Liteul Poreseuteu (2018)

Alles draait om de sympathieke Tae-ri Kim (Ah-ga-ssi) in deze film over een jonge vrouw, die na een mislukt examen haar vriend en de hectiek van de grote stad inruilt voor de kalmte van het platteland. De rust van de omgeving, de verbondenheid met de natuur en de seizoenen, alsmede de vriendschap van oud-klasgenoten hebben een helend effect op de psychische wonden, die zij heeft opgelopen. En passant maakt zij zich de creatieve kookkunst van haar verdwenen moeder eigen.

Een rustgevende film die je van tijd tot tijd letterlijk en figuurlijk doet watertanden. Een pareltje.

Heeft mij een te hoog Libelle/Margriet/Viva gehalte.

Liteul Poreseuteu belooft een poëtische reis door de natuur te zijn, maar slaagt er helaas niet in om de verwachtingen waar te maken. Deze film, die probeert een meditatieve blik op het leven op het platteland te werpen, blijft steken in oppervlakkigheid en slaagt er niet in om een diepere emotionele impact te creëren.

Een van de grootste tekortkomingen van de film is het gebrek aan een coherente verhaallijn. Liteul Poreseuteu lijkt meer op een aaneenschakeling van schilderachtige beelden van de natuur en het bereiden van voedsel dan op een samenhangende narratieve ervaring. Het ontbreken van een duidelijk verhaal maakt het moeilijk voor het publiek om zich emotioneel te verbinden met de personages, waardoor de film een afstandelijke en fragmentarische indruk achterlaat.

De cinematografie, hoewel schilderachtig, slaagt er niet in om de kijker vast te houden. De beelden van de natuurlijke omgeving zijn weliswaar mooi, maar ze kunnen niet verhullen dat de film lijdt onder een gebrek aan dynamiek en visuele variatie. Het repetitieve karakter van de film draagt bij aan een algeheel gevoel van verveling en voorspelbaarheid.

De acteerprestaties zijn degelijk, maar het zwakke script biedt de acteurs weinig ruimte om zich te onderscheiden. De personages blijven oppervlakkig en onderontwikkeld, waardoor het moeilijk is om hun beweegredenen en emoties volledig te begrijpen. Dit gebrek aan diepgang maakt het voor het publiek lastig om zich te identificeren met de personages en hun reis.

Ik heb deze film gezien tijdens een vliegtuigvlucht van American Airlines. Vooraf kon ik het filmaanbod aan boord raadplegen en had ik Liteul Poreseuteu aangestipt omdat vele Zuid-Koreaanse films mij bekoorden. Achteraf gezien had ik wel spijt dat ik geen andere film had gekozen maar misschien had ik, om de reeds vermelde reden, wel te hoge verwachtingen.

2.5*