Horrorfilm Challenge

67. The Adventures of Ichabod and Mr. Toad (Film, 1949)

Speelduur: 68 minuten

FTV: 2 punten

Totaal: 134 punten

Subgenre: 41. Family & Musical Horror

Voltooid: 68/100 (2, 3, 5, 6, 79, 12, 14, 15, 16, 17, 18, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 36, 38, 39, 41, 43, 44, 45, 48, 54, 55, 56, 57, 58, 60, 61, 62, 64, 66, 67, 68, 70, 71, 72, 73, 74, 78, 79, 82, 83, 84, 86, 89, 91, 92, 93, 94, 96, 97, 100)

https://i.postimg.cc/CLyFG0TY/Iceraichabodmrtoad5626.webp

Een kleine anthologie met twee kortverhalen samengebundeld. Eigenlijk hebben Sleepy Hollow en The Wind in the Willows geen hol met elkaar te maken, behalve dat ze op literatuur gebaseerd zijn. Vandaar voelt dit echt als een onsamenhangend product aan. De vrolijke hyperactiviteit van Mr. Toad past langs geen kanten met de creepy headless horseman. Het eerste verhaal is veruit het minste, met een protagonist die amper op sympathie van het publiek kan rekenen. Daarvoor is hij te wispelturig en roekeloos. De animatie is ook best standaard maar nog steeds van kwaliteit.

De reden waarom ik deze gekozen heb voor de challenge zit in het tweede verhaal. De headless horseman heeft me altijd wel geïnteresseerd. Ik was benieuwd naar wat Disney ervan zou maken en ben met gemengde gevoelens achtergebleven. Aan de ene kant is dit een erg sfeervolle adaptatie die pas in de laatste 10 minuten écht spannend wordt. Het verhaal is echter niet boeiend genoeg gebracht. Gelukkig wordt dit wel goedgemaakt door Bing Crosby, die zowel de verteller is als de uitzonderlijk catchy muziek inzingt. De animatie is van hoger niveau en het einde is verrassend donker voor Disney. Blij dat ze het bronmateriaal hebben gerespecteerd.

3*

Wel, ik wil geen verwachtingen scheppen maar ik vond deel 5 beduidend beter dan 3 en 4 samen. Ik ben benieuwd naar je score!

En volgend jaar worden we getrakteerd op deel 6. Blijf het toch een fijne reeks vinden.

34. The Burning (1981)

Speelduur: 91 minuten

FTV (2) = puntentotaal 61

Subgenre 70: Revenge Horror

Afgevinkt: 1-2-3-4-5-14-15-17-18-26-27-33-35-39-42-43-50-55-57-58-64-65-67-68-70-74-76-77-78-79-82-84-85-91

Thema klassement: 34 punten

Beoordeling: 3,5*

https://legendary-digital-network-assets.s3.amazonaws.com/wp-content/uploads/2019/08/13091414/the-burning-1981cast.jpg

Een jaar nadat er tijdens vrijdag de dertiende op Crystal Lake zich een verschrikkelijke tragedie voordeed, was plots elk zomerkamp in de film een onheilsplek die voorzien was van een maniak met werkmateriaal in zijn handen. In The Burning is de dader een conciërge die, na een uit de hand gelopen grap, vreselijk verbrand raakt. Uit op wraak keert hij zich tegen hen die hem destijds hebben verminkt.

Als je een film wil kopiëren doe het dan goed, dat is wat de makers van 'The Burning' gedacht moeten hebben, want waar 'Friday The 13th' het eigenlijk alleen maar heeft van gewelddadige horror is er hier opvallend veel ruimte gemaakt voor enige vorm van drama. Ook de personages zijn minder bordkarton dan datgene wat er destijds allemaal voorgeschoteld werd. Op gebied van gruwel is er genoeg te beleven, al wordt dat dan weer iets beter geproportioneerd en voorgeschoteld.

