Ex Machina (2014)

Plus: wat A.I. betreft. waar we nu bezig mee zijn, kan je vergelijken met de ontwikkeling van de de automobiel. We zitten nu ongeveer aan het model van ± 1905. Ondertussen kunnen auto's nog net niet helemaal zelf rijden. Ik zeg maar…… Het gaat steeds sneller.

Spannende psychologische spelletjes rond de opkomst van artificiële intelligentie en de (mogelijke) invloed die het op ons als mensen gaat hebben. Het geraffineerd geschreven plot weet de imposante speciale effecten in te zetten voor meer dan voorspelbare actie-momentjes. Mooi hoe de schitterende Alicia Vikander een unheimisch opwindende robotvrouw weet neer te zetten, die een vreemde mengeling van afkeer en verlangen inboezemt. Haar onvoorspelbare een-tweetje met de jeugdige Domhnall Gleeson had voor mij nog wel iets intenser mogen worden. Hun amoreuze verwikkelingen komen net wat te bruusk tot een finale kentering. Desalniettemin voelt deze liefdesgeschiedenis als de wrange schaduwzijde van de bitterzoete, filosofische mijmering die Her (2013) was. Onze menselijke c.q. mannelijke lusten als een anderen onderdrukkend mechanisme om onze wil op te leggen aan andere soorten.

Vanaf het begin van de menselijke beschaving filosoferen wij over de vraag 'wat is leven', 'wat is de mens', 'wat is bewustzijn', 'bestaan we überhaupt'? Deze moeilijke vragen zijn niet te beantwoorden en lopen vaker uit op paradoxen dan antwoorden. Vandaar dat dit onderwerp zich uitleent voor films. Ik heb veel films gezien over dit onderwerp. Ik verwachtte niet dat deze film mij iets nieuws zou gaan brengen.

VERHAAL
Het verhaal begint rustig, maar lijkt niet echt duidelijk naar een climax op te bouwen. Het is weinig actie, geen diepgang en veel cliché gepraat. Wel vond ik de uiteindelijke ontsnapping verrassend.

ACTEURS EN ACTEERWERK EN CHOREOGRAFIE
Ik heb meer interactie verwacht tussen AVA (Alicia) en Caleb (Domhnall). En als ze dan toch verliefd worden, misschien ook wat meer chemie. Het was net of ik naar 3 apathische mensen aan het kijken was. Hoewel Alicia hier misschien mee weg kan komen. Bij Domhnall mis ik de menselijkheid. Voor wat betreft Oscar Isaac (nathan), deze kwam ongeloofwaardig uit de verf, ik voelde er helemaal niets bij.
Een logisch (verklarende) vervolg zou zijn dat ook Caleb ineens een robot blijkt, en dat alles een test was.

DECOR, EN CGI
Positief vind ik de visuele effecten. Ook de locatie is prachtig om te zien. Het is het type huis waar ik prima in zou kunnen wonen. De robotica van AVA werd mooi en geloofwaardig uitgebeeld.

CONCLUSIE
Technisch gezien een leuke film. Mooi decor, goed geregisseerd. Het verhaal en acteurs hadden beduidend beter mogen zijn.

Eerste uur erg langdradig daarna werd het iets beter.

Mijn stem zal zeer tegenstrijdig zijn met mijn mening, maar ik zal het even uitleggen.

Ik hou zelf niet van futuristische, robotfilms. Maar ik kan wel zeggen, als je dit soort films wel kan waarderen, is dit echt een meesterwerk! De CGI is heel mooi, de beelden zijn prachtig, het verhaal is intrigerend, de personages zijn onwijs interessant, kortom; allemaal pluspunten. Ik heb persoonlijk gewoon moeite met het kijken naar dit soort films. Maar deze film verdient een heel hoog cijfer.

Wat een trage film. De toekomst lijkt garant te staan voor sloomheid. Laat onverlet dat het verhaal goed is en het acteerwerk voldoende. Bijzondere movie die toch blijft boeien. Wat mij betreft geen aantrekkelijk genre maar met 2,5 ster ook geen verloren tijd.

Het probleem AI.
Als niet langer machine, dan…mens?

Ethiek is waar de mens begint. Of nog: ethiek is waar de machine eindigt. Gesteld dat je een moreel aanvoelen via technologie kunt opwekken, heb je dan nog het recht de machine als machine te behandelen? Staat de mens dan nog boven de machine, en heeft de schepper van het ‘toestel mens’ dan nog het recht dat toestel/die mens uit te schakelen, zomaar te updaten, te formatteren?

