MENU

Her (2013)

mijn stem
3,64
1013 stemmen

Verenigde Staten
Romantiek / Sciencefiction
126 minuten

geregisseerd door Spike Jonze
met Joaquin Phoenix, Amy Adams en de stem van Scarlett Johansson

Theodore (Joaquin Phoenix) is een eenzame schrijver. Hij schaft zich een nieuw ontwikkeld besturingssysteem aan dat bestemd is om in alle behoeften van diens gebruiker te voorzien. Tot grote verbazing van Theodore ontspint zich een romantische relatie tussen hem en het besturingssysteem.

Vanaf 4 september te koop op blu-ray

TRAILER

 
4,0
geplaatst op 2 juni 2014, 21:15 uur, permalink
Lang geleden gezien, op de dag van de première en ik vond 'm geweldig. Het is allemaal wel erg zoetsappig en glijdt er zo in. Maar het is een zo goed verzorgd verhaal, met voldoende vermakende/verrassende plots, en met zulk mooi acteerwerk van de heer en dame dat het mij aan het scherm gekluisterd hield en ik met aardig wat kippenvel de zaal verliet. Ik vond het een ambachtelijke film, slim uitgevoerd met name dankzij de acteurs. En zeg nou zelf; hoe ver in de toekomst ligt dit...? Vlák om de hoek.

avatar van Hannibal
3,0
geplaatst op 3 juni 2014, 21:36 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Mijn hoge verwachtingen zijn helaas niet waargemaakt. Het idee is leuk, en vanzelfsprekend schiet de beangstigende gedachte door je hoofd dat het niet eens ondenkbaar is dat dit soort computers die emotie tonen ooit zullen bestaan. Toch ging het mij allemaal te ver, en kon ik het op één of andere manier niet accepteren. De emoties van het programma waren te menselijk. Dat was natuurlijk ook de bedoeling, en het is science fiction, I know, maar zelfs binnen dat genre vond ik het te ongeloofwaardig. De stem van Scralett Johansson was veel meer dan een stem. Theodore hoorde het door een "oortje" maar het leef alsof ze voortdurend naast hem stond.
Nog iets waar ik enigszins moeite mee had was dat computerspelletje, waar het hoofdfiguurtje brutaal was en zich met persoonlijke dingen bemoeide, zelfs met de inhoud van mailtjes etc. Dat was vast grappig bedoeld, en het spel zelf lijkt me fantastisch om een keer te spelen, maar ik neem toch niet aan dat computerspelletjes niet zo worden ontwikkeld dat ze brutale opmerkingen geven over privézaken.
Best een aardige film, en het idee is erg leuk en het "schokkende nieuws" wat Theodore uiteindelijk te verduren krijgt is behoorlijk dramatisch en tegelijkertijd een opluchting.
"HER" heeft bij mij niet het effect veroorzaakt waar ik op gehoopt had.

0,5
geplaatst op 7 juni 2014, 21:02 uur, permalink
Barry83 schreef:
Jeetje wat een gedrocht van een film!


Na een halfuur wat slap geouwehoer aan te moeten horen van een vent tegen zijn computer maar heel snel afgezet.


hier idem dito, dat slappe geouwehoer tegen een computer die duidelijk gewoon een mens is en geen vlaagje computer is.

avatar van soom
4,5
geplaatst op 8 juni 2014, 0:38 uur, permalink
Joaquin,

Wat ben ik blij dat jij niet bent opgehouden met spelen. In de licht biografische film Walk the Line liet je namelijk al zien hoe goed je bent met dingen. Dat is de kracht van jouw vakgebied. Jezelf in een personage stoppen, en gedurende een scene nergens anders aan denken. Je gevoel over bepaalde dingen uitschakelen, en gaan. Dat kun jij. Kate Winslet zag dat al.
Je verliest je helemaal in Theodore. Zelfs met een uilenbril (excuses uilen) en een warrig snording weet jij de aandacht op je te vestigen en vast te houden.
Ik hou van je. Ik hou zoveel van je. Zoals je alleen al door naar het plafond te kijken, kunt uitbeelden dat Theodore eenzaam is. Moooi.
Geholpen door de semi sexy stem van Scarlett ( die vast ergens naast de camera stond en haar teksten gewoon oplas), Amy en Rooney. Olivia is als haar personage: Vluchtig voorbijgetrokken. Is dat ook in feite niet wat ons allemaal de das omdoet? We kijken niet lang genoeg, jagen door en zien niets meer. We zijn afgestompt en verbazen ons niet meer. Ik wil zo graag de uitzondering zijn die dit doorbreekt. Ik wil zo graag de hand vastpakken van degene naast me. Wie we ook zijn, we moeten ophouden met andere mensen lelijk te noemen. Niemand is lelijk, al roepen we dat nog zo hard. We kijken daarentegen naar schoonheid, verheerlijken het. Maar niemand is lelijk, en we moeten niet loodrecht tegenover elkaar staan. Laat ons in zachtmoedigheid zijn en blijven, zodat we over zoiets als dit verhaal, nadenken. Liefde is niet moeilijk, en zij spreekt geen enkel kwaad en negatief woord. Bedankt, Joaquin, om me er aan te herinneren dat wat echt belangrijk is, niet zit in een relatie, hoe gelukkig we er ook van worden. Het gaat meer om weten hoe je in elkaar steekt, en zelf acceptatie. Geluk zit in kleine dingen. Niet in geld en niet in 1000 miljard bezittingen. Hoe fijn ook om te wonen in een mooi huis. Maar geluk zit daar niet in, nee. Geluk is klein en het blijft klein. Het zit hem in het feit dat ik mag kijken naar de ondergaande zon, met dierbaren. Dat is geluk. Vergeet het niet..