Een film waar ik tot enkele challenge-jaren geleden nog nooit van had gehoord. Eigenlijk een schande, want ook dit blijkt een ware slasherclassic te zijn.

Ik was iets over de helft, toen begon Feyenoord. Maar ik ben er wel heel definitief achter dat dit hele concept, van al die films eigenlijk, gewoon niet zo spannend is. Voor mij in ieder geval. Soms zit er wel iets geinigs in of je puft een keer omdat iemand bijna op een spijker gaat staan, maar de rest... het doet me verder zo weinig.

Wat een toeval dat ik vannacht ben begonnen aan de hele serie, zwengel zo deel vier aan Tja de King-verfilmingen van zijn horrorwerk zijn altijd wat zozo en haat-of-hou ervan geweest! Ben uiteraard nu wel nieuwsgierig in welk boek je bezig ben?

50. Possession (1981)
124 min
FTV (2 punten)
Puntentotaal: 91
Subgenre: 38. Erotic Horror
Themaklassement: 50 punten
(2-7-9-10-12-14-15-17-18-20-21-25-27-28-30-32-33-36-38-39-40-42-43-44-47-53-54-55-56-57-60-62-64-65-67-68-71-73-76-78-79-80-82-83-84-87-88-95-99)

Hoewel de mistroostige straten van Berlijn nagenoeg verlaten zijn, is het - relatief kalme - begin van Possession gelijk onheilspellend. Beelden van de muur schieten voorbij onder een pulserende, spooky synth-soundtrack. En hoewel de problematiek vrij alledaags van start gaat door een koppel aan de rand van een break-up centraal te stellen, had niets me kunnen voorbereiden op deze afdaling in complete waanzin.
https://cdn.posteritati.com/posters/000/000/063/972/possession-md-web.jpg
Natuurlijk: de titel, de poster en wat je hier en daar aan reacties leest geeft al het een en ander weg. Volgens mij heb ik ooit op Insta in een reactie een meme met Adjani voorbij zien komen, waarvan de caption las He made love to me all night - en snapte ik de grap niet. Ik ging hier vrij blanco in. En nu ik ‘m gezien heb, weet ik niet zo goed wat ervan te vinden; zo ben ik ook wel eens theaters uitgelopen na een toneelstuk waar ik me net niet slim of voorbereid genoeg voor voelde.

Net als bij veel toneel, staat de dialoog bol van betekenis, alsof iedere zin een zekere subtext met zich meedraagt. Veel handelt over geloof, goed en kwaad, trouw en identiteit. En hoewel de rechtlijnigheid van die betekenis (en dus van veel gesprekken, handelingen en reacties) voor mij al snel steeds ongrijpbaarder werd; de sfeer van onheil, verval en het nachtmerrie-achtige surrealisme werd daarmee steeds prominenter.
https://i1.wp.com/raremeat.blog/wp-content/uploads/2022/11/Possession13.jpg?ssl=1
Aanvankelijk lijk je simpelweg te maken te hebben met Mark, een man wiens obsessie met Anna ietwat buitensporig neergezet wordt. Hij is jaloers, wantrouwig en vrij hysterisch in zijn omgang met hun breuk en haar ontrouw. Maar als haar geheimen meer en meer onthuld worden, lijkt de aanvankelijke antagonist en Anna’s bedpartner Heinrich slechts een relatief onschuldige pion en blijkt haar ontsporende gedrag een veel duisterdere achtergrond te hebben.

