Her (2013)

mijn stem
3,61
1493 stemmen

Verenigde Staten
Romantiek / Sciencefiction
126 minuten

geregisseerd door Spike Jonze
met Joaquin Phoenix, Amy Adams en de stem van Scarlett Johansson

Theodore (Joaquin Phoenix) is een eenzame schrijver. Hij schaft zich een nieuw ontwikkeld besturingssysteem aan dat bestemd is om in alle behoeften van diens gebruiker te voorzien. Tot grote verbazing van Theodore ontspint zich een romantische relatie tussen hem en het besturingssysteem.

TRAILER

235 BERICHTEN76 MENINGEN
zoeken in:
 
avatar van Film Pegasus
4,0
Film Pegasus (moderator)
geplaatst op 11 maart 2015, 21:12 uur, permalink
Romantiek en SF samen, het is een huwelijk dat voor aparte dingen kan zorgen. En blijkbaar beter dan Cowboys vs Aliens. Het resultaat is een futuristische, maar geloofwaardige wereld. Misschien niet vestimentair, maar toch qua technologie. We komen alvast dichter met dingen als Siri of zelfs de gezichtsherkenning op Facebook. Her gaat over het verwerken van een grote liefde, iets van alle tijden. En dan komt de ideale vrouw te voorschijn waar je alles mee kan delen. Enkel het fysieke is er niet. En zelfs hoe perfect dat beeld ook mag zijn kan het toch niet evenaren met echte mensen. Die vraag van kan dat of kan dat niet, wordt hier duidelijk vertaald in de film.

Her overweldigd niet meteen, al ben ik toch wild van de acteerprestatie van Scarlett Johansson. Ze blijft de rollen er duidelijk goed uitpikken en dit is hopelijk een rol die niet in de vergeethoek terechtkomt, omdat ze nu eenmaal fysiek niet aanwezig is. Straf te weten trouwens dat zij haar stem achteraf heeft gedaan, omdat de originele stemactrice wat tegenviel. Het is op de eerste plaats een romantische film met wat drama en gelukkig niet al te veel filosofisch gedoe dat meestal dit soort films naar de vaantjes helpt. Mooie prent dus.

avatar van LOTR-lover
4,0
geplaatst op 18 april 2015, 20:24 uur, permalink
Een trieste blik in de (nabije?) toekomst waarin mensen steeds minder tijd spenderen aan echte relaties, en zich meer focussen op relaties met bijvoorbeeld AI's en misschien zelfs wel robots. Spike Jonze zet zijn beeld van die wereld overtuigend neer, met dank aan wederom uitstekende hoofdrolspelers Joacquin Phoenix & Scarlett Johansson.

Ondanks het feit dat ik Her in het middelste gedeelte wel een beetje 'saai' vond blijft het een boeiende film met een intrigerende kijk op de technologie en de mogelijkheden hiervan.

4*
8/10 (IMDB)

avatar van 93.9
2,5
geplaatst op 19 april 2015, 21:38 uur, permalink
Tegen het einde had ik het wel aardig gehad met die veredelde Magnum.
Als mede met al die aanstellerige Amerikaanse mensen met hun neppe spreekmaniertjes.
Een van de redenen waarom
Ik amerikaanse films meestal probeer links te laten liggen.

 
geplaatst op 24 mei 2015, 12:25 uur, permalink
Een bedrijf werkt aan een algoritme dat gedachten kan interpreteren. Wetenschappers van het bedrijf verwachten binnen tien jaar een computer te hebben ontwikkeld die met mensen kan flirten. Nog nog SF straks realiteit.

avatar van K. V.
4,0
geplaatst op 16 juni 2015, 21:15 uur, permalink
Dit was een aangename verrassing. 'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar 'k vond het wel een interessante film. Het is zeker geen traditioneel verhaal, maar toch vond 'k het de moeite om gezien te hebben. Ook de cast deed het erg goed en kwam overtuigend over.
Verder kwam de film wel geloofwaardig over, het was niet te "science-fiction".
Wie eens een iets andere film wil zien is hier wel aan het goeie adres, 'k heb me er alvast mee vermaakt.

avatar van Donkerwoud
4,0
geplaatst op 19 juli 2015, 11:15 uur, permalink
Sympathieke deconstructie van het liefdesverhaal tot iets waarbij het én de essentie van liefde voelen blootlegt én de relatie tussen mens/techniek problematiseert. Met de combinatie van de schitterende kop van Joaquin Phoenix en de verliefd makende stem van Scarlett Johansson wordt het minimale uitgangspunt toch tot iets wat van begin tot eind knettert.