avatar van YAUA
1,0
geplaatst op 8 juni 2014, 22:28 uur, permalink
Wat een zeikerige poepfilm. Het thema is op zich wel interessant, maar wat er hier voorgeschoteld wordt ontstijgt het niveau van een standaard romcom niet, en dan ook nog eens met een mierzoet laagje. De hoofdpersoon is ook een saaie lul met teveel zelfmedelijden, tot het vervelende toe. Zijn karakter wordt voornamelijk ingevuld door de computer waarop hij verliefd wordt, waardoor ook de liefde nogal inhoudsloos lijkt te zijn. De visuele effecten (die game!) en sommige shots waren wel aardig om te zien, maar dat maakt de film niet minder kut.

2,5
geplaatst op 17 juni 2014, 9:06 uur, permalink
Wat een rotzooi van een film zeg. het is voortdurend saai, doch de verhaallijn is origineel gegeven. nee hoor, bah hoe saai.

avatar van kos
3,5
geplaatst op 18 juni 2014, 12:23 uur, permalink
Erg knap filmpje (hoewel hij net wat te lang duurt).
Dacht aanvankelijk dat ze dit idee onmogelijk 2 uur lang geloofwaardig konden houden, maar dat viel reuze mee, mede door het geweldig knappe spel van Phoenix.

Daarnaast audivisueel fijn rustig en mooi (beetje indie maar goed) en vooral enorm slim uitgedacht en uitgewerkt.

avatar van kos
3,5
geplaatst op 18 juni 2014, 12:24 uur, permalink
Apster schreef:
Wat ik vooral erg goed vond was de setting van Los Angeles in een nabije toekomst, met veel skyline (ook Shanghai werd geloof ik gebruikt)


Inderdaad knap gedaan.

avatar van arno74
3,0
geplaatst op 21 juni 2014, 12:47 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Toen het in de bioscoop uitkwam kreeg ik het gevoel dat deze film wel erg gehyped werd, daarom heb ik gewacht op de DVD-release en heb de film gehuurd. Inmiddels gezien en ben toch blij dat ik niet naar de bioscoop ben gegaan. Visueel is het niet een film die je in de bioscoop moet zien (op die ene shot van een mooie skyline na), het draait immers om het geluid (de dialoog tussen de hoofdrolspeler en de stem van het operating system.

Aan het begin was het best interessant en boeiend, maar het lijkt wel alsof de inspiratie al heel snel op raakt, na zo'n kleine 30 minuten vond de regie het nodig om nieuwe personages te introduceren zodat de film weer kon voortkabbelen.

Spike Jonze is geen Jules Verne, we hebben hier (helaas) niet te maken met een visionair. De gedachte is ook niet nieuw, zie KIT in Night Rider bijvoorbeeld. Dat we ooit intelligente apparaten zullen hebben waaraan we normaal sprekend dingen kunnen vragen lijkt me onafwendbaar. Maar de gedachte dat zo'n apparaat, of een Operating System, de drang heeft om sex met je te hebben, en zelfs mensen inhuurt die hun lichaam aan het OS "uitlenen" haalt het realiteitsgehalte onderuit waarmee de film begon.

Aardig om een keertje gezien te hebben, vooral als je even zin hebt in een eenvoudig en rustig tussendoortje. 3*

avatar van v1ce
2,5
geplaatst op 16 juli 2014, 15:31 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Matige langdradige film waar ik af en toe mijn irritatie momenten had om Phoenix door het scherm te trekken en hem eens een goeie klap in het gezicht te geven.

Het grapigste stukje vond ik nog wel dat zijn OS vreemd was gegaan met 600+ andere mannen en Phoenix dat voor het eerst te horen kreeg.

avatar van AC1
2,5
geplaatst op 19 juli 2014, 8:17 uur, permalink
Een must voor de fans van de Before Sunrise serie!

