Ex Machina (2014)

Door de bank genomen zijn films over androïden niet mijn ding. Afgezien van het oninteressante gebazel over wat een robot wel of niet kan of zou moet kunnen, is in dit geval rondom dit fenomeen een verhaal geconstrueerd dat mij toch wel aanspreekt. Min of meer tot mijn eigen verbazing vind ik dit een onderhoudende film met een verrassend einde.

Beetje een dromerige film. Deed mij denken aan Blade Runner ook mede door de muziek en sfeer. Wel erg goed gespeeld en leuke plot die voor de oplettende kijker geen verrassing was.

Zeker de moeite waard.

Normaal houd ik niet zo van deze films, vaak vind ik te onrealistisch terwijl ze wel realistisch trachten te zijn. Ook gaat het te vaak over robotten die slimmer zijn dan mensen en alle gevolgen van dien. Echter vind ik deze film over een programmeur die een robot moet onderzoeken wel realistisch, verrassend en vaak ook spannend. Je weet grotendeels niet welke kant de film op gaat en dit maakt de kijkbeleving interessant.

Mooi, goed gemaakt en genoten van deze film.

SF normaal niet mijn ding, maar deze wist mij toch te boeien.

3.5***

If you created a scientific machine with human intelligence, then it’s not the history of the machine. It’s the history of gods

Deze film werd mij gisteren aangeraden door een persoon die bij mij op de academie een gastcollege gaf. Ik doe namelijk een onderzoek waar de grens ligt tussen de omarming van de computer (of robot, zo u wilt) en de angst er voor. Ik bekeek deze film om mijn onderzoek te stimuleren. En heeft het geholpen? Nou, dat ga ik in mijn komende betoog haarfijn uitleggen. Vergeef mij voor mijn allemachtig lange recensie van deze film (maar liefs 1489 woorden), maar mijn interesse wil en kan ik met de buitenwereld delen en ik ben te enthousiast om het niet te doen.

Allereerst vond ik het verhaal zelf niet van een enorm hoog niveau. Het was duidelijk dat alles een beetje aan het begin werd afgeraffeld om bij het geheime complex aan te komen. Je komt dus de gehele film lang alleen in aanraking met 3 personages (Caleb, Nathan en Ava) en een aantal robots. De hoofdpersoon wint een prijs en komt zodoende in een hele nieuwe wereld terecht. Been there, done that. Dat concept is al enorm uitgemolken in allemaal andere vormen. Je verwacht dan dat de chemie tussen Caleb en Ava het eerst uur gaar redden, maar dat was nou niet echt overtuigend. Ava zei een paar lieflijke woordjes tegen Caleb en daar bleef het bij. Ondertussen wist Caleb ook niet precies wat hij met Ava en Nathan aanmoest. Het was voor mij duidelijk dat de film het moest hebben van de sfeer. Die futuristische omgeving tot het minimale gebruik van kleuren zorgt er voor dat jij als kijker begrijpt dat die door de sci-fi films geschetste toekomst niet eens zo ver weg meer is.

Caleb komt er achter dat Nathan Ava en de andere robots waar hij een intieme band mee heeft opgebouwd, behandelt als grof vuil. Ja, maar dit zag ik al van heeeeeeel ver aankomen. Nathans arrogante macho look en het onschuldige karakter van Ava werd namelijk erg geforceerd om sympathie te kweken voor de robots. Het kon niet anders dan dat de regisseur dat inzette om medelijden te krijgen met de robot.

Caleb accepteert de behandeling van Nathan tegen de robots natuurlijk niet, laat de robots vrij en viola, Nathan wordt door Ava vermoordt en Caleb heeft zijn doel bereikt.

Maar dan, het einde. De ultieme plotwending. Al die ergernissen die ik had aan het verhaal werd in een keer weggenomen doordat al die puzzelstukjes op hun plaats vielen. De vrij slecht geënsceneerde chemie tussen Caleb en Ava was voor Ava niets meer dan een geslaagde uitweg naar de buitenwereld. Ze was de hele tijd een soort Salome die vroeg naar het hoofd van Johannes de Doper. Ze laat Caleb eenzaam en alleen achter in het gebouw. Als kijker ben je ontroerd en geschokt, omdat Calebs naïviteit om die robots een goed leven te geven wordt gestraft en Ava heeft haar zin. Ze is een onderdeel van de maatschappij geworden en Caleb is in gevangenis terecht gekomen. Nathan had al die tijd gewoon gelijk, ondanks zijn macho-uiterlijk en zijn arrogante vertoning.