Over hoe liefde voelen vooral iets teweegbrengt bij de verliefde en hoe het niet noodzakelijkerwijs 'samen' gedeeld hoeft te worden. In die zin is het een verademing om deze nuchtere kijk eens te zien tegenover stupide genre-conventies die geen intieme emotie zo verkeerd neerzetten als iets waarbij je anderen per sé nodig hebt om tot jezelf te komen.

Iets minder hipster had wel gemogen, maar ik neem het op de koop toe voor een film die in de kern eigenlijk veel volwassener is dan je zou verwachten van het maffe uitgangspunt.

avatar van Macmanus
3,5
geplaatst op 19 juli 2015, 12:41 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Jonze.

Blijft een geweldige regisseur. Deze film doet ook weinig verkeerd. De stijl is geweldig. Hipster wellicht, maar begreep het idee, stijlen komen terug en in de toekomst kan dit weer in zijn. Ook dat computerspel vond ik wel verstandig gedaan. Dat soort spellen blijven altijd wel bestaan, naast de big games waar alles nog echter lijkt. Nee Jonze is een zekerheid als het op sfeer aankomt.

Uiteindelijk is het scenario wat me weerhoudt van een topcijfer. Het tempo was prima, en het idee is nog best grappig. Toch merk je dat het wat sprongen moet maken die eigenlijk niet zo boeiend zijn. De OS is zo snel dat ze meerdere partners heeft. Wat als een parallel moet werken voor vreemdgaan. Toch verloor het me daar teveel. Je leeft toch al in een neppe schijnwerkelijkheid hoe erg kan het zijn dat ze met meerdere mensen praat? Probleem wat ik daar een beetje had was dat Jonze zijn idee daar misschien iets te serieus nam. Aan de ene kant is het wel aardig, dat het een soort algemeen geaccepteerd ding is. Toch vergeet Jonze daardoor wat vragen te stellen die wel bij de kijker opkomen.

Denk dat Jonze met een korte film met meer was weggekomen bij mij. Nu moest hij de relatie van een OS laten verlopen zoals een "normale" relatie. Smoorverliefd, indutten, jaloezie, vreemdgaan, breken van relatie. Helaas werken een paar van dit stappen niet omdat het een OS is. In een korte film had je bij de eerste of tweede stap de film kunnen laten eindigen.

Niet Jonze zijn beste, desalniettemin, genoeg te genieten.

3.5 sterren

avatar van Teejey
4,0
geplaatst op 19 juli 2015, 13:35 uur, permalink
Visueel is deze film zo geweldig, van het in beeld brengen van Phoenix zijn route van zijn werk naar zijn huis tot de sci-fi aspecten. Phoenix speelt echt briljant en de stem van Scarlett Johansson (waarvan ik niet wist dat zij het was tijdens het kijken) is erg pakkend.

Deze film had alles waar ik meestal een 9/10 voor rate; helaas is dit toch niet gelukt; ondanks dat het een erg mooie film is. Ik denk dat het non-stop proberen van emoties op te wekken gebalanceerder had moeten zijn; hierdoor zwakken je emoties tot het einde steeds ietsje af.

Al met al gewoon een hele mooie film, wat ik nooit had verwacht.
Het 1e halfuur is zó verrassend mooi dat je direct helemaal in de film zit.