3,5
geplaatst op 22 juli 2014, 20:45 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Doordat de film zo langdradig is, mist het naar mijn mening net het stukje scherpte en finesse die er wel in verscholen ligt.
Het besturingssysteem wat zelf lerend is, is wel erg snel zelf lerend. Het feit dat je hierop verliefd zou kunnen worden, is wat absurd en ongeloofwaardig, maar hoeveel mensen worden niet verliefd op een persoon die ze alleen via chats kennen?
Het 'mooie' aan het verhaal vind ik dat de wereld om de hoofdpersoon heen heel vluchtig in beeld wordt gebracht en niet de aandacht van de kijker trekt, maar aan het eind juist heel fijntjes laat zien dat de halve bevolking zo is gaan leven. En doen wij dat in feite nu ook al niet met al onze mobieltjes?
De sfeer, de personage, het acteren, prima. Alleen vond ik het geheel echt te traag/langdradig.

avatar van Zinema
2,5
geplaatst op 25 juli 2014, 15:38 uur, permalink
Saaie suikerspin.

Een romantische sciencefictionfilm van Spike Jonze. Dat klinkt goed. De onzichtbare Beastie Boy en het brein achter Jackass heeft zijn sporen ruimschoots verdiend met een uitstekende debuutfilm en een prima tweede prent. Being John Malkovich en Adaption. (vergeet vooral het puntje niet). Vernuftig in elkaar gestoken, vernieuwende maar bovenal fijne films. Zijn derde full feature viel echter een beetje tegen: Where the Wild Things Are. Hier bleek het schuren tussen genres iets teveel wrijving op te leveren. Maar een nieuwe film van Jonze mét Joaquin Phoenix? Dat kon haast niet mislukken. En toch is het gelukt. Met mislukken dan.

Het verhaal is leuk gevonden, hoe voor de hand liggend en gemakkelijk uitgevoerd ook. Het idee werkt. Jonze brengt het liefdesplotje omtrent een man die verliefd wordt op zijn PC's nieuwste besturingssysteem (de korte uitleg) uiteraard prachtig in beeld. Maar al snel wordt pijnlijk duidelijk dat niet alles weet te werken. Het eerste echte gesprek tussen de hoofdrolspeler en zijn spraakbestuurde software verloopt te opzichtig. Te geacteerd. Niet naturel, zo u wilt. Toch heeft Jonze hier niet geknipt. En verderop komen er sporadisch nog wat korte schmierpartijen langs. Onnodig, want ze zijn er zo uit te lichten. Vaak hebben ze te maken met een minder gebalanceerd sounddesign. Gek voor een videoclipgoeroe.

Wat ook onnodig is: de lange speelduur. Het verhaal geeft aan de term 'voorspelbaarheid' een nieuwe dimensie. Omdat het van Jonze afkomstig is ben je als kijker nog geneigd te denken dat het allemaal anders is of zal worden. Dat het een beetje 'indie' is. Dat het een beetje zus.. Niets is minder waar. Dit is zonder enige twijfel de regisseur zijn meest commerciële film. Althans van de door hem zelf geregisseerde exemplaren. Nu is er niets mis met commercie, maar de suikerzoete romance die gedoemd is te mislukken wordt hier wel erg lang uitgesponnen. En dus slaat af en toe de saaiheid toe, want vrijwel elke wending verwacht je minstens vijf minuten eerder.

Natuurlijk valt er genoeg positiefs te zeggen over Her. Bijvoorbeeld dat Scarlett Johansson een prachtstem heeft die, met name in het begin, niet alleen Phoenix inpakt maar de kijker erbij. Dat het camerawerk goed is, de muziek mooi. Dat er goed geacteerd wordt (op de eerder genoemde minpunten na, maar die lijken meer op het conto te komen van de vreemd genoeg verslappende regisseur) en dat het idee dus erg leuk is. Zal Electric Dreams uit 1984 nog even door Jonze's hoofd zijn geschoten voorafgaand aan het schrijven? Een foute eightiesfilm die stiekem vermakelijker is dan dit. Dit is te traag en te zoet. Alsof je in slow-motion een suikerspin zit te eten...

Redelijk.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

avatar van Boneka
 
geplaatst op 1 augustus 2014, 8:52 uur, permalink
Richardus schreef:
Lang geleden gezien, op de dag van de première en ik vond 'm geweldig. Het is allemaal wel erg zoetsappig en glijdt er zo in. Maar het is een zo goed verzorgd verhaal, met voldoende vermakende/verrassende plots, en met zulk mooi acteerwerk van de heer en dame dat het mij aan het scherm gekluisterd hield en ik met aardig wat kippenvel de zaal verliet. Ik vond het een ambachtelijke film, slim uitgevoerd met name dankzij de acteurs. En zeg nou zelf; hoe ver in de toekomst ligt dit...? Vlák om de hoek.