Natuurlijk, de clichés in de filmwereld worden allemaal ingezet om het opvallende einde te bewerkstelligen. Maar hoe schaamtevol dit ook klinkt: het werkte wel. Ik werd daadwerkelijk geraakt door de straf die Caleb kreeg voor het tonen van menselijke trekjes. Je weet namelijk zelf dat je in zijn schoenen hetzelfde had gedaan.

Maar nu komen wij terug op mijn onderzoek. Ik geef deze film ondanks de grote hoeveelheid aan clichés zo'n hoog cijfer vanwege de interessante filosofie er achter. De Turingtest is namelijk nog nooit op zo'n manier weergegeven. Waar Turing zelf het baanbrekende onderzoek schreef dat de proefpersoon via tekst op het verkeerde spoort werd gezet en denkt dat hij met een computer te maken heeft, ging het hier om een directe gesprek tussen de proefpersoon en de computer. Het interessante was dat de Turingtest in deze film slaagde, want ondanks de overduidelijke uiterlijke vertoningen van Ava die doen suggereren dat zij een robot is, zag Caleb aan het einde van de film haar uiteindelijk als een medemens.

Calebs naïviteit roept daarnaast genoeg vragen op, maar de belangrijkste vraag is: waarom had zowel Caleb als ik medelijden met Ava?
Daar zijn drie overduidelijke visuele redenen voor:
1) Haar uiterlijk; Ava heeft in zoverre de vorm van een mens dat wij daar medeleven mee kunnen tonen. Daarbij heeft zij een zwak en fragiel lichaam gekregen van Nathan waardoor zij een symbool wordt voor machteloosheid en zwaktes, terwijl die grote spiermassa van Nathan averij jegens hem opwekt. Dat zij verliefd wordt op Caleb omdat hij de enige man is buiten haar schepper Nathan die zij heeft gezien, maakt haar aandoenlijk.
2) Haar intelligentie; het doet ons pijn om te zien dat zij er bewust van is dat zij een van de vele prototypes is en gedoemd is om in die ruimte te blijven. Wij weten dus dat zij zich ellendig voelt en voelen met haar mee.
3) Haar sociale intelligentie; tot het einde ben je er van overtuigd dat zij ook sociale capaciteiten heeft die een gesprek met haar interessant en misschien wel aantrekkelijk maakt. Zij is namelijk geïnteresseerd in Caleb en zij schrikt duidelijk toen ze hoorde dat Calebs ouders zijn overleden aan een auto-ongeluk. Expressies en reacties die jij ook verwacht van een luisteraar als jij iets over jezelf blootgeeft.

Dat deze film mij heeft geholpen met mijn onderzoek is niet alleen de bovenstaande punten, maar ook Ava zelf. Ava is namelijk in staat om via kunstmatige sociale intelligentie mensen te laten geloven dat zij daadwerkelijk een persoon is. Zij is bewust van haar acties en van haar omgeving. Dat is hartstikke vet, want het idee dat jij als mens god kunt spelen is de ultieme natte droom van iedere wetenschapper. Daarnaast bedoelt de wetenschap (en met name Turing met zijn test) te zeggen dat het hoogst haalbare en het ultieme nulpunt in hun wereld is dat je op zo'n niveau kunstmatige intelligentie kan produceren, dat ieder mens geen ander beeld van de computer kan vangen dan van een medemens. Ava is in dat opzicht de perfecte computer en het nulpunt in de wetenschap. Caleb was zelfs zo overtuigd van haar humanitaire vertoningen, dat hij gevoelens voor haar kreeg.

