Meningen

Sinds Los Sin Nombre bouwt regisseur Jaume Balagueró aan een oeuvre dat het vooral van sfeer moet hebben. Dat is voor [Rec] niet anders. Dit keer stort hij zich op de (non-)esthetiek van The Blair Witch Project en voegt er een flinke scheut expliciete horror aan toe.

Een lokale tv-ploeg in Barcelona volgt één nacht lang het brandweerkorps in de stad. De eerste oproep lijkt nogal banaal wanneer een oude dame zichzelf in haar appartement heeft opgesloten. De vrouw bijt echter zonder verwijl een stuk uit de hals van een van de brandweermannen en van zodra zijn collega de stakker naar het ziekenhuis wil voeren, blijkt de politie het gebouw afgesloten en verzegeld te hebben. Ook de gewonde brandweerman ontpopt zich tot een bezetene, wat het begin inluidt van een hysterische uitputtingsslag waarbij de ene na de andere aanwezige in het huis wordt besmet door de geheimzinnige en erg besmettelijke ziekt die hen in agressieve zombies verandert.

De Blair Witch-aanpak kenden we al van Cannibla Holocaust, nu voert Balagueró het idee terug naar zijn gore roots. Hierbij drijft hij de claustrofobie van het huis clos waarin we samen met de cameraploeg zijn beland tot het uiterste. Hij slaagt er echter nauwelijks in om enige spanning op te roepen. Het feit dat de cameraman en zijn collega tot op de allerlaatste momenten blijven filmen terwijl de dood in hun nek ademt, is volkomen ongeloofwaardig. Dat alle psychologie overboord wordt gegooid ten voordele van een wurgend tempo is begrijpelijk, maar ter compensatie had men tenminste op een creatieve manier mogen omspringen met de ruimtes waarin de ongelukkigen opgesloten zitten. Balaguerós enige wapen is de mokerslag. Die komt nu en dan (vooral naar het einde toe, wanneer het uitzichtloze van de situatie pas echt tastbaar wordt) hard aan, maar levert in de eerste plaats veel gimmick en weinig body op.

3,5*