Lang geleden gezien? Jaartje of 10 geleden?

avatar van Walter White
2,0
geplaatst op 2 augustus 2014, 13:32 uur, permalink
had veel verwacht van de film was net te saai en geen goed verhaal heel jammer met goede acteurs in de film

3,0
geplaatst op 4 augustus 2014, 19:13 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Aardig idee, maar de uitwerking kon me niet echt boeien.

Het is zeker een creatief uitgangspunt (ook al is het volgens mij als eens gedaan in Big Bang Theory), en het is op zich ook prima uitgewerkt, met fijn acteerwerk en mooie beelden. En er zitten een aantal briljante scenes in, zoals het "triootje".

Maar voor een film van bijna twee uur vind ik het toch een beetje aan de magere kant. Er gebeurt uiteindelijk m.i. niet genoeg, of in ieder geval niet genoeg dat echt relevantie heeft. Het voelt meer als een heleboel sfeerbeelden achter elkaar geplakt, en het kabbelt allemaal maar een beetje aan in een redelijk voorspelbare richting.

Leuk bedacht, maar zeker niet zo goed als bijv. Jonze's eerdere Adaptation of enigszins vergelijkbare films als Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

4,5
geplaatst op 5 augustus 2014, 17:26 uur, permalink
Ten eerste: je kan zeggen wat je wilt over deze film. Je kan 'Her' saai vinden, je kan 'Her' een slecht verhaal vinden, je kan vinden dat 'Her' niet goed is uitgewerkt, maar op één punt kan je geen kritiek hebben: Joaquin Phoenix. Wat een geweldige prestatie van één mijn favoriete acteurs (samen met Ethan Hawke en Matthew McConaughey), na zijn fantastische acteerwerk in 'The Master' en 'Walk the Line' (en in eerdere jaren 'The Gladiator') blijft hij zichzelf overtreffen. Mijn complimenten gaan volledig naar Phoenix, één van de beste acteurs van de 00s.

Over de film zelf: het is origineel, prachtig vormgegeven en een genot om naar te kijken. Er zitten briljante scenes in en het is zeker één van de beste films van het afgelopen jaar, in mijn ogen misschien wel de allerbeste.

Het verhaal gaat over een man die verliefd word op zijn nieuwste PC besturingssysteem, het liefdesverhaal wordt prachtig vormgegeven en je ziet dat hij echt gelooft dat zij de ware is. Hij schaamt zich wel tegenover anderen. Naast het serieuze gedeelte is de film ook, op zijn tijd, komisch. De scene dat zijn besturingssysteem wel zin heeft in een potje seks, maar dit alleen met praten kan uiten, is een struikelblok voor de twee. Alleen het besturingssysteem lijkt het dan wel leuk om een prostituee uit te nodigen en te doen alsof de prostituee het besturingssysteem is. Deze scene is briljant geacteerd en buitengewoon hilarisch.

De film is leuk bedacht, duurt niet te lang en niet te kort. Het is in mijn ogen de beste film van 2013, samen met 12 Years a Slave. Een topfilm die ik zeker nog een aantal keer zal gaan kijken. Ik raad de film bij iedereen aan en krijgt 4,5 sterren van mij.

4,0
geplaatst op 6 augustus 2014, 19:14 uur, permalink
soom schreef:
Joaquin,

Wat ben ik blij dat jij niet bent opgehouden met spelen. In de licht biografische film Walk the Line liet je namelijk al zien hoe goed je bent met dingen. Dat is de kracht van jouw vakgebied. Jezelf in een personage stoppen, en gedurende een scene nergens anders aan denken. Je gevoel over bepaalde dingen uitschakelen, en gaan. Dat kun jij. Kate Winslet zag dat al.
Je verliest je helemaal in Theodore. Zelfs met een uilenbril (excuses uilen) en een warrig snording weet jij de aandacht op je te vestigen en vast te houden.
Ik hou van je. Ik hou zoveel van je. Zoals je alleen al door naar het plafond te kijken, kunt uitbeelden dat Theodore eenzaam is. Moooi.
Geholpen door de semi sexy stem van Scarlett ( die vast ergens naast de camera stond en haar teksten gewoon oplas), Amy en Rooney. Olivia is als haar personage: Vluchtig voorbijgetrokken. Is dat ook in feite niet wat ons allemaal de das omdoet? We kijken niet lang genoeg, jagen door en zien niets meer. We zijn afgestompt en verbazen ons niet meer. Ik wil zo graag de uitzondering zijn die dit doorbreekt. Ik wil zo graag de hand vastpakken van degene naast me. Wie we ook zijn, we moeten ophouden met andere mensen lelijk te noemen. Niemand is lelijk, al roepen we dat nog zo hard. We kijken daarentegen naar schoonheid, verheerlijken het. Maar niemand is lelijk, en we moeten niet loodrecht tegenover elkaar staan. Laat ons in zachtmoedigheid zijn en blijven, zodat we over zoiets als dit verhaal, nadenken. Liefde is niet moeilijk, en zij spreekt geen enkel kwaad en negatief woord. Bedankt, Joaquin, om me er aan te herinneren dat wat echt belangrijk is, niet zit in een relatie, hoe gelukkig we er ook van worden. Het gaat meer om weten hoe je in elkaar steekt, en zelf acceptatie. Geluk zit in kleine dingen. Niet in geld en niet in 1000 miljard bezittingen. Hoe fijn ook om te wonen in een mooi huis. Maar geluk zit daar niet in, nee. Geluk is klein en het blijft klein. Het zit hem in het feit dat ik mag kijken naar de ondergaande zon, met dierbaren. Dat is geluk. Vergeet het niet..