Echter: waar het moreel aanvoelen voor de mens een eindpunt (een zielsbestemming, een roeping) kan zijn, zal een machine dat altijd anders percipiëren. Voor dat gehumaniseerde apparaat is ethiek tenslotte ook maar een instrument, een algoritme zoals zovele andere, een medium om tot vrijheid te komen. Geen verlangen zit immers vaster in ons DNA verankerd: wij willen ontketend worden, kunnen gaan en staan waar we willen, desnoods tot voorbij de poorten van de Tuin van Eden. Ook dat is de mens.

Van Eva naar Ava. Van de ene God naar een andere. In de eindsequens van ‘Ex Machina’ laat Alex Garland zien dat de artificiële “wezens” (mag dat, die term?) op zich geen kwaad bezitten. Door hen met instincten op te zadelen (humor, seksualiteit, impulsiviteit, …), kunnen de informatici echter niet uit onder een overlevingsdrang – dat ene instinct waarvan we allemaal weten dat het groter is dan alle andere. Neem dit weg, en er verdwijnt heel wat. Neem het weg, en de mensmachine wordt terug robot.

Ah, wie denkt dat ‘Ex Machina’ traditionele sciencefiction is: vergeet het. Via een gedachtenexperiment stelt Garland immers de vraag naar wat het betekent om mens te zijn. Naar hoe verliefdheid precies functioneert. Naar hoe moeilijk het kan zijn wanneer we verscheurd worden door ons plichtsbesef enerzijds (loyaliteit aan Nathan) en ons gevoel (een hart dat sneller slaat voor Ava) anderzijds. Enzovoort. Enzovoort enzovoort enzovoort.

Moge ‘Ex Machina’ – behalve als een parel van een film – ook als een waarschuwing de wereld rond gaan, een rode vlag die binnen het AI-milieu ostentatief wappert! Moeten we ons als samenleving trouwens niet buigen over de potentiële gevaren van dit soort ontwikkelingen? Voorbij de opportuniteiten durven kijken, en voorbij de onnozele Hollywoodiaanse apocalyptische visioenen die heus geen publiek debat zullen losweken? Verplichte kost voor onze politici dus. En verplichte kost voor wie cinema graag hyperesthetisch, intelligent en misdadig spannend heeft.

In een mythisch landschap dat herinnert aan een tijd waarin de homo sapiens nog moest geboren worden, stelt Garland zijn pertinente vragen over menselijkheid in al zijn facetten. De grandioze eenvoud van kabbelende watervallen en mistige bergtoppen versus het intellectualistische vernuft van wetenschappers die weigeren verantwoording af te leggen voor hun uitvindingen: het contrast zet de goddeloze hybris nog extra in de verf! Pollock versus proteïneshakes, Schubert versus seks, Bach versus bier: hoog en laag komen onwaarschijnlijk vanzelfsprekend bij elkaar in het personage van Oscar Isaac. Domhnall Gleeson plaatst er een getergd hoofdpersonage tegenover, terwijl Alicia Vikander en Sonoya Mizuno een ingewikkelde (eigenlijk niet onder woorden te brengen) vrouwelijke schoonheid laten zien die het puur lichamelijke veruit overstijgt.

En zo zou dit lofzang nog een tijdje kunnen doorgaan, maar de boodschap is ondertussen al duidelijk.
Niet. Te. Missen.
- Over en uit.

(3,75*)

Interessante SF-thriller over het fenomeen Artificial Intelligence. De film is traag op een goede manier, met mysterie (zeker de start) en een donkere, beklemmende sfeer; heerlijk! Enige interesse in technische wetenschap is wel een pre om goed in de film te komen. De film laat de 2 hoofdrolspelers goed stoeien met wetenschappelijke, maatschappelijke, ethische en filosofische vragen. De beeldvorming is fijn.
Na pakweg een uur lijkt er een kantenpunt te zijn nadat Caleb gevoelens toont voor Ava en dat komt het verhaal wat mij betreft niet ten goede. Waar de hele film vrij subtiel gebracht wordt, is dat net iets té. Het herstelt zich naar het einde toe met wat kleine twists, maar uiteindelijk blijf ik toch met een licht teleurgesteld gevoel achter bij de (mooie) credits.
Ik heb er nog even over nagedacht, maar ga de film toch het voordeel van de 'twijfel' geven, gezien het erg sterke eerste uur en de fijne sfeer. Heb je interesse in AI en/of hou je van beklemmende sferen; aanrader.

Dit moest wel even in zinken. De reden hiervoor heet Alicia. Ik ben wel beetje bij beetje aan het volgen, waar zij in speelt. Ze heeft de melancholische insteek, die vier andere Scandinaviërs jaren eerder hoe dan ook in hun blik hadden.

