Jam (2023)

Een zeer welkome aanvulling op het Koreaanse horrorlandschap. Het is grappig, geestig en bij vlagen erg spannend. Het doet zijn best om je van het ergste uit te laten gaan en tegelijkertijd je verwachtingen om te buigen. De uiteindelijke climax is een beetje teleurstellend, maar nog steeds vermakelijk. Vooraf had ik niet echt veel van deze film verwacht, maar ik ben uiteindelijk best verrast.

Aanradertje!

P.S.: De verschillende gebeurtenissen met de koelkast waren best verontrustend.

3,5*

Over een Zuid-Koreaans koppel waarvan de man aan slaapwandelen doet. Het begint vrij onschuldig met wat uitstapjes uit bed maar krijgt allengs een grimmiger karakter als de man niet alleen maar wat rondloopt maar ook vreemdere en agressievere acties gaat uitvoeren. De film besteedt veel tijd aan de pathologie van het slaapwandelen. De medische wetenschap is op den duur echter radeloos en vanaf dat moment dringen andere mogelijkheden de film binnen. De psychologische insteek ligt open. Een breed veld aan onderzoek naar de duistere kant van de man lijkt aanstaande. Interessant.
Mijn verwachtingen worden niet ingelost. De film zoekt het niet in de exploratie van de onpeilbare diepten in de menselijke geest maar grijpt naar de metafysische potentie van de slapeloze situatie. Kan ook leuk zijn maar is vaak tamelijk clichématig. En dat is in Jam toch ook wel het geval. Dat neemt niet weg dat de film sterke scènes bevat die alle te maken hebben met pogingen om het gevaarlijke gedrag van de man aan banden te leggen. Minder met het paranormale aspect. Ondanks de weinig verrassende ontwikkeling van het verhaal, ontstaat een prima beklemmende sfeer.
Toch is het jammer dat een film die eens niet in de voor de hand liggende metafysische richting leek te gaan, het toch doet. Er wordt een onstoffelijke geest geïntroduceerd die de oorzaak is van al het kwaad. Ik ben dol op haunted house films, maar in dit geval wordt het spook nogal gemakzuchtig uit de hoge hoed getoverd om in een clichématige finale te voorzien. Ik had op iets diepzinnigers gehoopt.

Soo-jin merkt dat haar man Hyun-su in zijn slaap steeds vreemder gedrag begint te vertonen. Wat begint als onschuldig slaapgebrabbel krijgt al snel meer dreiging als hij tijdens het slaapwandelen bezoekjes brengt aan de koelkast of het op hun hond gemunt lijkt te hebben. Zeker omdat ze zwanger is, vreest ze steeds meer voor hun veiligheid en samen gaan ze op zoek naar de oorzaak van de verschijnselen om te kijken wat eraan te doen valt.

Dit pad loopt langs wat voorspelbare stations en stappen, waarbij zowel de medische wetenschap als een medium geconsulteerd worden en uiteraard ook hun eensgezindheid en vertrouwen op de proef wordt gesteld. Hoewel het weinig verrassingen herbergt, weet de film met een goed gevoel voor timing en een bescheiden maar effectieve geluidsband wel een sfeertje neer te zetten dat de aandacht erbij houdt. De uiteindelijke reveal wordt je dan wat hapklaar voorgeschoteld - middels een letterlijke PP-presentatie! - en zeker de handelingen en beweegredenen van Soo-jin moet je met een korrel zout nemen, maar het blijft allemaal redelijk charmant.

Minder gestileerd dan ik van een Z-Koreaanse productie zou verwachten maar met een groter budget en misschien een externe scenarist, zie ik debuterend regisseur Yu hier nog wel creatiever of in ieder geval grootser op voortborduren. Vooralsnog is dit typisch zo’n film waar die grootsheid aan ontbreekt en die je over een paar jaar misschien vergeten bent, maar voor de speelduur is het vrij vermakelijk allemaal. 3*