Mooie vertaling van wat geluk daadwerkelijk inhoudt.

avatar van Henry Spencer
3,5
geplaatst op 7 augustus 2014, 13:09 uur, permalink
Ik krijg het gevoel dat je bij deze film heel veel onder de oppervlakte moet kijken en je eigen verbeelding moet gebruiken om de impliciete inhoud van de film te ontdekken. Ik vind dat je hier echt aan het denken gezet wordt over onze eigen emotionele beperkingen en onze reacties op een wezen met superieure intelligentie en superieure emotionele capaciteiten. Wie niet zoekt naar die impliciete inhoud kijkt inderdaad naar een saaie film over een vent die sex heeft met een computerprogramma en zo. Waar het over gaat is wat mensen ertoe brengt dergelijke dingen te doen of te willen doen. Je kan je bijvoorbeeld dezelfde bedenkingen maken bij cyberseks of facebook-relaties. Waarom kiezen meer en meer mensen voor zoiets i.p.v. echt menselijk contact ? "Her" zet dit gegeven in de verf door het een niveau verder te drijven. Maar het is allemaal nogal rustig, subtiel en impliciet gebracht, want Jonze wil niet shockeren, veroordelen of aanklagen. Hij wil inleven, bewust maken. Dat vraagt een gevoelige aanpak.

avatar van Vascago
3,0
geplaatst op 8 augustus 2014, 6:26 uur, permalink
Ik hou helemaal niet van romantische film, maar omdat dit me zo bizar in de oren klonk wou ik hem toch zien. En bizar was het idd. Dat is ook de reden dat ik hem maar niet uit kon zetten ondanks dat ik het vaak maar langdradig en saai vond. Wel uitstekend geacteerd en een erg goede soundtrack ook. Ik kon me alleen totaal niet inleven met de hoofdfiguur.

3,0
geplaatst op 9 augustus 2014, 23:09 uur, permalink
net gehuurd en gekeken. Geen slechte film maar voldeed niet aan mijn verwachtingen. Het verhaal is absurd en niet realistisch. Het kon me niet pakken helaas. Goed acteerwerk, dat dan weer wel

4,5
geplaatst op 12 augustus 2014, 23:49 uur, permalink
Tja, heb net de film gekeken en ben overdonderd. En dat allemaal door een man die verliefd wordt op een computersysteem. Fantastisch geacteerd en geniaal bedacht. Het heeft me gewoon helemaal gepakt. Beste film voor mij van de afgelopen jaren.

avatar van JJ_D
4,0
geplaatst op 13 augustus 2014, 1:48 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Tesamen alleen. Alleen tesamen. Mensen en computers. Computers en mensen. Hoe liggen de verhoudingen nu eigenlijk? Wie heeft wie op de hand, of in de hand, wie heeft wie nodig in dit schijnbaar gelukzalige universum waarnaar de wereld hopelijk niet aan het opschuiven is? En toch! Oeps. Toch is net dat waarschijnlijk wel het geval. We kruipen steeds meer in onze eigen cocon, verschuilen ons achter de façade van Facebook en Twitter en sociale netwerken waarvan de namen mij zelfs niet meer bekend zijn. Een snelheidscultuur, maar ook een cultuur van de perfecte match. Een cultuur die geen grote verschillen accepteert. Een cultuur waarin de schoenen aan de deur moeten staan, punt uit. Een cultuur die niet meer leert om te gaan met het verschil, het geschil. “Ander en beter”, waait het. Dus? Ik wil… Ik wil… Met de stem van Scarlett Johansson, alstublieft. Nee, anders geen tevreden klant.

Enfin, het is laat, vandaar allicht dit vers gekakelde pessimisme. Maar ik herkende de wereld die Spike Jonze oproept, of toch de contouren ervan. We moeten ons allicht door ‘Her’ laten waarschuwen. En tegelijk – o wat een paradox! – moeten we in ‘Her’ de parallel zien met een menselijke relatie, met een liefde die te mooi is om waar te zijn, met een koppel waarvan de beide entiteiten elk voor zich een idee hebben over wat goed voor ze is, en wat de tijd hen brengen moet. Hartverscheurend is het: de knagende twijfel, het plezier, de lichamelijkheid, het afscheid. Tegelijk stelt Jonze een heleboel vragen, zoals: hoe belangrijk is het lijf (en dus de lust) wanneer twee mensen elkaar tegemoet treden? In een prachtige, merkwaardige en diep ontroerende sequens schildert hij de uniciteit van elk wezen op het doek.