Maar is dit dan daadwerkelijk de perfecte computer? Zij heeft namelijk behoeftes die haar oncontroleerbaar, gevaarlijk of misschien wel zwak maken. Wij durven daarnaast onze samenleving te funderen op computers, omdat wij weten dat zij geen weet hebben van hun acties. Zij kunnen een schaak grootmeester verslaan met schaken, maar als de schaak grootmeester het zat is en wil dat hij superieur is aan de computer, dan verandert hij met een paar klikken de instellingen en de computer is machteloos tegen de zetten van die grootmeester.

Je hebt je vast wel eens een keer afgevraagd of een magnetron gevoelens heeft en of hij bewust is van zijn enige functie (ik met mijn autistische kronkels in mijn hoofd tenminste wel). Laten wij zeggen dat wij een kind krijgen en die op eenzelfde manier behandelen als onze computers: Jij of jouw vrouw/vriendin moet bevallen van een kind en er komt een dochter uit. Jij had liever een zoon, maar goed je moet roeien met de riemen die je hebt. Na een paar jaar ben jij wel uitgekeken op je dochter en ben je toe aan iets nieuws. Je raakt bezwangerd of je bezwangert jouw vriendin/vrouw en daar komt toch een zoon uit. Hij is niet alleen het gewenste type kind dat je wilde, maar ook slimmer, sterker, handiger, sportiever en socialer dan je dochter. Zij is overbodig en doet afstand van haar en jij en je zoon leefde nog lang en gelukkig.

Dit kunnen wij ethisch natuurlijk niet maken, want wij kunnen dit niet over ons hart krijgen om van haar afstand te doen. Zij is niet alleen je dochter, maar ook een mens met emoties, waardes en expressies. Zou een computer die expressie hebben, dan kun je hem niet de hele dag commanderen om een programma te downloaden of een veel te lange recensie schrijven op moviemeter.nl. Hij zou zich uiteindelijk afvragen wat zijn functie en waarde is en dat inzetten om tot actie te komen. Daarbij kunnen ze ons misschien ook overmeesteren in intelligentie, aangezien ze alle data die zij bevatten kunnen koppelen aan de zintuigen en het denkvermogen van een mens. Onze relatie met onze computers wordt op zo’n manier bemoeilijkt dat wij een andere rol moeten invullen. Voor zowel onszelf als voor de computer.

Deze situatie wordt letterlijk in deze film geschetst. Wij moeten namelijk niet streven om kunstmatig leven te produceren, want dat kan ons alleen maar tegenwerken.

Op de vraag waar de grens ligt tussen de omarming van de computer (of robot, zo u wilt) en de angst er voor is dit mijn antwoord: de grens ligt bij het bewustzijn. Zolang een computer nog geen bewustzijn heeft en niet begrijpt wat hij aan het doen is, liggen de ontwikkelingen in de technologie open. Dan durven wij wel nieuwe dingen te proberen, omdat wij er controle over hebben. Daarom zal Ava nooit gemaakt worden, omdat wij daar te bang voor zijn.

Mooi gemaakt. Waardeloos verhaal natuurlijk..

Kunstmatige intelligentie is niet origineel gevonden.

Prachtig gemaakt, schitterend in beeld gebracht en een geweldige soundtrack, maar voor mij allemaal veel te arty farty...

Voor mij zeker een van de topfilms van dit jaar. Het spel, de beelden, de opbouw. Alles klopt. Dat het einde sommige niet verrast is niet verwonderlijk. Pas als dat niet zo was, had je een probleem, want dan heb je weinig van de film begrepen. Het is daarom niet een zwakte maar juist de kracht van de film. Je wordt aan het handje genomen en er is geen ontsnappen meer mogelijk.

Ik heb deze film 2x keer gezien. Zo zie je goed hoe de spanning wordt opgebouwd. Hoe iedere tekstlijn, ieder beeld - wat een fotografie! - en iedere muzieknoot bijdraagt aan het geheel. Er zijn weinig films die dat zo gedoseerd en zo doeltreffend en efficiënt doen. De dialogen zijn kort en krachtig, de stiltes tussen Ava en Caleb zijn intens, de muziek is soms bijna niet hoorbaar maar altijd dreigend aanwezig.