Heinrich en Mark lijken beurtelings kalmte en obsessieve waanzin af te wisselen, evenredig met hun contact met en begeerte van Anna. Maar net als het idee lijkt te landen dat het hier een uitvergrote metafoor betreft voor liefde als gevaarlijke ziekte, die zowel rationele controle overboord gooit als motorische beheersing (die danschoreo van Heinrich!), schakelt de film weer een surrealistische versnelling hoger.
https://assets.mubicdn.net/images/notebook/post_images/20736/images-w1400.jpg?1456933116
Ik heb het wel vaker bij dit soort, onverwacht geleidelijk ontsporende films: je brein probeert er lange tijd een nauwsluitend geheel van te maken, terwijl je dit veel beter gewoon over je heen kan laten komen. Ik denk dan ook dat een herziening deze goed zou doen. Tegelijkertijd valt hier ook genoeg te genieten. Het camerawerk is vrij subliem te noemen maar ook de acteurs bewegen soms volgens een specifieke choreografie om elkaar heen om de camera van dienst te zijn. Hun delivery van dialoog heeft er wel eens onder te lijden en de editing zit soms in de weg maar op sommige momenten komt het ook vloeiend samen. Het wordt daarmee zeker een immersieve beleving, waar je jezelf bijtijds op het podium, tussen de acteurs waant, met bovendien enkele memorabele scenes.

Typisch zo’n film die qua beoordeling het veld tussen 2,5* en 4* beslaat, tot herziening kom ik op een veilige 3* uit.

39. Lifeforce (1985)

116 minuten

FTV (2): totaal aantal punten = 78 + 14 bonuspunten = 92 punten

Subgenre: 86. Tobe Hooper Horror

Themaklassement: 39 punten

Complete subgenres:

2, 4, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 14, 21, 24, 25, 27, 31, 32, 35, 39, 43, 46, 47, 54, 57, 60, 62, 64, 66, 67, 74, 77, 79, 81, 83, 85, 86, 88, 91, 93, 98, 100

Eigen rating: 3,0*

Ja, deze moest ik natuurlijk nog wel even meepakken tijdens deze challenge. Er schijnen wat users gesmolten te zijn vanwege Mathilda May. Ik ga hier voor de volle 100% in mee. Wát een verschijning zeg!

Hooper doet er ook alles aan om de 'Space Girl' te pas en te onpas (naakt) te laten verschijnen, al valt haar uiteindelijke hoeveelheid screen time nog wel mee. Maar als ze dan in beeld is, veer je als kijker direct op.

De film kent een prima start. Het eerste halfuur is zeer vermakelijk. Daarna kakt alles flink in. Het middenstuk is nogal taai. Hooper lijkt geen echte richting te kunnen kiezen. Is dit science-fiction, doen we iets met aliens of gaan we voor de zombies? Weet je wat, we gooien gewoon alles in de blender en we zien wel. Als sluitstuk kunnen we altijd nog een beroep doen op Mathilda May! Zonder haar zou dit een niemendalletje zijn geweest, die je een uur na het kijken alweer zou zijn vergeten. Zo eerlijk moeten we zijn.

Lifeforce is zeker geen slechte film. Bij vlagen wat te saai en de speelduur is met 116 minuten een slordige 25 minuten te lang. Normaal zou ik niet veel hoger uitkomen dan een 2,5*. Dankzij de adembenemende May rond ik af naar 3,0*!

Lifeforce is nog 9 dagen te zien op Amazon Prime

35 Pumpkinhead (Film, 1988)

FTV ( 2 punten )

Totaal : 70 punten

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BMTY1NDA0NjY2NV5BMl5BanBnXkFtZTcwODY3MjU4Mw@@._V1_.jpg

De film heeft een sfeervolle setting en een bijzonder opvallend monster dat toch vaak in beeld wordt gebracht.

Het verhaal heeft een simpel gegeven rond wraak en wordt in de eerste helft goed opgebouwd. Daarna komt er meer actie, maar echt spannend wordt het niet. Daarvoor is het monster niet te eng en zijn de kills te mak.