4*

avatar van pierre18
1,5
geplaatst op 28 juli 2015, 17:57 uur, permalink
De filosoof schreef:
Ik vond de film ronduit slecht en ik begrijp totaal niet wat men er in ziet. De film begint veelbelovend met de interessante premisse dat we zo veel communiceren met de computer en dat de kunstmatige intelligentie zo ver zal voortschrijden dat het weldra denkbaar wordt dat we verliefd worden op een pratende computer, maar de wijze waarop dit in de film vorm krijgt is zo ongeloofwaardig en onzinnig dat het volstrekt oninteressant wordt. Zo blijkt de pratende vrouwenstem niet alleen als computer veel knapper dan ons (ze leest een heel boek in 0.02 seconden) maar ze is al direct een volmaakt kopie van de mens en diens emoties. Zo bezit ze over een groot gevoel voor humor, houdt ze van muziek (ze zegt dat ze een liedje dat ze leuk vindt de hele dag afspeelt) en tegelijkertijd dat de man verliefd op haar wordt, wordt zij ook verliefd op hem. Alle uitdagingen voor de kunstmatige intelligentie lijken opgelost en ze is in niets te onderscheiden van een echt mens (overigens, er is geen enkele reden waarom de kunstmatige intelligentie zich zou ontwikkelen tot robotten die de mens imiteren: de mens is niet bepaald een bedreigde diersoort dus waarom de overbevolkte Aarde met zijn 7 miljard mensen nog eens opzadelen met kopieën van de mens?). Ze is zelfs zo menselijk dat ze vergeet dat ze wel een triljard keer sneller kan denken dan een mens, zodat ze bij een ruzie opeens “ergens over wil nadenken” (en later zegt ze ook dat ze de hele dag ergens over heeft zitten nadenken). Ze wordt zelfs jaloers omdat andere vrouwen met wie de man omgaat wel een lichaam hebben: ze raakt immers verslingerd aan de seks met de man, dat dan natuurlijk een soort telefoonseks is want ze heeft geen lichaam, maar daar bedenkt ze iets op: ze begint ook een relatie met een meisje en dat meisje wil dan graag het lichaam spelen zodat de man echt seks met haar kan hebben. We zijn dan halverwege de film en is het toppunt van onzinnigheid en ongeloofwaardigheid wel bereikt: niet alleen is het moeilijk aannemelijk te achten dat een mooie vrouw niets liever wil dan het (voor de seks met een vreemde man te gebruiken) lichaam van een andere vrouw spelen, maar ze is daarin vanaf de eerste seconde ook uiterst onrealistisch direct volmaakt in: haar lichaam beweegt volledig synchroon met de woorden van de computerstem. De man vindt dit echter maar niks, omdat hij alleen de vrouw van de computerstem wil. En de liefde verdwijnt definitief als de man ontdekt dat terwijl de computerstem met hem praat zij tegelijkertijd met duizenden anderen babbelt en daarbij op honderden mensen verliefd is. De (onzinnige) moraal lijkt te zijn dat men weldra de mens volledig kan kopiëren (quod non) maar niet diens neiging tot monogamie zodat echte liefde niet mogelijk is met een robot en wel omdat de lerende computer zich zo snel zou ontwikkelen dat één relatie en in ieder geval een relatie met een mens voor de computer te saai wordt (de film heeft zo wel wat weg van ‘2001: A Space Odyssey’ met als boodschap dat de mens slechts een fase in de evolutie zijn en de robotten ons zullen overstijgen).

Maar voor de kijker is de relatie al vanaf het begin oersaai want in feite voegt het feit dat de vrouw een computer is niets toe aan het uiterst dunne en oninteressante liefdesverhaaltje dat de film in wezen is: man ontmoet vrouw, ze worden verliefd, vrouw gaat vreemd, relatie wordt verbroken...

Ik had je verhaal jammer genoeg nog niet eerder gelezen, maar ben het volledig met je eens. Kon het zelf niet beter verwoorden. Jouw verhaal is zelfs vele malen interessanter dan deze hele overgewaardeerde film.

avatar van Spoilalot
5,0
geplaatst op 5 augustus 2015, 2:03 uur, permalink
Meningen zullen tot het einde der tijden subjectief zijn. Een 'overgewaardeerde film' bestaat dus niet. Ik heb hem net voor de derde keer gezien en ik vind het nog steeds de parel die het bij de eerste voorstelling voor mij was. Voor mij persoonlijk een film die je in je eentje moet zien om volledig te kunnen waarderen.