Het verhaal stipt interessante zaken aan zoals de vraag wat bewustzijn nu eigenlijk is. Hoe wij ons er door laten leiden zonder er invloed op te hebben. Wij zijn net zulke machines als Ava. Alleen zijn wij zwak omdat we niet weten wat ons drijft. We plaatsen ons zelf voor irrelevante keuzes, of we nu ons verstand of ons gevoel moeten volgen. Dat gebrek aan inzicht noemen we dan heel trots onze kracht én onze zwakte. Maar dat is flauwekul natuurlijk. Het is een uitvlucht om te verbloemen dat we feitelijk helemaal niets weten. Omdat we niet willen erkennen hoe zwak we zijn.

Dat laat de film zien, verpakt in een verhaal vol onverwachte plotwendingen en dwaalsporen. Als verbeelding van onze eigen onzekerheid en de behoefte om aan die onzekerheid te ontsnappen. We willen gewoon geloven wat we zien. En dat heeft zijn gevolgen, niet alleen in de film maar nog meer in het dagelijkse leven.

Het spel is heel erg goed, Caleb is onzeker, een jongen nog. Nathan is slim, sarcastisch en erg overtuigend in zijn rol. Ava is prachtig. Ze is mooi, jong (ze is 1), en dat weet ze. Ik betrapte me er op dat ik soms vergat dat ze geen mens van vlees en bloed was. Zo fascinerend is ze.

Ga de film zien. Zet de lichten laag, de telefoon uit, een drankje onder handbereik en laat je door niets meer afleiden. Laat je betoveren.

Geen absolute topper maar absoluut een bijzonder vermakelijke film die goed in elkaar zit en van begin tot eind boeit.

Buitengewoon interessante thriller die belangrijke vragen stelt. Mooi gemaakt, goed geacteerd en lekker ongrijpbaar. Met gemak een van de beste films van het jaar. Enige dat me stoorde was de naïviteit van Nathan. Gezien zijn uitstekende voorbereidingen vond ik het ongeloofwaardig die hij zich zo liet sollen door Caleb. Dan heb ik het dus over de actie om ongezien de deuren te openen bij een black-out.

Spannende thriller. Vrij rustig tempo, maar met een constant dreigende sfeer. Nathan zorgt voor een mooie spanning met Caleb. Geweldige acteur, die Oscar Isaac. 4*

Een onderzoekscentrum bevindt zich op een afgelegen locatie in de weidse natuur. Deze in Noorwegen geschoten beelden kennen een contrast tussen de paradijselijke omgeving en het hoogtechnologische centrum.

Caleb is genoemd naar een bijbelfiguur die het Beloofde Land ging verkennen. We beleven het verhaal grotendeels door zijn ogen. Hij is een tragische held. Door een foute beslissing zal hij zijn eigen noodlot in de hand werken.

Nathan is genoemd naar een bijbelse profeet. Ongewoon voor een hoogbegaafde wetenschapper is dat hij veel drinkt, scheldt en bokst. In navolging van Victor Frankenstein speelt hij God door zelf wezens te creëren.

Ava is genoemd naar Eva, de eerste vrouw. Ze komt zachtaardig en verleidelijk over, maar je weet en ziet dat ze een robot is die zich evengoed tegen je kan keren.

Een ommekeer is het moment waarop Nathan duidelijk maakt dat hij Ava slechts als een fase ziet en dat de volgende versie de doorbraak moet worden. Caleb komt voor een dilemma te staan. Hij ervaart Ava als een individu met een bewustzijn. Zijn verliefdheid haalt het van zijn ratio en hij maakt de foute keuze. Ava wordt zijn hightech femme fatale.

Een prachtig moment is wanneer Ava langs een spiegel passeert en dan haar eigen gelaatstrekken herkent in dat masker aan de muur. Dit wijst op een zelfbewustzijn. Het moment waarop een kind voor het eerst zijn spiegelbeeld herkent, is belangrijk in de ontwikkelingspsychologie.