De personages zijn niet echt interessant, vooral de drie koppels weten niks van hun rol te maken. 6/10

51. Jam / Sleep / 잠 (2023)
95 min
FTV (2 punten)
Puntentotaal: 93
Subgenre: 85. Thriller/Suspense Horror
Themaklassement: 51 punten
(2-7-9-10-12-14-15-17-18-20-21-25-27-28-30-32-33-36-38-39-40-42-43-44-47-53-54-55-56-57-60-62-64-65-67-68-71-73-76-78-79-80-82-83-84-85-87-88-95-99)
https://i0.wp.com/dibalikcerita.com/wp-content/uploads/2024/01/review-Film-Sleep-2023-e1704389825607.jpg?resize=930%2C620&ssl=1
Na de kleine uitputtingsslag die Possession (1981) heet, is het haast verademend om een spannend, doch eenduidig niemendalletje als dit te kijken.

Soo-jin merkt dat haar man Hyun-su in zijn slaap steeds vreemder gedrag begint te vertonen. Wat begint als onschuldig slaapgebrabbel krijgt al snel meer dreiging als hij tijdens het slaapwandelen bezoekjes brengt aan de koelkast of het op hun hond gemunt lijkt te hebben. Zeker omdat ze zwanger is, vreest ze steeds meer voor hun veiligheid en samen gaan ze op zoek naar de oorzaak van de verschijnselen om te kijken wat eraan te doen valt.

Dit pad loopt langs wat voorspelbare stations en stappen, waarbij zowel de medische wetenschap als een medium geconsulteerd worden en uiteraard ook hun eensgezindheid en vertrouwen op de proef wordt gesteld. Hoewel het weinig verrassingen herbergt, weet de film met een goed gevoel voor timing en een bescheiden maar effectieve geluidsband wel een sfeertje neer te zetten dat de aandacht erbij houdt. De uiteindelijke reveal wordt je dan wat hapklaar voorgeschoteld - middels een letterlijke PP-presentatie! - en zeker de handelingen en beweegredenen van Soo-jin moet je met een korrel zout nemen, maar het blijft allemaal redelijk charmant.

Minder gestileerd dan ik van een Koreaanse productie zou verwachten maar met een groter budget en misschien een externe scenarist, zie ik debuterend regisseur Yu hier nog wel creatiever op voortborduren. Vooralsnog is dit typisch zo’n film waar de grootsheid aan ontbreekt en die je over een paar jaar misschien vergeten bent, maar voor de speelduur is het vrij vermakelijk allemaal. 3*

30. The Exorcist: Believer (2023)

111 minuten

FTV - Totaal 60 punten

Subgenre: 91. Universal Horror (Universal Studios)

Themaklassement: 30 punten

https://b829919.smushcdn.com/829919/wp-content/uploads/2023/10/11/vymitac_dabla_znameni_viry_2023_foto_05-1280x853.jpg?lossy=2&strip=0&webp=1

In het voetspoor van The Exorcist (1973) ontstonden vele vervolgen. De meeste niet goed. The Exorcist: Believer is de jongste aanwinst in de reeks en ik las ergens dat dit de eerste film is in wat een trilogie moet gaan worden. De regisseur heet David Gordon Green, die zich al eerder bemoeide met horrorklassiekers. Met wisselend succes regisseerde hij wat opvolgers van Halloween (1978). Met The Exorcist: Believer maakt hij een middelmatige film die nu niet direct veel enthousiasme opwekt voor het tweede deel in de trilogie.

Met de terugkeer van Ellen Burstyn in de rol van Chris MacNeil is er een directe en nostalgische link met het origineel. Het is alleen jammer dat Burstyn niet krachtig in het verhaal wordt geïntegreerd en niet in het middelpunt van de gebeurtenissen staat. Dat deed Green met zijn Halloweenfilms waarin hij Jamie Lee Curtis terughaalde, toch een stuk beter. Curtis deed meer dan het spelen van een nostalgisch nevenrolletje. Burstyn is in deze film gewoon een van de velen.