4,0
geplaatst op 18 augustus 2015, 11:41 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Interessant uitgangspunt. Het geschetste toekomstbeeld is intrigerend, omdat de sci-fi dingen bijna allemaal voelen als zaken die heel dichtbij zijn. Sterker, de meeste zaken zijn min of meer al mogelijk. Spike Jonze is volgens mij best sceptisch over de toename van technologie in alle hoeken en gaten van de samenleving, maar wijselijk veroordeelt hij dit nauwelijks. Niet heel direct of nadrukkelijk althans. Het zou de plot te duidelijk een bepaalde kant op duwen. Het fundament is wat mij betreft helemaal niet het verhaal (plot, uitgangspunt), wat bij zijn eerste twee films veel meer zo is. Dat blijkt de vertolking van Phoenix te zijn van het personage Theodore. Het verhaal staat in dienst van dit karakter in plaats van andersom. Phoenix speelt trouwens voortreffelijk. Ik vind hem sowieso wel een goede acteur, maar soms heeft ie wat last van maniertjes. De kleurrijke artdirection dat goed samenwerkt met het gepresenteerde toekomstbeeld duwt de film verder de goede kant op. Maar het is nogmaals vooral dat de film dramatisch sterk is, waardoor dit werkt. Had sowieso een komedie verwacht en hoewel de film best grappig is, zou ik dat zeker niet als belangrijkste genre noteren.

Her is dan ook een film waarbij het van groot belang is dat je meeleeft met de hoofdpersoon. Dat lukt aardig als het gaat om het invoelbaar maken van gevoelens van eenzaamheid etc. Spike Jonze probeert verder ook alles om de gevoelens voor Her aannemelijk te maken. Ik zou ook niet zo snel weten wat ie anders had moeten doen, maar toch voer ik als bezwaar aan dat ik er niet ver genoeg in meegevoerd werd, want dat was nu eenmaal zo. Tijdens en na het kijken kan ik me nog steeds in zijn geheel niet voorstellen dat iemand daadwerkelijk gevoelens ontwikkelt voor iemand die niet echt bestaat. Daarmee bedoel ik niet dat ik denk dat die mensen niet bestaan, ik kan me er alleen niet veel bij voorstellen of begrip voor opbrengen. Ik kan het gevoel niet van me afschudden dat zo iemand onder aan de streep gewoon een loser is. Uiteindelijk vind ik zo’n fenomeen ook niet veel anders dan een lijp uit Jambers (of zo) die verliefd is op een etalagepop, dit is slechts een stap verder. Natuurlijk is het verschil (en de essentie eigenlijk) dat de OS hier ‘gevoelens’ heeft en ontwikkelt, kan praten, kan redetwisten etc. Maar je weet dat het niet echt is. Ik zat ook met plaatsvervangende schaamte te kijken naar de scene waarin hij tegen zijn ex zegt dat ie gelukkig is met iemand nieuw. Dat je dat bij het tekenen van de scheidingspapieren tegen je ex kan zeggen, is natuurlijk een prachtige triomf. Hij ging dan ook in een keer van held naar loser toen hij vertelde dat hij een relatie heeft met een Operating System. Phoenix vraagt zich ook een paar keer hardop af of hij geen freak is en hoewel hij zich verder niet zo gedraagt, is het antwoord wat mij betreft uiteindelijk ja met als enige reden dat ie verliefd is op een OS. Ik had toch gehoopt dat ik, al was het maar voor heel even, het gevoel zou krijgen dat zo’n liefde echt kan zijn i.p.v. een farce. Het vraagstuk waar het om gaat als je het hebt over artificiële intelligentie. Ik ben er misschien te nuchter voor, maar waar Phoenix een aantal keer moeite heeft met het feit dat hij weet dat Zij niet iemand is van vlees en bloed (en tussendoor eigenlijk verrassend weinig) kan ik me niet voorstellen dat iemand die een beetje bij zinnen is, daar niet constant moeite mee heeft of er eigenlijk überhaupt aan begint. Misschien betrek ik mijn eigen gevoelens te veel op dit hoofdpersonage (die immers in een andere tijd, situatie etc. etc. leeft). Maar had Jonze me daar iets meer in mee kunnen voeren, had ik het een meesterwerk gevonden. Het lukte Spielberg met AI (die ik toevallig van de week herzag) beter om de gevoelens van de moeder voor kunstmatige intelligentie over te brengen.

