Meningen

Wie aan plasticine in de filmindustrie denkt, legt direct de link naar Chicken Run en Wallace & Gromit. Alleen wordt er in deze film gespeeld met grauwe, vale kleuren zoals grijs, bruin, zwart en beige maar ook hier en daar felrood. Het thema van ‘Mary and Max’ is helemaal anders en mikt zijn pijlen dus niet op het jongerenpubliek.

De achtjarige Mary Dinkle, niet de mooiste van de klas, voelt zich een buitenbeentje. Ze correspondeert met Max Horowitz, een Joodse man van middelbare leeftijd die aan het syndroom van Asperger lijdt. Ondanks er een leeftijds- en cultuurverschil is, blijven de twee, de ene uit Melbourne en de andere uit New York, jarenlang elkaars momenten van geluk en triest delen. Meerdere narige thema’s komen aan bod waardoor de film een zwaarmoedige laag krijgt.

Toch reikt Adam Elliot een gevoel van beroering aan door de band tussen Mary en Max in beeld te brengen. De muziek en de humor waren essentieel om de kijker in deze droefgeestige film niet verweesd achter te laten zitten. De humor is echt heel droog en zwart, ik heb er goed mee gelachen. Evenals eindigt ‘Mary and Max’ met een sterk moraal : elkaar aanvaarden, hoe anders we ook van elkaar zijn.

Eigenlijk is het een autobiografische film daar de regisseur Adam Elliot zelf pennenvrienden was, en nog altijd is, met een Joodse, autistische New Yorker. Vandaar ‘based on a true story’. Het is dan ook niet vanzelfsprekend om de kijker te laten meevoelen met beide uit-plasticine-gemaakte personages. Desondanks was het een voltreffer.

4,0*

Moolaadé betreft twee waarden die elkaar oog in oog kijken. Aan de ene kant hebben we de oeroude traditie van de vrouwenbesnijdenis om de onderwerping van de vrouw in stand te houden en aan de andere kant de bescherming van de zwakken. Dit duel wordt uitgevochten in een klein en primitief Afrikaans dorpje.

Het mooie aan deze film is de drang naar vooruitgang, de opstand tegen de rituelen. Dit is wat volgens mij nog altijd voor veel onheil zorgt in de wereld. De invoer van moderne technologieën als radio's en televisie werden fel bekritiseerd door de ouderen. Zij, bang van het niet-arbitraire, vonden het manipulatief. Iets waar ik mee kan in komen maar wat voor toekomstperspectieven hebben die voor ogen?

Het bevat ook enkele symbolieken. De mooiste vond ik de scène waarin de brandende radio's doorspeelden die net als de vrouwen niet stil te krijgen waren.

3,5*