Hoewel de film sfeervolle en spannende momenten kent, zijn grote delen ietwat saai te noemen. Bovendien laat Green in The Exorcist: Believer niets zien dat niet al in de eersteling werd vertoond. En daarin ook beter werd vertoond. De film is niet revolutionair maar ook weer niet per se slecht of vervelend. De film is zelfs redelijk onderhoudend en heeft een aantal lekkere scènes. Toch is The Exorcist: Believer ook een film die vooral ongeïnspireerd overkomt. The Exorcist: Believer is middelmaat.

2.5*

Dat zullen wel ettelijke pagina's zijn aan het tempo dat wij hier berichten uitbraken

Ik ook nieuwsgierig in welk boek je bezig bent. Ik trouwens ook bezig in een boek van hem, kwestie van wat af te wisselen met de horrorchallenge. Ik ben bezig in een recenter boek van hem: De buitenstaander. Uiteraard verfilmd in The Outsider (Serie, 2020 - 2020)

Dentheman schreef:

(quote)

Ik probeer iedere dag wat te lezen, op het moment "Tweeduister", maar ik probeer een beetje de wat taaiere kost af te wisselen met licht verteerbaar materiaal. Heb bijvoorbeeld ook Ulysses nog liggen, maar de vele verhalen over mensen die het boek niet uitkrijgen vanwege de soms lastige opbouw weerhouden mij er een beetje van eraan te beginnen

Ik ben al jaren fan van King, zowel zijn nieuw als ouder werk. Nu ben ik bezig met Joyland wat ik wel best goed vind. Mijn man schreef King's werk altijd af als campy en helemaal niet eng. Na lang (héél lang) aandringen is hij nu bezig met 11-22-1963 en hij is volledig verkocht en kan het amper wegleggen. Joke's on him, I guess...

55. Becky (Film, 2020) - MovieMeter.nl

https://m.media-amazon.com/images/S/pv-target-images/94c2eaaa948d0126103a3f56efcb3868810befce2051d68597734dc4060aca35.jpg

FTV - 2 punten.

Puntentotaal - 109 punten.

Haha, ja, deze was wel leuk. Spannend, bloederig, en er zit wat drama in. Maar ook zeer vermakelijk. Het eerste gedeelte is wat langdradig, maar het wordt steeds beter. Kevin James en Lulu Wilson zijn geweldig. Dit zijn de volwassen en keiharde versies van Culkin en Pesci in Home Alone. Vooral ook niet te serieus nemen allemaal.

3*

70. Non Si Sevizia un Paperino (1972)

105 Minuten

FTV (2) : Totaal aantal punten = 153

Subgenre: 45. Giallo Horror

(Voltooide subgenres 1 t/m 42,44,45,46,47,49,53,54,55,57,58,63,64,65,66,68,71,77,79,80,83,85,86,88,91,97,100)

Themaklassement: 68 punten

Eigen rating : 3*

https://www.cineclandestino.it/wp-content/uploads/2021/03/Non-si-sevizia-banner.jpg

'k Ben ook geen grote fan van het Giallo-genre. Meestal vind ik het niet echt horror maar eerder gewoon een misdaad-verhaal (dus de tags hier op MM zijn meer representatief dan die op IMDb). Ook vind ik het meestal redelijk lelijk qua beeld. En bij deze was er dan ook nog eens de lamentabele dubbing in Engels. Vreselijke klankkwaliteit en enorm luid. Misschien had ik deze meer kunnen appreciëren als ik deze in het Italiaans had gezien. Pluspunt is meestal de aanwezigheid van wat functioneel naakt (zoals Barbara Bouchet demonstreerde)

https://wipfilms.net/wp-content/uploads/2012/09/Dont-Torture-a-Duckling01461910-39-42.jpg

Misschien zorgde deze film voor opschudding in de jaren 70: het sensueel verleiden van 12 jarige jongetjes en het vermoorden van deze tieners. Maar echt onzedig wordt het niet en de moorden gebeuren off-screen. Alleen de folterscène was redelijk realistisch. Dat kan je dan niet zeggen van de verdronken jongen bv. Dat zag er wel enorm nep uit Zeker één van de betere Fulci films in ieder geval. De enige film van hem die deze oversteeg, was "Zombi 2".