Toch 4 sterren. Vind de film in zijn geheel te sterk om lager te geven en het uitgebreid omschreven bezwaar is iets waar ik me wel overheen kon zetten omdat er genoeg overblijft om van te genieten.

avatar van eRCee
3,0
geplaatst op 18 augustus 2015, 13:40 uur, permalink
mister blonde schreef:
Ik had toch gehoopt dat ik, al was het maar voor heel even, het gevoel zou krijgen dat zo’n liefde echt kan zijn i.p.v. een farce. Het vraagstuk waar het om gaat als je het hebt over artificiële intelligentie. Ik ben er misschien te nuchter voor, maar waar Phoenix een aantal keer moeite heeft met het feit dat hij weet dat Zij niet iemand is van vlees en bloed (en tussendoor eigenlijk verrassend weinig) kan ik me niet voorstellen dat iemand die een beetje bij zinnen is, daar niet constant moeite mee heeft of er eigenlijk überhaupt aan begint.

Ik denk niet dat dit zo vergezocht is, integendeel zelfs. Menselijke gevoelens zijn niet zo complex, om op te wekken althans, en ook vrij gemakkelijk manipuleerbaar. Als je kijkt hoe snel mensen gaan houden van een kat, of hoe gemakkelijk we machines menselijke eigenschappen toedichten, om maar een voorbeeld te geven. Tom Hanks die vriendschap voelt voor een volleybal, ik noem maar wat.

Een virtuele persoon die je begrijpt, uitdaagt, waardeert, er altijd voor je is, charmeert, humor heeft, tsja, dan denk ik dat heel veel mensen daar vrij gemakkelijk voor vallen. Misschien niet voor iedereen als vervanging voor een intermenselijke relatie, maar dan toch op z'n minst voor erbij.

Overigens: klik en vooral klik.

4,0
geplaatst op 18 augustus 2015, 14:23 uur, permalink
Je zal ook vast wel gelijk hebben. Vandaar ook dat ik aangaf dat het bezwaar er met name inzit, dat ik me er zelfs na het zien van een prima film nog steeds niets bij kan voorstellen. Niet zozeer dat ik denk dat het vergezocht is o.i.d. In andere woorden, ik kan na de inspanningen van Jonze nog steeds weinig begrip op brengen voor mensen die houden van iets als een operating system. Ik vind het gemankeerd en vind mensen die er zo gemakkelijk in meegaan nogal triest. Ik miste ook teveel een worsteling hiermee. Bij een film waar het nadrukkelijk de bedoeling is dat je meeleeft met de hoofdpersoon, was het belangrijkste stuk van de vereiste sympathie me te veel gevraagd.

avatar van eRCee
3,0
geplaatst op 18 augustus 2015, 16:40 uur, permalink
De perceptie dat het gemankeerd is wordt lijkt me sterk beïnvloed doordat het nog niet gangbaar is. Maar stel dat er AI zou zijn die zo goed werkt als in Her het geval is en een substantieel deel van de mensheid gaat zo'n relatie aan, dan zal dat beeld toch snel verdwijnen lijkt me. Het is dan gewoon de zoveelste stap in het proces van hoe de mens verandert aan de hand van de technologische ontwikkeling.