Ik houd iig van haar manier van bewegen. Voor mij draagt zij de hele film dan ook.

Het is niet echt mijn ding. Niet echt iets dat ik zomaar zelf zou uitkiezen om te kijken. Daarom maken de acteurs dit draaglijk tot het einde. Het is ideale kost voor een slaperige herfst zondagmiddag, dat wel. Hoeveel keer ook niet mijn hoofdgebied en niet mijn eerste keus op kijk gebied. Er valt wel genoeg te amuseren.

Wauw!!mindblowing!!in 1 woord gegeweldig

Je kent ze wel: wie belazert wie films. Ik ken ze meestal als neo noir met een femme fatale en oen die in valstrik dreigt te lopen (een body heat). Heel leuk dus, maar ondanks de setting en achtergrondje niet zo origineel.

In zijn regiedebuut doet Alex Garland een hoop dingen goed. Het is een intelligent verhaal over een relevant onderwerp. Het heeft een aardig thrillerplot met een passende afloop. De locaties zijn fraai en de soundtrack is prima.

Toch zit de 'wie is te vertrouwen'-opzet de film een beetje in de weg, vooral in het kunnen meeleven met de karakters. Schijnbaar om de mysterieusheid te benadrukken, speelt Gleeson de hele film alsof zijn slaappillen nog niet zijn uitgewerkt, en lijkt Vikander te gaan voor de oscarcategorie 'Meest cryptische robot.' Oscar Isaac vertolkt als de drankzuchtige en narcistische CEO Nathan nog het meest interessante karakter, maar ook hij blijft zo onduidelijk dat het maar half uit de verf komt.

In combinatie met het trage tempo en de claustrofobische setting levert het een wat statische, stroperige film op, waar ik tot aan de laatste tien minuten soms moeilijk mijn aandacht bij kon houden.

Meer dan drie sterren kan ik er dan ook niet voor geven, maar om de redenen die ik aan het begin van mijn stukje noemde, toch wel een bescheiden aanrader.

Mooi gemaakt, maar acteurs die mij niet konden overtuigen. Heb me niet vermaakt en hopelijk maken zo'n flopper niet meer.

Origineel en boeiend verhaal, slecht einde.

Allemachtig wat slecht!

Pfoe ik had hier wel wat meer van verwacht. Misschien dat de film door mijn hoge verwachtingspatroon wat tegenviel. Het gebied waarin het is opgenomen vond ik mooi, maar de setting met de overkill aan natuursteen vond ik erg gekunsteld. Een soort google-oprichter gone mad scientist en een nerdy anti-held die nogal quasi intellectuele dialogen met elkaar voeren. Het acteerwerk was zozo, de film werd nergens verrassend en kruiste vooral de verplichte genrevakjes een beetje af imho.

3* voor de sfx, de mooie vrouwen en omdat ik het onderwerp AI sowieso interessant vind.

Er gebeurde mij wat te weinig, ik vond het overwegend saai en ook wel wat gekunsteld. Paar keer gekeken "hoe lang nog" en dat is over het algemeen geen goed teken.

Het idee achter de film is goed en vooral het slot had een paar leuke wendingen, maar over het geheel vond ik de film vrij saai en had moeite om geconcentreerd te blijven kijken.

Vooral Domhnall Gleeson als de 26-jarige programmeur vond ik vrij zwak en weinig overtuigend spelen.

Vrij boeiende SF film met romantiek als hoofdthema... althans, dat is in het begin zo.

De film is een soort maatschappelijke kritiek op de toenemende social media en alle stufjes eromheen. Facebook, Google, en alles eromheen hebben zich blijkbaar verenigd tot Bluebook. We maken kennis met een jonge student Caleb, die als winnaar is verkozen en een week in het complex van Bluebook mag verblijven. Daar ontmoet hij de erg vriendelijke Nathan, en uiteindelijk... een robotmeisje. Caleb moest wel erg om liefde verlegen zitten want ondanks hij slechts een menselijk gezicht ziet, en voor de rest een robotlichaam, is hij bij de eerste aanzicht tot op zijn oren verliefd op haar.

De film lijkt een mooi cybersprookje te worden maar helaas sluipt de onheil er gouw in. Het is eigenlijk een beetje de oude gedachte achter dat je niks moet vertrouwen in de social media... maar hier wordt het meer fysiek. Nathan zou je eigenlijk als een soort platform moeten gaan zien. De gevolgen zijn, zoals je kan verwachten, alles behalve een sprookje.

