Meningen

Na Walk on Water, een fascinerende politieke, sociale en psychologische thriller, was het uitkijken naar de nieuwste van Eytan Fox. Hoewel The Bubble voor heel wat commotie zorgde in thuisland Israël, worden de hoge verwachtingen niet helemaal ingelost. Het verhaal speelt zich af in Tel Aviv, de tweede grootste stad van Israël, een vibrerende metropool met een gamma aan moderne luxewinkels, alternatieve kroegen, homobars en een invloedrijke kunstscène. Het is een jong en hip district maar misschien is dat niet meer dan een fragiele zeepbel dat al dan niet verwijst naar de titel. Buiten woedt er trouwens een harde en bittere oorlog met zelfmoordaanslagen.

Te midden van deze politieke chaos betrekken drie twintigers - twee homofielen en een meisje - een flatje. Op een dag ontmoet de reservist Noam in bizarre 'identiteitsomstandigheden' aan de grensovergang bij de West Bank, de Palestijn Ashraf. Een ware coup de foudre. Ashraf trekt prompt bij het trio in. De film zoomt in op de idyllische annex taboerelatie tussen de homoseksuelen en de liefdesperikelen van de andere kamergenoten. Liefde in tijden van oorlog zorgt natuurlijk voor heel wat persoonlijke en sociale problemen.

In eerste instantie is The Bubble een heel oprechte film. Fox verklaart enerzijds zijn liefde aan de stad Tel Aviv (via de ogen van jonge homo's), hetero's, mannen, vrouwen, joden en Arabieren) maar exploreert anderzijds hoe deze gemeenschap met haar culturele extremen, tegenover homoseksualiteit staat. Maar hier knelt het schoentje. Fox is thematisch veel te ambitieus en verplicht zichzelf om wat te zigzaggen tussen de meervoudige onderwerpen. Ondanks de duidelijke boodschappen is de teneur luchtig en naïef (een raveparty tegen de Israëlische bezetting?) en het camerawerk is bij momenten zeeziekelijk roterend. Gelukkig verliest Fox zijn zin voor humor niet, kiest hij voor een zwierige soundtrack (Nada Surf, Lloyd Cole, Acid house Kings, Bright Eyes), last hij enkele emotioneel pakkende scènes in (de protagonisten die terugblikken op hun jeugdjaren in Israël) en wordt er - met uitzondering van de homostereotype prestatie van Alan Friedman in de rol van kamergenoot Yehali - overtuigend geacteerd. Eindconclusie? Fox is getalenteerd en levert alweer een interessante film af maar lijkt zelf nog te veel in a bubble te leven.

3,0*