Dentheman schreef:

(quote)

Zal eens kijken of ik deel 3 nog een kans durf te geven dan van de week, maar ik neig er steeds meer naar om de laatste weekjes mijn tijd te stoppen in de klassiekers die ik op DVD heb liggen, weet ik in ieder geval dat de laatste films die ik deze challenge ga zien van goede kwaliteit zijn

Ik heb zij bijna allemaal gezien en het wordt gewoon erger en erger. Sommigen horen echt thuis bij de slechtste films die ik ooit gezien heb.

109. The Void (2016)

90 min. - Canada / VS

FTW (2 punten)

Puntentotaal: 217 + 14 = 231

Subgenre: NA

Themaklassement: 100

(1 – 100)

https://i0.wp.com/plotandtheme.com/wp-content/uploads/2017/04/the-void-sky.jpg?fit=1500%2C637&ssl=1

Gekozen door mijn partner omdat hun hadden ergens gelezen dat het monster leek op wat men in “The Substance” te zin kreeg.

“The Void” is een crowdfunded Lovecraftian horror film uit Canada. Voor een crowdfunded project van minder dan $100.000 is dit toch wel dik in orden. De speciaal effecten zijn dik in orden, het ligt in lijn met de klassiekers en er gebeurt echt veel. Veel plot is er niet, een typische groep mensen (agent, hotel medewerkers, politieagenten, twee vreemden die meer lijken te weten, misdadiger) plus Lovecraftian monsters en een sekte. Persoonlijk vond ik het allemaal te dunnetjes en gewoon te weinig verhaal, achtergrond en opbouw. Mijn partner vond het juist heerlijk dat er geen verklaring was of heel minimaal toch en gewoon monsters en chaos.

Ik krijg veel zin om een RW te doen want het wordt maar niet beter met die obscure films

40. Las Amantes del Diablo (Film, 1971)

aka Feast of Satan

Speelduur: 90 minuten

FTV: 2 punten

Puntentotaal: 80

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFkZAfFruB6lQ114iv_CKP0uePO86-2ArLW8mCOdza6NTBH0NtUIVe5fahXDfExIdZ3knrMAM0mhurSDuZiAB9g-8Mcc-1BbhSnAjwaKZaNSjDoDh3f1U3zCKQ_b96-P_NKBJxf-ahEFdT/s1600/feastofsat8.JPG

Wel leuk dat mijn maatje Brix deze ook heeft gezien en zelfs zo aardig geweest om een soort van recensie te schrijven. Ik weet immers niet waar te beginnen om hier iets zinnigs over te schrijven. Eigenlijk zijn de weetjes die Brix heeft opgevist nog het meest interessante waarvoor dank. Dus ja een film van 90 minuten die veel langer leek te duren omdat er gewoon nauwelijks wat interessants in gebeurt. Meest bloedige moment is eigenlijk al vrij vroeg in de film een patiënt die wordt dood gebeten door een hond. Scenario, achtergrond van de karakters, beweegreden van de satanist, de manier waarop Hilda in de macht komt van de satanist, finale allemaal heel pover. Ik denk dat we welgeteld 1 keer te zien hoe de satanist zijn 'bijzondere' krachten aanwendt als hij een zanger stom krijgt. Beste scène vond ik nog als Hilda werd opgebaard met die andere rondom haar, deed me denken aan Rosemary's Baby, een veel betere film die ik nu wel graag wil herzien.

remorz schreef:

(quote)

Dat gaat ook wel gebeuren maar ik moet even hergroeperen . Ik ben wel benieuwd wat jij er ‘treffend’ aan vindt, want dat woord riekt naar interpretatie/eenduidigheid.

