Dumb and Dumber To (2014)

Vroeger heb ik wel het eerste deel gezien en die vond ik toen wel grappig, maar deze film was toch niet echt mijn ding. Ik vond de grappen niet leuk en gingen soms wat te ver naar mijn idee. Ik vond ze slecht en niet op een manier waarbij ze zo slecht zijn dat ze goed zijn. Dit is echt een film waarbij de grappen je moeten liggen. Ik denk dan ook dat de één deze film echt geweldig zal vinden en een ander helemaal niet. Ik hoor helaas in die laatste categorie. Sommige stukken waren best leuk hoor, maar ik vond het niet waard daarvoor de hele film te zien.

Na 20 jaar in een verpleeghuis te hebben gezeten, geneest Lloyd [Jim Carrey] op wonderbaarlijke wijze. Mooi op tijd om Harry [Jeff Daniels] te helpen een geschikte nierdonor te vinden. Een ongeopende brief van Fraida [Kathleen Turner] wijst erop dat ze in 1991 zwanger was van Harry. Fanny [Rachel Melvin] blijkt te zijn geadopteerd en het duurt dan ook niet lang voor Harry en Lloyd een roadtrip ondernemen om haar te vinden. De gebroeders Farrelly zijn net als Carrey en Daniels een stuk volwassener geworden in de 20 jaar sinds Dumb And Dumber en dat verklaart waarom dit vervolg beter te verteren is. Carrey en Daniels zijn perfect op elkaar ingespeeld, de stortvloed aan infantiele grappen garandeert een hoop gegniffel en Turner en Melvin leveren uitstekend ondersteund werk af. Dat is Bill Murray als Ice Pick aan het begin van de film.

Ik heb het 10 min uitgehouden. Wat een wanproduct. Ik ga er maar vanuit dat regiseur de bus heeft gemist.

Laatst het origineel opgewaardeerd naar de volle score, maar hier ga ik een toch een halfje vanaf halen. Dumb and Dumber To is nog altijd wel een vermakelijke zit hoor en vele malen beter dan die prequel uit 2003: als fan van het origineel is het gewoon al leuk om Jim Carrey en Jeff Daniels weer herenigd te zien en ze weten hun personages moeiteloos op te pakken. Deze film laat het echter vooral liggen bij het script. Ik heb begrepen dat veel schrijvers erbij betrokken waren en dat is ook soms te merken. Bepaalde grappen voelen wat geforceerd, terwijl het in de originele klassieker allemaal wat meer vanzelf leek te gaan en juist spontaan voelde. Af en toe worden Lloyd en Harry zelfs een tikje te gemeen neergezet naar mijn mening in plaats van de meer kinderlijke onschuld die we van hen gewend zijn. Gelukkig komen er toch nog genoeg leuke grappen voorbij en met name vanaf de aankomst bij de conferentie is het veelal raak. Een voldoende kan ik er zeker nog aan kwijt, maar ik heb hier veel minder het gevoel dat het over de gehele linie consequent sterk is.

3*