En ook…wat is trouw? En ook...wat is uniek? En ook...wat zijn reële verwachtingen wanneer het om een relatie gaat? En ook...inherent kleeft aan deze thematiek de vraag naar onze verhouding met de digitale creaturen die we ooit allicht zullen kunnen voortbrengen: moeten we ons enten op deze fictieve persoonlijkheden die ons op het lijf geschreven zijn, of moeten we vooral elkaar opzoeken? Pleit Jonze voor de vervulling van het “ik” via een geprogrammeerde afspiegeling van dit “ik”? Nee toch? (Geweldig trouwens hoe de plot wordt opgelost: in het gezamenlijk verdriet om hun besturingssysteem vinden Amy Adams en Joaquin Phoenix elkaar…het was dus een programmeurscomplot om mensen dichter bij elkaar te brengen?
)

Ah, er valt zoveel over te zeggen. Morgen doe ik misschien weer een gooi. Zou dat niet het geval zijn, dan geef ik nog dit mee: ongelofelijk hoe aangrijpend deze film is. Kitscherig? Soms, misschien. Sentimenteel? Hier en daar heeft Jonze wel de neiging, ja. En toch. Toch echt. Toch recht naar het hart. Of naar de keel. Of naar het nekvel. Waar u zich laat nemen. Daar pakt Joaquin Phoenix je. Salve!

3,75* - zeer zeker met groeipotentieel

0,5
geplaatst op 16 augustus 2014, 11:10 uur, permalink
poeh wat een slechte film. Scarlett johansson komt geen moment over als een operating system, maar gewoon als een vrouw met een microfoon, die ergens in een hokje zit.

avatar van MadMekx
0,5
geplaatst op 17 augustus 2014, 12:08 uur, permalink
Sci Fi Films over artificial intelligence spreken mij altijd zeer aan. Maar dit is een belachelijk slechte film. Na minder dan een half uur was ik het helemaal zat. Sentimenteel geouwehoer. Als je een beetje verstand heb van computers en technologie dan valt deze film direct door de mand. Onrealistisch, saai, langdradig etc. Geen aanrader.

5,0
geplaatst op 17 augustus 2014, 18:33 uur, permalink
Een realistisch doch kritisch oog op de toekomst en misschien al wel het heden.
Uitstekend acteerwerk.
Zeer vermakelijk, verveeld geen moment.

= 5 sterren

avatar van Chunk
3,0
geplaatst op 18 augustus 2014, 13:24 uur, permalink
MadMekx schreef:
Sci Fi Films over artificial intelligence spreken mij altijd zeer aan. Maar dit is een belachelijk slechte film. Na minder dan een half uur was ik het helemaal zat. Sentimenteel geouwehoer. Als je een beetje verstand heb van computers en technologie dan valt deze film direct door de mand. Onrealistisch, saai, langdradig etc. Geen aanrader.


Ik zou het niet helemaal zoals jou verwoorden maar ik had als IT'er wel wat dat gevoel dat het erg onrealistisch is. Eigenlijk meteen al toen ze begon te praten dacht ik "yeah right!". Je hoort meteen de mens erdoor waardoor het bij mij even duurde voor ik in de film kwam en wat het doel van het verhaal was. Eventjes zelfs nog getwijfeld om hem uit te zetten, ik keek m'n vriendin aan en ook zij twijfelde even maar toen toch maar door gekeken en op een gegeven moment moet je dat idee gewoon wat loslaten. De film is niet echt uit op een realistisch verhaal maar probeert wel een boodschap mee te geven. Joaquin acteert wel weer heel goed en de stem van Scarlett hebben er voor gezorgd dat ik hem uitgekeken heb maar hij zal niet heel lang blijven hangen. Toch geef ik hem 3 sterren voor het acteerwerk, beelden en muziek want dat zat allemaal wel mooi in elkaar.

avatar van Chainsaw
4,0
Chainsaw (moderator)
geplaatst op 18 augustus 2014, 18:32 uur, permalink
Ken veel mensen die - spijtig genoeg - verliefd zijn op hun smartphone. Zie ze zo naar het strand rennen om daar alles met hun geliefde apparaatje te delen. Wat dat betreft is Her waarschijnlijk niet eens zo science fiction als je zou denken. En het werd ook nog eens best geloofwaardig gebracht. Die geloofwaardigheid zit 'm grotendeels in het fenomenale spel van Phoenix. Vooral prettig dat ze niet één of andere anti-sociale nerd of creep van hem hebben gemaakt, maar juist een erg sociaal en gezond type. Fijn om eens een echt sympathiek hoofdpersonage te krijgen.