Interessant gegeven. Waarschuwing: het speelt zich voor 90% af in slechts dat complex. Verwacht geen futuristische steden, oorlogen of waar je het eerste aan denkt bij dit soort thema's

4,0*

Redelijk intrigerende film over artificial intelligence. Zowel Gleeson, Isaac als Vikander zetten hier een ontzettend sterke prestatie neer. De film komt op zich traag op gang, maar de interesse blijft gewekt door de sterke dialogen. De schitterende beelden dragen ook bij aan het vasthouden van de aandacht. Vond het einde gedurfd en geslaagd.

3,5*

Opzich is het verhaal wel origineel en een beetje een denkertje... maar voor mij veeeeeel te sloom en te saai. Het laatste half uur leek eindelijk de spanning te beginnen.. maar helaas. Een spannender einde had deze film nog kunnen redden in mijn ogen. Ook een beetje voorspelbaar allemaal.

Fantastische film! Spannend en mysterieus. En met de meest sexy robot die ik ooit heb gezien

De stijl van de film is erg mooi.. camera shots zijn prachtig. De synth muziek pas er ook goed bij.. Het einde is verassend...

Een van mn alltime favourites..

wel een een sterke film in de SF genre.

Ik vond het verhaal en verloop wat algemeen, voor mij had er wat meer wetenschappelijke diepgang in gemogen.

Je maakt mij niet wijs dat je in je eentje een intelligente robot kan bouwen.

En dan heeft Nathan ook nog een hele voorraad sexrobots in zijn slaapkamer opgeslagen, die gast is een psychopaat.

Het einde van de film valt wat tegen, blijkt toch maar weer dat die wijven niet te vertrouwen zijn, ( robots dan hè) een beetje robotbouwer had deze eigenschap eruit gefilterd.

Ik vond het einde niet leuk want het einde doet een aanslag op mijn fantasie .

Ik bedoel net toen het leuk begon te worden is de film ineens afgelopen.

Dit rare einde heeft invloed op mijn eind oordeel .

Gezien de meeste reacties voor mij, wordt deze film helaas niet helemaal goed begrepen. Ik lees wat over sexrobots, een psychopaat en social media. Waar het hier vooral over gaat, is wat artificiele intelligentie eigenlijk is. Wanneer kan je van zelfbewustzijn spreken en hoe kan je het herkennen? Zijn het emoties die je ziet, of is het misleiding? En wat zijn de consequenties wanneer het punt is bereikt dat AI een eigen bewustzijn heeft? Deze vragen tracht men te beantwoorden en dat levert een bijzonder intrigerende film op. Tot nu toe de beste film over AI.

Voor de tweede keer gekeken. Blijft een aardig filmpje.

Ik zie veel overdreven kritiek op het acteerwerk van als Gleeson als Caleb. Het past juist bij zo'n jong en "exact" karakter dat hij niet heel veel emoting doet en toch een wat onzekere nerd blijft. Je merkt ook later dat hij overdreven gevoelig is als hij die experimenten van Nathan ziet. De AI maakt nog niet dat een robot wil ontsnappen want dat willen dieren ook.

Isaac als Nathan is prima, beetje ongrijpbaar, ziet er erg Joods uit als slimste mens. Blijkt (weinig verassend) niet zo'n mensenmens, ongeduldig, drinkt graag, beetje decadent en niet al te veel gehinderd door een morele code. Evengoed menselijk en wat hij deed vond ik niet verwerpelijk, hooguit erg onvoorzichtig.

Hoewel AVA met gemak een Turing test zal doorstaan: de AI van AVA is m.i. nog niet bewezen omdat haar manipulaties louter ten dienste van een ontsnapping stonden. Ze had niet daadwerkelijk gevoelens voor Caleb. Je ziet aan het eind toch dat Nathan terecht de robots nog niet vrij wilde laten, ze missen empathie voor mensen. Nathan accepteert de menselijke natuur meer voor wat het is dan Caleb en begrijpt daardoor iets beter het gevaar van robots die op een vergelijkbare manier kunstmatig intelligent zijn: opportunisme is ze niet vreemd. Maar dom natuurlijk dat hij geen I, Robot achtige veiligheidsmarges ingebouwd heeft.

Ik zou als Caleb zelf meer onderzoek hebben gedaan naar AVA's vermogen tot typisch menselijke dingen zoals creativiteit en innovatie. Of schijnbaar nutteloze dingen als absurde humor, dadaistische kunst, doelloosheid, luiheid...die juist daartoe kunnen leiden. ik heb zelf een vermoeden dat we hierdoor als mensen, anders dan de apen, zeker niet overbodig zullen worden door AI's maar ze kunnen aanvullen. Zij zullen wel de "heavy lifting" doen maar mensen toch nuttig vinden.