. De prent is doelbewust ondeugend en overeenkomstig vermakelijk.

Het tekenwerk is volledig via computer (CGI) aangemaakt. Vloeiend en gestroomlijnd oogt het allemaal wel, maar de charme van bewegende tekeningen is toch ver te zoeken. Een kniesoor die erover valt? Ambachtelijke animatie wordt stilaan in het verdomhoekje gedrumd en in de sector staan de zaken intussen ook niet stil. Hoodwinked werd in Amerika verdeeld door de broers Weinstein (ex-Miramax), de onafhankelijke producenten die een poosje onderdak vonden bij de Disney-familie, maar nu weer voor eigen rekening werken. Gezien Disney de vrijbuitende Pixar-studio opslorpte, staat hiermee misschien een nieuwe concurrent op in het sterk gestroomlijnd animatielandschap. Dat kan alleen een goede zaak zijn: hoe meer stemmen, hoe meer vreugd.

3,0*

James Douglas Morrison las op zijn veertiende boeken van Friedrich Nietzsche, William S. Burroughs, Aldous Huxley en Jack Kerouac. Deze laatste heeft met zijn 'On The Road' zonder twijfel een enorme invloed gehad op HWY. Wandering, searching for a meaning.

Net als in het lied 'The End' gaat het hier om de geboorte van de sjamaan. Iemand in de maatschappij die anderen geneest, iemand met een visie die anderen de ogen wil laten opentrekken. 'Father, I want to kill you' refereert naar het afstoten van hetgeen je toegeworpen wordt. (In zijn geval : moraal, klappen en lessen van zijn vader). 'Mother, I Want to fuck you' refereert naar het begin van de geboorte. Zo opent de film met een shot op een waterval. Water staat symbool voor de baarmoeder en als Jim uit het water komt gesprongen, wordt de sjamaan geboren. Dan is er een shot op een woestijn die symbool staat voor de dood, de gevaren voor het onzinnige.

Wat volgt is de reis die The Lizard King onderneemt. Net zoals bij '2001: A Space Oddysey', waarbij de immensiteit van de ruimte aangekaart moest worden, zijn de lange stukken van enorm belang. Promotheus kwam het vuur halen bij de goden om aan het volk te geven. Jim Morrison maakt deze lange trip ook en daarvan komt ook een van de vele dimensies van het lied 'Break on Through to The Other Side'. Zijn manier van doorgeven was zijn magistrale poëzie.

If my poetry aims to achieve anything, it's to deliver people from the limited ways in which they see and feel. Real poetry doesn't say anything; it just ticks off the possibilities. Opens all doors. You can walk through anyone that suits you. If the doors of perception were cleansed everything would appear to man as it is, infinite.

4,0*