Het einde laat enkele vragen onbeantwoord. Had Ava Caleb niet kunnen gebruiken als gids en beschermer in de haar onbekende buitenwereld, ook al had ze geen gevoelens voor hem? We zien niet hoe ze de helikopterpiloot overtuigt om haar mee te nemen, maar ze slaagt erin en eigenlijk is dat haar echte turingtest. De vraag of ze haar plan zal trekken in de mensenwereld, zou stof kunnen bieden voor een sequel. Mijn voorstel: ze trouwt met een rijke man en begint een affaire met haar tuinier: Ava's Gardener.

Alicia Vikander levert een uitmuntende prestatie. Toen ze zich afvroeg hoe ze een robot moest spelen, gaven ze haar de raad om zich te concentreren op de gedachte dat die robot een meisje wilde worden. De techniek zou de rest doen.

Alle technische effecten zijn tijdens de postproductie gedaan. Ze hebben dezelfde scènes geschoten met en zonder Vikander, om de achtergrond te hebben. Vervolgens hebben ze de beelden frame per frame bewerkt.

De warme elektronische klanken van Ben Salisbury en Geoff Barrow passen bij het personage Ava: kunstmatig maar zachtaardig. Barrow ontwikkelde dit soort klankkleuren bij Portishead.

Een inside joke is de vermelding van het ISBN-nummer van een boek van Murray Shanahan over kunstmatige intelligentie. Shanahan fungeerde als raadgever. Verder zijn er verwijzingen naar Frankenstein, Wittgenstein, Le Fantôme de l'Opéra en het Oude Testament.

Dit sciencefictiondrama is voor mij het voorlopige hoogtepunt van 2015.

Je hoeft niet de hele film samen te vatten in een review. Gewoon een tip.

Dat was gewoon een review van puur enthousiasme.

LOL

Toch wel een bijzondere film die vooral best snel verteld is. NIet storend omdat de essentie nimmer verloren is gegaan. Alles in deze film was van hoge kwaliteit. Beeld, geluid, sfeer, het verhaal, spel en de weinige spelers. De afloop vond ik een beetje jammer, maar iedere andere afloop was een slechtere geweest. En wat eigenlijk ook heel fijn is.....als je de trailer ziet dan heb je de hele film eigenlijk al gezien. Eindelijk eens geen trailer waar gehusseld is met allerlei fragmenten. En als je deze trailer gezien hebt, dan wil je de film zien.

Geweldige film met fantastische einde. Even vreesde ik dat er nog een draai te veel aan gebreid ging worden, maar nee hoor… oef.
Enige minpunt-je: Gleeson is een net iets te grote nerd, het sulletje dat er bijna om smeekt in de luren gelegd te worden. Mocht het een sympathiekerd geweest zijn, dan was de dreun nog iets harder aangekomen. Knap scenario, perfect uitgewerkt. Zonder té zwaar te worden is dit prima entertainment waar je toch even bij stilstaat.

Nog eens gekeken naar deze Blauwbaard meets Frankenstein met een vleugje Blade Runner en raakpunten met La Piel Que Habito, of zoiets.
Ava lijkt niet de koude machine, of projecteerde ik iets te veel gemengde gevoelens op Vikanders gezicht? Want die lijkt ze wel degelijk te hebben, zowel bij Nathan als bij Caleb. Maar ze weet natuurlijk verdomd goed dat ze het risico niet mag lopen om Caleb mee te nemen als ze nooit ontmaskerd wil worden.
Waar alles tot in de puntjes bleek te kloppen toch vraagtekens met de stroomstoring op het eind waardoor (gelukkig) Caleb niet weg kon, had Ava die protocols dan opnieuw veranderd??? Ik vroeg me nadien dan ook weer af hoe ze zich opnieuw ging opladen in de échte wereld… Of pieker ik te veel? Wellicht. Film had voor mij iets meer stof mogen laten opwaaien bij het grote publiek.
Vikander had ik al eens ergens in een Zweedse rol met grote ogen zien passeren. Isaac behoort voor mij definitief tot de absolute top.

ik snap wat je bedoelt en dat is uiteraard subjectief: enerzijds moet het karakter een beetje geloofwaardig zijn als programmeur, dus een Ryan Gosling (overigens geen echte favoriet van mij hoor) zou niet op zijn plaats zijn. Ik vond alleen dat het iets meer pijn mocht doen, wanneer hij achtergelaten werd. Had gewoon niet zo veel sympathie voor de jongen.