Het ideaalbeeld van de menselijke liefdesrelatie als het summum van alles is natuurlijk mooi en veelbezongen enzo, maar zoals het in de praktijk van alledag uitpakt zijn er denk ik wel heel wat gaten op de markt en het zou mij verbazen als AI dat niet gaat opvullen, en ik denk zelfs, zoals Her ook laat zien, dat AI in potentie op sommige vlakken veel voordelen heeft.

Heb je Ex Machina al gezien trouwens?

4,0
geplaatst op 19 augustus 2015, 11:54 uur, permalink
Nog niet, wel benieuwd naar.

1,5
geplaatst op 24 augustus 2015, 13:44 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
“It’s like I’m reading a book, and it’s a book I deeply love. But I’m reading it slowly now. So the words are really far apart and the spaces between the words are almost infinite. I can still feel you, and the words of our story, but it’s in this endless space between the words that I’m finding myself now. It’s a place that’s not of the physical world. It’s where everything else is that I didn’t even know existed. I love you so much. But this is where I am now. And this who I am now. And I need you to let me go. As much as I want to, I can’t live your book any more.”


Deze film heb ik enige tijd uitgesteld. Op de een of andere manier sprak het onderwerp me niet aan, terwijl ik wel van dit soort genre houd. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben. Op een subtiele manier heeft de regisseur een filosofische gedachte weten over te brengen. Naast dat ik Scarlett Johansson een prachtige vrouw vind, vond ik haar stem ook erg fijn om naar te luisteren + ze kan zingen!. Persoonlijk vind ik dat ze die erotische scenes er best uit hadden kunnen laten omdat ik het niet echt bij de film vond passen. De beelden en de muziek waren overigens erg mooi.

avatar van Brabants
4,0
geplaatst op 1 oktober 2015, 2:17 uur, permalink
Her kent een aparte stijl en is visueel prachtig gemaakt met de gekozen pasteltinten en het gebruik van doeltreffende close-ups. De film wordt gedragen door sterk acteerwerk van Joaquin Phoenix als zijnde de gevoelige en gecompliceerde protagonist. De stem van Scarlett Johansson is dito een knappe prestatie van formaat. Dit eigenzinnig liefdesverhaal is tevens een knipoog naar de nabije toekomst, waarbij cyber romantiek niet geheel ondenkbaar is(haha).

1,0
geplaatst op 16 oktober 2015, 20:22 uur, permalink
Het is nog interessanter om naar een schijtende hond te kijken dan naar deze film .

avatar van nclo
4,5
geplaatst op 10 november 2015, 22:36 uur, permalinkbevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Wat mij intrigeert aan de film “Her” is het contrast met de film “Ex Machina”. “Her” is veel luchtiger en de film staat positiever ingesteld tegenover technologie. De film gaat over een eenzame schrijver genaamd Theodore Twombly die eigenlijk nooit echt een liefde heeft gehad waarmee hij zijn leed en zijn eenzaamheid mee kon delen. Hij komt in aanraking met een programma die via kunstmatige intelligentie de persoon in kwestie gezelschap kan geven. Zo vecht het programma tegen depressie en eenzaamheid. Het interessante in dit fictieve programma is dat deze zoveel kunstmatige intelligentie heeft gekregen dat de sociale kwaliteiten ook niet ontbreken. Samantha (het programma) zegt letterlijk in de film als zij een liefdesbrief onder haar virtuele ogen krijgt dat ze deze heel lief vindt. Ze is dus in staat om via een referentiekader te leggen en op basis daarvan een mening te vormen. Gevoelens is namelijk het duidelijkste verschil tussen de mens en de computer. Zelfs de mens zelf weet ze nogal moeilijk onder woorden te brengen, maar een computer als Samantha heeft die bovenmatige verbale intelligentie wel.

Op een gegeven moment meldt Samantha dat Theodore een e-mail heeft gekregen. Theodore die gewend is om te commanderen dat de computer de e-mail moest oplezen realiseert zich niet dat hij te maken heeft met een programma die dezelfde sociale behoeftes heeft als een medemens. Ze reageert hierop cynisch door op een computerstem te antwoorden dat zij zijn e-mail zal voorlezen. Dit is slechts een klein detail van de kunstmatige intelligentie van Samantha, maar het bewijst wel de verandering van de rollen tussen de gebruiker en de computer. De computer is zich ook bewust van haar rol tegenover Theodore, maar zij verlangt ook naar sociale interactie.