Alles is treffend aan deze film. Het is zo goed geacteerd en zo goed geschreven. De vrouw die zichzelf verliest in haar eigen psyche, de hopeloos aanhankelijke man (sam neill) die niet kan loslaten en ook hun relatie die intens afstoten en aantrekken veroorzaakt die bij beide hun gedrag vergroot. Dan heb je nog die irritante zen man/guru die "de redder" is en de anker is van de afhankelijke vrouw maar eigenlijk ook nog meer olie op het vuur gooit omdat die in de relatie van de twee ex geliefden een soort onbereikbaar ideaal is. Iemand die hoog op de berg naar de ploeterende mens staat en dan adviezen gaat geven waar niemand iets mee kan.

Dan hoe het in beeld word gebracht zo treffend ik kan me nog een scene herinneren van de vrouw die helemaal loco gaat zichzelf verliest in een metro gang (of station zoiets?). Een emotionele roetsjbaan ik vind het heel herkenbaar emoties die ik zelf ook heb gevoeld en gezien bij anderen en godzijdank ben ik er nooit zo in doorgeslagen haha. maar we hebben allemaal wel relaties gehad die jezelf en anderen uit balans halen, waar je ook in gevangen zit ook al wil je eruit. Dus dat.

Dit is een hele emotionele film dus je opmerkingen dat het riekt naar eenduidigheid en interpretatie dat zegt iets over hoe jij naar films kijkt. Dat is prima ik vel daar geen waarde oordeel over. Maar possession is een hele emotionele film en ik zou niet weten hoe je zonder interpretatie deze film op waarde kunt schatten. eenduidigheid?? ik weet niet waarom je die conclusie trekt of wat je er precies mee bedoel.

SOmmige films bekijk je meer technisch en hoe het is gemaakt maar sommige films daar moet je meer ook rekening meehouden "welke emoties wil deze film aanspreken en lukt dit?" en dan staat de cameravoering de acteerprestaties alles in dienst van dit doel. Dat is wat mij betreft prima dan ga ik op een andere manier kijken. Het klinkt misschien "niet objectief" in jouw beleving maar zoals je merkt ik kan deze aanpak prima beargumenteren dus volgens mij een legitieme benadering die helpt zo een soort film op waarde te schatten.

‘Treffend’ klinkt alsof de film voor jou ‘iets’ heel effectief, raak of herkenbaar verbeeldt en daar was ik benieuwd naar omdat ik dat zelf misschien juist mistte. Ik beticht je verder nergens van, hoor. Was benieuwd waar je interpretatie of eenduidigheid in gevonden had.

Dat het een emotionele film is, kan ik verder gerust beamen. Of het emotioneel herkenbaar is zal voor iedereen verschillen.

40. Little Buddha ik bedoel ehm ,,THE PRODIGY 2019

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSTc4XjG5pfXBp1nH88Te78Yd3-A95o7OuPBg&s

RW

92 minuten .

subgenre .hounted child .

https://filmparadiset.se/wp-content/uploads/2019/02/The-Prodigy-Featured.jpg

Waanzinnig goede film binnen dit aparte subgenre . Ik heb deze destijds met een 4 beoordeeld . En dat blijft zo .

Dit vind ik nou echt beangstigend , heb ik niet vaak . Het concept word bijna perfect uitgevoerd . Het jochie is overtuigend vooral op die bank tijdens de sessie .

koude rillingen .

Zoals ik al zeg het is herkenbaar, omdat ik het bij anderen heb gezien deze emoties en ongebalanceerde relaties. Maar ook omdat ik het in mijzelf (ja in mindere mate en misschien net iets anders) heb gezien. Maar dat is het mooie van emoties als het goed is heeft iedereen angsten, liefdesverdriet, afhankelijkheden en als het goed is zijn we ook emotioneel verbonden met onze geliefden en hun emoties en moeilijkheden. Dus ik denk dat iedereen die ervoor open staat en deze film op de manier zoals ik beschreef wil bekijken herkenbaarheid vind in deze emoties. In welke mate die herkenbaarheid doordringt dat zal verschillen.