Mooi verwoord, bobbee. Ik ervaar hem min of meer hetzelfde als jij. Wat de achterliggende ideeën betreft: het valt me nu pas op hoeveel 2001 en Ex Machina op elkaar lijken. Nu is het hele gegeven van slaaf worden van je eigen gereedschap natuurlijk allang niet nieuw meer, maar los daarvan ademen ze vanwege die serene flow, harde stiltes etc. ook min of meer dezelfde sfeer uit.

Na overrompeld te zijn in de bios heb ik hem nu thuis op blu-ray gezien. Nu ik het verhaal al kende kon ik hem lekker over me heen laten komen, en dan merk je pas écht hoe sterk deze film audiovisueel in elkaar steekt.

M'n nieuwe (voorlopige) nummer 1 van het jaar en een dikke 9.

Knappe film dit regiedebuut van schrijver Alex Garland, stijlvol geschoten en goed geacteerd. De art direction is opvallend en past prima bij de film - (hyper)modernisme ingebed in een indrukwekkend landschap.

Het thema (hoe menselijk is kunstmatige intelligentie? Kunnen gevoelens en een bewustzijn worden gecreëerd?) is natuurlijk al vaker gedaan, van intelligente SF als Blade Runner en 2001 tot blockbusters als I, Robot- maar Ex Machina gooit het over een andere boeg: een psychologisch drama/ thriller, in een minimale setting. De opbouw is goed en traag maar steeds met onderhuidse spanning, en net als Caleb werd ik ook op het verkeerde been gezet, ervan overtuigd dat Caleb zelf een meer geavanceerde robot was.

Dit was blijkbaar de film waar ik dit jaar op heb zitten wachten, zonder dat ik het wist. Een heerlijke trip.

Deze film heeft alles wat ik momenteel bewonder in mijn favoriete films. Prachtige muziek, goede opbouw, strakke beelden, dromerige sfeer, compacte en behapbare lengte, eenvoudig verhaal.

Film is voor mij de unieke combinatie van beeld, geluid en narratief. Daar waar veel films de neiging hebben om het de eerste twee in dienst te stellen van het laatste, zijn ze in deze film gelijkwaardig. Dat maakt de film zo heerlijk.

Deze film roept het gevoel op waar ik het meest van houdt bij films. Vergelijkbaar met het achtbaan gevoel: ik wil nog een keer!

"Over the next few days you're going to be the human component in a Turing test."

Een titel die ik al langer in het vizier had, maar wellicht lagen de verwachtingen iets te hoog.

Op het gebied van kunstmatige intelligentie vertoont de film enige raakvlakken met Her (2013), maar in dit geval krijg je te maken met een robot i.p.v. een besturingssysteem. Als kijker kun je je min of meer identificeren met Caleb die in het diepe wordt gegooid en langzamerhand aan alles en iedereen begint te twijfelen; is er kwade opzet in het spel?

Centraal staat de Turing test waarmee achterhaald moet worden of Ava niet te onderscheiden is van een mens. Dit roept een aantal interessante vragen op m.b.t. het existentiële en of het hele gebeuren ethisch door de beugel kan. De sessies beginnen onschuldig, maar gaandeweg wordt op een slinkse wijze de spanning gedegen opgebouwd. De film wordt hierin gesteund door een strakke vormgeving en een fijn contrast tussen natuur en technologie.

Toch weet 'Ex Machina' het zorgvuldig geconstrueerde niet vast te houden, omdat men enigszins de platgetreden paden bewandelt gevuld met een bepaalde mate van voorspelbaarheid. Gelukkig kan de sterk spelende cast de schade redelijk beperkt houden, waardoor het niet al te rampzalig eindigt.

Al met al een prima regiedebuut voor Alex Garland dat naar meer smaakt. Wel moet de beste man qua schrijfwerk leren om niet in generieke valkuilen te trappen.

3,5 Sterren.

Lange verhalen staan hier genoeg. Ik vond het wel een aardige film.