Ze kent ook emoties als schaamte, eenzaamheid en weet wat ze mist als robot zijnde. Ze fantaseert bijvoorbeeld dat zij een lichaam had en naast Theodore liep. Andersom heeft Theodore ook zichtbaar moeite met de beperkingen die Samanta heeft. Het programma is ook geslaagd voor de Turingtest, want haar sociale vermogens zijn zo overtuigend dat Theodore bijna niet het verschil ziet tussen een mens en een computer. Hij raakt zelfs verliefd op haar, maar heeft soms de realisatie dat het een vrij abstract idee is dat een mens een seksuele relatie heeft met zijn computer. Het pijnlijkste moment blijft voor mij toch echt dat Theodore wordt geconfronteerd met het simpele aanbeeld dat hij weigerde toe te geven: Samantha is en blijft een computer. Een vriendin heb je voor jou alleen, maar Samantha heeft ruim honderden relaties lopen met andere mannen. Scarlett Johanssons acteerprestaties waren hierin verbluffend te noemen. Elke trilling in haar stem representeerde de kunstmatige schaamte die Samantha voelde. Zo minimalistisch en misschien wel een een vrij logisch vervolg van het verhaal, maar zo goed uitgewerkt.

Theodore zelf twijfelt ook nogal over zijn relatie met zijn besturingssysteem, want het idee dat hij date met zijn computer blijft nogal raar. Het interessante hieraan is dat regisseur Spike Jonze de pijnplekken van de ontwikkelingen van de technologie aanwijst. Wij zijn er verknocht aan, maar als die technologie een eigen bewustzijn krijgt dan verandert onze relatie met hen enorm. Samantha is namelijk geen computer meer omdat zij alles op haarzelf kan reflecteren. Ze kan een jurk uitkiezen die het beste past bij het peetkind van Theodore en kan iemand beoordelen op zijn of haar gedrag (ze vond bijvoorbeeld de advocaat van Theodore een enorme lul en die mening is gebaseerd op de mails die hij Theodore stuurt). Zij heeft daarnaast de kwaliteiten om aan de stem van Theodore te horen wat zijn emotionele status is.

Het is opvallend in hoeverre Samantha zelf ook hinder ondervindt van het gebrek van een lichaam. Zij is door haar zelfbewustzijn en sociale interactie ook gedwongen om een volledig mens te worden. Ondanks haar sociale intelligentie, maakt zij ook sociale fouten en voelt ze vervolgens spijt. Zij maakt ruzie met Theodore omdat zij vindt dat zij door hem niet goed wordt behandeld en legt het vervolgens weer bij.

Het is duidelijk dat de grens tussen mens en computer ligt bij het zelfbewustzijn. Samantha is namelijk zo zelfbewust van haar wensen dat zij geen computer meer is voor de mensen om haar heen. Net zoals Caleb tegenover Ava niet het verschil zag tussen een mens en een robot ziet Theodore ook niet met Samantha het verschil tussen een mens en een computer.

De vage dunne grens tussen de omarming en de afkering tegenover de techniek is de zelfbewustzijn. Niet alleen vinden mensen het een veilig idee dat een computer niet weet wat hij doet, maar dat is ook het grootste verschil tussen een mens en een computer. Een computer kan je zonder schuldgevoelens als grof vuil behandelen als er een nieuwe versie komt, maar dat is ethisch onmogelijk als je dat met mensen doet.