Oke, laat ik het anders formuleren: de emoties van de personages (jij noemt angst, liefdesverdriet, afhankelijkheid en ik zou nog willen toevoegen onmacht, frustratie, zelftwijfel en wantrouwen) zijn mij niet vreemd, natuurlijk niet. De herkenbaarheid ervan ging voor mij een beetje verloren in hoe ze ermee omgaan. In mijn oorspronkelijke bericht noemde ik het al een "uitvergrote" metafoor.

Zeggen dat deze film deze emoties herkénbaar verbeeldt - door handelingen en woorden van de personages, toch? - is voor mij zoiets als dat Dumb and Dumber het concept 'misverstand' treffend neerzet. We zijn allemaal bekend met het fenomeen, maar de personages verbeelden het wel heel extreem.

Maar goed, zoals ik zei: ik wil deze film heel graag nog eens zien en die herziening zal ik zeker anders ondergaan nu ik wat meer weet wat ik kan verwachten.

101. Blood Feast (Film, 1963)

FTV - 2 punten

Puntentotaal: 202

Subgenre: -

Themaklassement: 100 punten (compleet)

Eigen score: 2,5*

MM: 124 stemmen, 2,24* gemiddeld

https://image.tmdb.org/t/p/w780/581sl5pbNrGXTt3U3dc1jJewbD3.jpg

Nu weet ik waar sommige films hun mosterd hebben gehaald. Het is een scenario dat ik ook al in andere films zag waarbij een bepaalde seriemoordenaar telkens aparte lichaamsdelen van zijn slachtoffers meeneemt. Maar blijkbaar is deze film meer en geldt hij zelfs als één van de pioniers in het splatter genre in het algemeen.

Gesplatterd wordt er inderdaad wel. Veel bloed, nouja, veel nepbloed alvast. Misschien destijds erg schokkend, vandaag oogt het eerder wat klungelig. Maar lovenswaardig is het zeker. Vrij beperkte speelduur van de film en mede met het acteerwerk vrij monotoon van aard.

Het zijn de gruwelijke scènes die in het oog springen en de film tot de cultstatus hebben gelift. Daarmee is dan ook alles gezegd, want de rest was vrij ondermaats. Beetje vreemde soundtrack die je ook te horen krijgt. Een must see voor elke liefhebber, maar laat deze film alvast de aanzet gegeven hebben voor al wat later is toegevoegd. Ook dat is een verdienste!

102. The Babysitter (Film, 2017)

FTV - 2 punten

Puntentotaal: 204

Subgenre: -

Themaklassement: 100 punten (compleet)


Eigen score: 2,5*

MM: 610 stemmen, 2,93* gemiddeld

https://image.tmdb.org/t/p/w780/ntpf4WgZbs8hJueNXXt1wFLWXRL.jpg


Eigenlijk wel een genietbare extended Home alone met een moordgriet van een babysitter die je in dit geval letterlijk kan nemen. Hoe men op het idee is gekomen om er een duivelsaanbidding aan te koppelen, is me wat vreemd. Meer zelfs, ik vind het plot helemaal van de pot gerukt. Ik had Bee veel liever gezien in een soort beschermings- of wraakgodin voor haar jonge pupil Cole. Pesters en vervelende klieren genoeg om uit de weg te ruimen ...

Niet dus. Maar de uitwerking was verder wel leuk gedaan. Ook de komische noot werkt wel (niet extreem grappig, wel luchtig), het kat-en-muisspelletje was ook tof. Een zero die even een hero wordt, maar dan ook weer niet altijd. Je wordt nu eenmaal gepest voor iets. Beetje bloed en splatter hier en daar. Het plot komt traag op gaan, maar met Samara Weaving in de spotlight vond ik dat niet eens zo erg. Maar een topper kan je het hoegenaamd niet noemen natuurlijk. Pure fun, maar meer ook niet.