Verder doet de film erg denken aan films als Eternal Sunshine of Lost in Translation, maar deed mij vooral denken aan de Before Sunrise- reeks. Ook zo'n film waar liefde en personages echt voelen en alle gesprekken - hoe lang ze ook duren - boeiend en oprecht zijn. Verder sterke art-direction wat betreft deze bijzondere toekomst (met mannen die schijnbaar allen hun broek over hun navel dragen) en ook prettig camerawerk, met lange, uitgedachte shots. Grootste minpunt van de film is dat het een tikkeltje aan de lange kant is. Vroeg me in het begin überhaupt al af hoe ze dit concept konden rekken tot een lange speelfilm en dat is nog aardig goed gelukt. Alleen twee uur was ietwat veel.

4 sterren.

avatar van avdj
4,5
geplaatst op 23 augustus 2014, 20:36 uur, permalink
Het begint inmiddels traditie te worden: ieder jaar bezoek ik minstens tienmaal de bioscoop om er twaalf maanden later achter te komen dat ik de meeste pareltjes weer heb gemist. Dat was in 2013 niet anders en het lijdend voorwerp luistert naar de naam “Her”. De poster doet mij op de een of andere manier Frans aan, het roept bij mij niet de associatie op met een Hollywood-product.

Dat geldt evenmin voor het verhaal en de sfeer die vele malen gedurfder zijn dan die van de meeste hedendaagse films. Vanaf het prilste begin maken we kennis met een aantal interessante hoofdpersonen die in de loop van de film een sterke ontwikkeling doormaken. De absolute ster is voor mij hoofdrolspeler Joaquin Phoenix. Waar hij een jaar eerder voor de onmogelijke taak stond om de vertolker van Abraham Lincoln van een Oscar af te houden, moet hij het ditmaal zelfs zonder nominatie stellen.

Dat is óf zwaar onterecht óf een teken dat er nog een aantal pareltjes voor mij wachten. Want net als in The Master kruipt Phoenix volledig in zijn rol en lijkt hij in niets meer op de naïve, stuurloze neuroot die hij destijds was. Ditmaal geeft hij gestalte aan Theodore: een intelligente maar besluiteloze dagdromer. Desalniettemin heb je vanaf het begin een band met hem en komen zijn gedachten en gevoelens echt en oprecht over.

Toch is het script en het overkoepelende thema de reden dat deze titel waarschijnlijk een toekomstige klassieker gaat worden. De wereld is in “Her” een speelbal van de techniek geworden. Aldoux Huxley kan tevreden zijn: de Brave New World lijkt dan eindelijk voor de deur te staan. Op straat zit iedereen, gewapend met smartphones en koptelefoons, volledig in zijn eigen wereld. Het is dan ook ironisch dat het totaal niet wordt geaccepteerd dat Theodore een relatie met zijn computer aangaat.

In hoeverre zal de mens nog kunnen leven zonder de gadgets die het heeft geschapen? Blijven we überhaupt menselijk of gaat alles en iedereen straks in een computer op? Het zijn vragen die de makers zichtzelf lijken te stellen maar het gelukkig aan de kijker overlaten om hier antwoord op te geven. Her geeft alvast een kijkje in de wereld van morgen en biedt behalve Phoenix en een briljant script een sterke soundtrack en veel interessante dialogen. Amy Adams is schattig als altijd, de stem van Scarlett is bijzonder prettig om naar te luisteren en de vele details verraden dat we hier met een juweeltje te maken hebben.

4,5*

4,5
geplaatst op 24 augustus 2014, 16:03 uur, permalink
Onpersoonlijke wereld komt (akelig) dichtbij in briljante film.
Een toekomstige wereld waar het 'beeldscherm' het straatbeeld heeft overgenomen, de mens verknocht aan een digitale wereld. Onvermijdelijk gaat dit ten koste van de beleving van de 'echte' wereld; één van de meest intieme zaken, de persoonlijke brief, wordt in deze film tot handel gemaakt. Een kantoor vol met mensen die sprekend de meest intieme momenten van klanten tot een persoonlijke brief maken, bestemd voor een geliefde.

Overal in de straten lopen mensen met mobieltjes en oordopjes. De ouderwetse conversatie, op een bankje bij het water, in een klein café of op het station is definitief verloren gegaan. Mensen praten met mobieltjes en oordopjes; ja oké tegen elkaar, maar de afstand is evident.

De volgende stap in de digitale verovering van onze wereld is dan ook niet onverwacht: het intelligente Operational System (OS), in de vorm van een stem. Het OS is in staat eigen gedachten en emoties te hebben en kan zo een hulp, vriend of zelfs geliefde zijn voor de mens. De mens in deze is de door een recente scheiding zeer fragiele Theodor en het OS is de attentvole, hyperintelligente en grappige Samantha. Een romance tussen de twee ontwaakt op een manier die ik zelden heb gezien in cinema.