Dit onderzoek dateert van ruim een maand geleden en tegenwoordig kan ik toch wel stellen dat ik nooit een antwoord zal krijgen op mijn vraag waar precies de grens ligt tussen de omarming en de afkeer van technologie. De maatschappij en de technologie zelf zijn te dynamisch en aangezien het daardoor vrij moeilijk is om mijn onderzoeksvraag te specificeren, dreigt het vast te lopen. Voor mijn onderzoek is dat niet erg, want ik heb al nieuwe vragen gevonden en manieren gevonden om die vragen te benaderen. Hierin heeft Cleverbot mij geholpen en ben ik al ver gekomen. Ik ben er echter al wel achter gekomen dat films kijken die gefundeerd zijn op de toekomst van AI mij misschien op een andere denkrichting kan zetten, maar alleen als bron zal dienen waardoor ik mijn argumenten kan bijstellen.

Ik vond de film zelf niet alleen vermakelijk, maar gewoon ontroerend. Er worden weinig foute keuzes gemaakt door de regisseur en de keuze voor zowel Phoenix als Johansson pakte geweldig uit. De eenzaamheid van een persoon als Theodore is hartbrekend en zijn naïviteit en wanhoop maakt hem sympathiek. Toen ik deze film bekeek voelde ik een soort connectie met Theodore en ondanks de aanwezigheid van veel familieleden en vrienden voelde ik een soort rare bevredigende depressie die het dichtst te beschrijven is als kunstmatige eenzaamheid. Als je film je op die plekken weet te raken dat het zo’n onbeschrijfelijk gevoel tot gevolg heeft dan weet je dat je met een potentiële top 250 topper te maken hebt.

avatar van Teejey
4,0
geplaatst op 10 november 2015, 23:31 uur, permalink
nclo, erg goed stuk, applaus

avatar van scorsese
4,0
geplaatst op 5 december 2015, 19:14 uur, permalink
Uitstekende film waarin een gescheiden man een relatie aanknoopt met zijn intelligente besturingssysteem. Een origineel liefdesverhaal waarbij de interactie tussen mens en kunstmatige intelligentie bijzonder boeiend is en ook vermakelijk is uitgewerkt. De nabije toekomst is mooi en geloofwaardig in beeld gebracht en voelt hierdoor ook echt nabij. Een mooie rol van Joaquin Phoenix, maar ook zeker van Scarlett Johansson (wiens stem alleen te horen is hier).

avatar van arno74
3,0
geplaatst op 18 december 2015, 12:28 uur, permalink
Na Lars and the Real Girl (2007) gezien te hebben kan ik alleen maar concluderen dat Her behoorlijk is afgekeken. Her heeft weliswaar A.I.-laagje wat daar ontbreekt, maar er zijn ook heel veel raakvlakken. Lars and the Real Girl (2007) vind ik wel de betere van de twee.

avatar van Ebenezer Scrooge
5,0
geplaatst op 20 december 2015, 13:49 uur, permalink
Een mooie, rustige film met een geweldige Joaquin Phoenix, waar ik sowieso een zwak voor heb. De briljante cinematografie is van de Nederlandse (!) Hoyte van Hoytema, die al eerder het schitterende Låt Den Rätte Komma In deed, Interstellar en Spectre. Dat shot met die uil bijvoorbeeld, WOW! Een erg smaakvolle en verzorgd ogende film; de interieurs, de buitenopnames, de skylines. Ook over de kleding is goed nagedacht. Diepe warme kleuren, veel rood. Dit zou best eens de wereld van morgen kunnen zijn. De aangename stem van Scarlett Johansson past uitstekend in het zachte karakter van de film, maar dat overdreven lachje werkt op een gegeven moment wel een beetje op de zenuwen. Paradoxaal eigenlijk wel dat ondanks een groeiende wereldbevolking steeds meer mensen vereenzamen. Ooit zag ik een docu over een man (uit Hong Kong geloof ik) die verslaafd was aan games, zich jarenlang had opgesloten in zijn flat en op pizza's leefde die hij aan huis liet bezorgen.

avatar van crowdsurfer
0,5
geplaatst op 21 december 2015, 21:34 uur, permalink
Bagger

avatar van maxo922
3,5
geplaatst op 2 februari 2016, 15:10 uur, permalink
Op de climax na een heel mooi uitgewerkt concept met een mooie setting en fijne beelden.