Vond het contrast tussen het eerste grote gedeelte en het tweede gedeelte wanneer Caleb aangeeft hij zijn voorbereidingen al had uitgevoerd en dus dat Ava vrij is wel erg groot.

Het eerste gedeelte deed mij vaak denken aan andere films zoals The Signal en Her, die ik beide erg goed vond, maar deze film vond ik een matige 'vergezochte lookalike'. Vond de soundtrack mooi maar de beelden erbij deden me dan weer niets, of andersom ook wel eens zelfs. De omgeving kon me ook totaal niet boeien.

Waar het tweede gedeelte dan begint vind ik de film mooi uitgewerkt richting het einde, waar de soundtrack wél doeltreffend was i.c.m. de onverwachte gebeurtenissen.

Niet wat ik er van had verwacht, maar uiteindelijk toch wel redelijk.

3,5*

"One day the AIs are going to look back on us the same way we look at fossil skeletons on the plains of Africa. An upright ape living in dust with crude language and tools, all set for extinction."

Ex Machina blijft bij herziening een unieke film en één van de beste films van dit jaar. Een onheilspellende Sf-film die zich voornamelijk afspeelt in een strakke en moderne woning waar vier acteurs voor het vuurwerk moeten zorgen. Het geeft je het gevoel dat je naar een toneelstuk zit te kijken. Een toneelstuk die je laat nadenken over de toekomst van AI en die je als kijker serieus neemt en waar je het verhaal moet (en wil) blijven volgen.

De film heeft op sommige momenten een filosofische en erotische ondertoon en ook de Turing test wordt goed in het verhaal verweven. In eerste instantie lijkt het Ava (Alicia Vikander) te zijn die wordt getest maar al snel kom je erachter dat de zaken toch wat anders liggen. De verhouding tussen Caleb (Domhnall Gleeson), Nathan (Oscar Isaac) en Ava wordt goed opgebouwd en je voelt als kijker dat er op een gegeven moment een uitbarsting moet komen door alle dubbele agenda's en onderdrukte emoties die de personages verborgen houden voor elkaar. Isaac en Gleeson acteren erg goed maar het is Vikander die als klinische robot Ava excelleert. Ze geeft Ava ook een zachte en bijna menselijke kant maar je weet als kijker tot het einde toe niet of dit gespeeld is of oprecht. Speciale vermelding voor Sonoya Mizuno die geen woord zegt maar goed werk aflevert. Het einde is bevredigend en vat eigenlijk goed samen hoe de film en regisseur Alex Garland tegen de toekomst van AI aankijken. Ava gaat de gewone wereld in en zal met een belangstellende, bewonderende maar ook superieure blik op ons neerkijken. Een betoverende film die je laat nadenken en waar heel veel te genieten valt.

… en denk nu even in dat de A.I. een immigrant zou zijn…

No.

Het begint aangenaam, het estate lijkt wel dezelfde locatie als Jurassic Park met een modern huis die qua design met niets vergelijkbaar is die ik ooit heb gezien. Qua vormgeving en sfeer zit het wel OK, bevreemdend met momenten wat altijd top is. Na het vrij sterke begin vond ik het alleen maar bergaf gaan eerlijk gezegd, en het einde was gewoon te voorspelbaar en ronduit zwak. Had echt op meer gehoopt op dat vlak. Echt wel te verwachten dat de nerdy Caleb een oogje zou laten vallen op de gemoderniseerde versie van een opblaaspop.

De film probeert enkele interessante onderwerpen te bespreken, maar doet het denken eigenlijk voor de kijker. De regisseur dringt zijn ideëen te hard op, en dat vond ik redelijk irriterend.

Het onderwerp ligt me eigenlijk gewoon minder ook, vind weinig interessant aan zo'n AI, dit is een ver van mijn bed show waar ik tevens niet echt in geloof... dus naar een film kijken die dit in een serieuzere context sleept en niet in het entertainment dat bv. Terminator-style AI biedt is 108 minuten een te grote toewijding.

II

De film stelde me teleur, was helemaal niet wat ik ervan had verwacht.

Mooie beelden en speciale effecten dat wel, maar het is een bijzonder saai verhaal....

Neen, had beter gekund.