Rationeel gezien is het een ridicule liefde, maar zo voelt het geen moment aan. Dit komt allereerst door de stem van het OS, ingesproken door Scarlett Johansson. Zij weet de juiste toon aan te slaan, waardoor je de indruk krijgt dat het OS daadwerkelijk een echte jonge vrouw is, met gebreken en gemakken. Wat een geweldige rol zet zij hier neer!

Ook Joaquin Phoenix is andermaal geweldig; hij is toch zeker één van de beste acteurs van zijn generatie. Zijn karakter lijkt niet te kunnen (willen) wennen aan de steeds digitaler wordende wereld waarin hij leeft. Een romanticus pur sang, die wegkwijnt door zijn eigen onvermogen om zijn emoties te uitten. Uitgerekend in Samantha, een OS, hervindt hij dat deel van zichzelf, het vermogen om te zijn wie je bent en zelfs ietsjes meer dan dat, dat verloren was gegaan na de breuk met zijn vrouw. Phoenix portretteert de worsteling die Theodor ondergaat, tussen enerzijds zijn steeds heviger verliefdheid voor Samantha en anderzijds het ongemak voor deze op zijn zacht gezegd vreemde liefde, op buitengewone wijze. De momenten dat hij deze worsteling opzij zet en werkelijk geniet van zijn romance zijn dan ook vertederend.

De liefdesscène tussen Theodor en Samantha is door het spel van Phoenix en Johansson een hoogtepunt in deze film. Als kijker wordt je ratio weggevaagd door het erotische spel van de acteurs, die niets meer hebben dan hun stem om het liefdesspel tot een letterlijk hoogtepunt te brengen.

De film geeft een kijk van de toekomst die niet eens irreëel is. De film laat ons zo in de spiegel kijken naar de wereld die we aan het creëren zijn. Desondanks zien we in deze onpersoonlijke wereld dat het uiteindelijk gewoon gaat om echte emotionele connectie tussen mensen en dat die onvervangbaar is. Het einde van de film geeft je dan ook het gevoel van 'het sprookje is uit'. Kom weer terug op aarde. Adem. En durf werkelijk weer te kijken. Naar elkaar.

avatar van Zwolle84
4,5
geplaatst op 27 augustus 2014, 21:25 uur, permalink
Halfje eraf t.o.v. toen hij me in de bios omverblies, maar het blijft een dikke vette 9. De film wordt vaak als liefdesverhaal neergezet (Spike noemt het dat zelf ook, maar dat zal cynisch bedoeld zijn); Her is op en top sci-fi drama. Het enge aan de film is dat hij wellicht zeer binnenkort al geen sci-fi meer genoemd kan worden, de technologisering houdt ons steeds meer in zijn greep en gaat zich steeds meer mengen met ons privé(liefdes)leven.

De vraag die deze prachtfilm ons tussen de regels door stelt: hoe erg is dat? Als het je geluk brengt, is het dan zo erg dat je wederhelft niet van vlees en bloed is? Heerlijke film om over door te blijven denken, lang nadat de laatste letters over het scherm rollen.

avatar van Filmkriebel
3,0
geplaatst op 30 augustus 2014, 21:43 uur, permalink
Moderne kijk op relaties in een futuristische context. Jonze lijkt onze huidige maatschappelijke ontwikkelingen door te trekken naar een toekomst, waar menselijke communicatie minimaal zijn en emoties gekanaliseerd worden via AI-software. En die toekomstvisie ziet er niet eens zo slecht uit; de sfeer ziet er nogal chill uit... Dit kon een film worden om niet serieus te nemen; wie ziet nu zichzelf verliefd worden op een computerprogramma? Gelukkig springt de regisseur hier bekwaam mee om en dringt een reflectie op over het leuke en het minder leuke in relaties en hoe mensen reageren in bepaalde situaties. Maar mijns inziens gaat het toch vooral om communicatie en hoe moeilijk dat is wanneer er emoties bij komen kijken, en daar toont de film van zijn romantische kant. Want hoe prachtig is het als mensen beroerd worden door mooie proza (zoals die uitgever en die collega), hoe mooi toont Her die vlindertjes in de buik wanneer een Joaquin Phoenix met te hoog opgetrokken broek lachend en speels door de metrogangen huppelt en wat een onvoorstelbaar gevoel geeft het als er iemand 24/24 er alleen maar is voor jou, zelfs al is het een stem.

Veel goede ideeën, romantisch ingesteld, met een magnetisch acterende Phoenix, een vocaal hoogstandje van Johansson maar toch bleef het naar mijn gevoel allemaal te veel zitten in een te strak afgelijnde wereld waar niks anders gebeurt dan kalefateren over relaties. Het zou al geholpen hebben om Phoenix een gewone job te geven ipv nota bene schrijver van liefdesbrieven.